Hé Bas! Ben je thuis? roept Linde terwijl hij het appartement binnenloopt.
Ik sta in de keuken, antwoordt Linde.
Vandaag is ze eerder thuisgekomen en begint ze met het avondeten.
Bas trekt zijn jas uit, wast zich de handen en loopt de keuken binnen.
Waarom pocht je niet? vraagt hij.
Interessant, waar zou ik dan over moeten pochen? verbaast Linde.
Op mijn weg naar huis kwam ik Rita van onze afdeling tegen. Ze zei dat jullie die kwartaalbonus hebben ontvangen. Mooie premie.
Ja, die is overgemaakt. En wat levert dat jou op?
Wat levert het mij op? Gisteren zei ik je toch: mijn moeder belt, ze vraagt of Sanne kan helpen met de hypotheek. Jij zei dat we geen geld hebben. Nu hebben we het wel. Laten we Sanne tienduizend euro overmaken, stelt Bas voor.
Waarvoor? vraagt Linde nieuwsgierig.
Geen idee, je weet toch dat het voor Sanne moeilijk is de hypotheek alleen te dragen. Ik bel even met mijn moeder en zeg dat we het geld overmaken, zegt Bas en pakt de telefoon.
Wacht! Stop! Heb ik ooit gezegd dat ik de hypotheek voor je zus betaal? onderbreekt Linde hem.
Waarom zouden we niet helpen als we geld hebben? vraagt hij.
Allereerst zit het geld niet bij ons, maar bij mij. Het is de bonus die ik heb verdiend door drie maanden keihard te werken!
Denk je echt, Bas, dat ik van s ochtends tot s avonds ploeter om jouw zus een plezier te doen? Dat is mijn enige reden?
Maar Linde, ze heeft kinderen!
Bas, ik heb ook een kind. Vera is onze dochter, je weet nog wel dat ze in het tweede jaar van haar studie zit en in een studentenhuis in een andere stad woont.
En ik stuur haar elke maand een leefgeld. Heb jij in die twee jaar ooit een centje aan haar gegeven?
Ik weet wel dat je geld naar haar stuurt.
Misschien zou ze het fijn vinden om zelfs duizend euro van haar vader te krijgen voor sokken, vind je niet? vraagt Linde. En jouw zus, voordat ze zich met de hypotheek bemoeit, had al moeten uitrekenen of ze het kan betalen.
Maar de bank heeft het goedgekeurd, herinnert Bas zich.
Precies. In de bank werken slimme mensen die kunnen rekenen. Ze hebben berekend dat Sanne genoeg geld heeft. Als ze toch niet genoeg heeft, dan besteedt ze het gewoon verkeerd.
Bijvoorbeeld dat ze te vaak naar salons en cafés gaat in plaats van de lening af te lossen. Daarom ga ik haar wensen niet betalen!
Later die avond hoort Bas Linde via de telefoon tegen haar moeder zeggen dat ze net achtduizend euro heeft overgemaakt.
Interessant: voor Sanne heb je geen geld, maar voor je moeder wel, snauwt Bas.
Ja, Bas. Mijn moeder heeft een kapotte prothese en moet naar de tandarts. Haar pensioen is niet groot. Bovendien is het mijn moeder, en Sanne is een vreemde voor mij, legt Linde uit.
Eigenlijk is Sanne mijn echte zus! herinnert Bas zich.
Precies: jouw, niet die van mij. Welke pretenties heb je tegen mij?
Nou, als dat zo is, krijg ik overmorgen mijn salaris en stuur ik Sanne zelf het geld, zegt Bas.
Graag. Maar eerst, zoals altijd, betaal je tienduizend euro op de huishoudrekening, antwoordt Linde.
Linde, ik vroeg me al lang af: is tienduizend euro niet veel? Kunnen we minder doen?
Minder kan, maar dan bestaat het avondeten uit spaghetti met ketchup in plaats van huisgemaakte gehaktballen of biefstuk. Dan hoef je de energierekening niet te betalen en geen wasmiddel te kopen, grinnikt Linde.
Kun je niet zuiniger omgaan, zodat er genoeg overblijft voor biefstuk en al het andere?
Probeer maar. Als je het voor elkaar krijgt, leen ik je de ervaring, zegt Linde.
Zo eindigt het gesprek. Toch beslist Bas dat Linde haar dreiging niet zal nakomen en stuurt bijna zijn hele salaris naar Sanne.
Hij vergist zich. De volgende dag, na een werkdag, keert hij terug naar huis en ziet geen spoor van een maaltijd in de keuken.
Linde, wat staat er vanavond op het menu? vraagt hij.
Kijk in de koelkast, antwoordt ze.
Bas opent de koelkast: er is niets. Alleen een eenzame fles ketchup staat in de deur, en in het groentelade liggen twee verschrompelde appels.
Linde, er is hier niks.
Echt? Wat had er moeten staan? Heb je iets neergelegd? vraagt ze. En wist je niet dat je eerst iets in de koelkast moet leggen voordat je iets eruit kunt halen?
Genoeg, ik ben hongerig, zegt Bas.
Ik vermoed het. Maar ik heb je toch gewaarschuwd: waar je het geld heen brengt, daar ga je ook eten zoeken. En ook ontbijten, verklaart Linde terwijl ze zich in een stoel settelt met haar breiwerk.
Bas moet naar zijn moeder gaan.
De volgende dag komt schoonmoeder Nina Van den Berg persoonlijk langs om de schoondochter te onderwijzen.
Na een lange tirade van Nina zegt Linde:
U heeft zich tevergeefs ingespannen, Nina Van den Berg. Ik heb niets nieuws gehoord. Ik weet al dat ik een slechte echtgenote ben. Misschien moet Bas bij u intrekken? Waarom ben ik zo tegen hem?
Zeg geen onzin! Als je getrouwd bent, leef dan met je man! reageert de schoonmoeder.
Alles duidelijk. Ik ben de enige schuldige! Mijn appartement is mooi, mijn salaris uitstekend, en ik heb een bonus! Eén probleem: ik wil niet delen met u en met Sanne!
Dus u wilt de zakken van uw zoon leegroven? Houd hem dan maar een hele maand zelf in toom. Let op: hij eet geen worst. Kip krijgt hij ook niet.
Dus vanavond biefstuk met gebakken aardappelen en salade. Misschien ook koolrolletjes, maar leg er meer vlees in. En de was moet hij zelf doen.
Linde, ben je gek geworden? Jullie hebben vroeger toch wel een normaal leven gehad! verbaast Nina.
We hebben soms zelfs best goed geleefd, antwoordt de schoondochter. Zolang jullie jullie neus niet in ons leven steken. Sanne en Grigorij zijn gescheiden, en nu komen jullie ons lastigvallen?
Wat zeg je? Wie heb ik gescheiden? protesteert Nina.
Jij! De dochters drukten je zenuwen: Grigorij is zo, Grigorij is zo! Hij respecteert je niet, hij verdient weinig, zijn opleiding is niet goed, het appartement is klein, enzovoort! roept Linde.
Toen heeft Grigorij zijn longen opgegeven, is hij weggelopen! En Sanne blijft alleen met twee kinderen en een onbetaalbare hypotheek. Nu tevreden?
Waarschijnlijk niet! Jullie zijn zich verveeld en gaan ons aanvallen! Ik ben niet Grigorij, ik houd dit niet langer vol geef Bas terug, zorg zelf voor hem, wie doet dat beter dan een echte moeder? Echt, Bas?
Wat? Linde, dat had ik nooit gedacht! Ik wil niet scheiden! Het is alleen dat mijn moeder Sanne heeft willen helpen, begint Bas zich te verdedigen.
Helpen? Dan ga je tot de volgende salaris bij je moeder of bij Sanne wonen dat beslissen ze onderling. Ik denk er wel over na.
Bas realiseert zich dat Linde het niet grappig bedoelt. De hele maand tot zijn volgende salaris woont hij bij zijn moeder.
Op de vijfde van de maand komt hij thuis.
Linde, ik heb je het salaris overgemaakt en drie duizend euro naar Vera gestuurd, roept hij bij binnenkomst.
Uit de keuken stijgt de heerlijke geur van geroosterde varkensschouder in zoetzure saus.
Was je handen en ga zitten om te eten, glimlacht Linde. Of ga je naar je moeder?
Bas kijkt geschokt, knippert met de ogen en schudt nerveus zijn hoofd. Zijn tong klemt van de schrik. Linde ziet dat woorden geen zin meer hebben.
En zo, met een simpele daad, heeft Linde een les gegeven die Bas niet snel zal vergeten.
Wat vinden jullie van Linde’s streken? Laat je mening achter in de reacties en geef een like!
