Alles, Anouk, tussen ons is het voorbij! Ik wil een echte familie, kinderen. Jij kunt me dat niet geven. Ik heb lang gewacht, geduld gehad. Ik moet een zoon. Ik heb het scheidingsverzoek al ingediend! Je hebt drie dagen om je spullen te pakken. Bel me zodra je vertrekt. Ik blijf voorlopig bij mijn moeder wonen. Schiet op, ik moet een appartement klaar maken voor het kind en de moeder. Ja! Verwacht niet dat mijn toekomstige vrouw al een baby heeft! Drie dagen, dat is alles!
Anouk zweeg. Wat kon ze antwoorden?
Een kind bleek simpelweg niet te komen. Joris had al vijf jaar gewacht, drie mislukte pogingen in die tijd.
De artsen die Anouk had geconsult een lange rij zeiden dat ze gezond was. Waarom bleef het telkens mislukken?
Anouk leefde altijd een gezond levensstijl.
Dit keer voelde ze zich plotseling ziek op het werk; de ambulance werd meteen geroepen, maar alles ging al razendsnel
De deur klonk achter Joris, en Anouk zakte zonder kracht op de bank.
De wil en vooral de energie om spullen te verzamelen ontbrak. En waar ze die spullen heen moest, wist ze niet.
Terwijl ze studeerde en wachtte op het huwelijk, woonde ze bij haar tante. De tante is inmiddels overleden, en haar zoon heeft het appartement verkocht. Terug naar het dorp, naar het huis van oma? Een huurwoning zoeken? Wat met de baan?
Er waren talloze vragen, en ze moesten snel beantwoord worden
Vroeg in de ochtend gingen de deuren open en kwam de schoonmoeder binnen.
Slaap je nog niet? Goed zo. Ik ben hier om te controleren dat je niets meeneemt dat niet thuishoort.
De oude onderbroek van je zoon heb ik zeker niet nodig. Willen jullie de oude spullen wel terugbetalen?
Wat een brutale! Tot nu toe was je zo beleefd, stil. Kijk hoe het is gelopen. Na de eerste mislukking zei ik tegen Mick dat je geen kind zou krijgen.
Kom je hierom praten? Ga liever stilzitten en mij in de gaten houden.
Waar leg je het servies neer?!
Dit is van mij. Het is van mijn tante, een herinnering aan haar.
Zonder dat, zou het hier leeg zijn!
Dat maakt mij niet uit. Jullie krijgen wel een kleinzoon.
Neem alleen wat van jou!
Mijn laptop! De koffiezetapparaat, de magnetron, die kregen collega’s me cadeau. Mijn auto is gekocht vóór het huwelijk. Jouw zoon heeft zijn eigen auto.
Jij hebt alles, maar je kunt geen kinderen krijgen!
Dat is jullie zaak niet. Met mij is alles in orde, misschien zo heeft God het bedoeld.
Ik zie dat je niets meer geeft! Heb je dit expres gedaan?
Jullie spreken onzin. Ik kan er nauwelijks over nadenken.
Anouk bekeek het appartement; haar spullen waren verdwenen. Alleen een tandenborstel, wat make-up, pantoffels
Het leek alsof ze iets belangrijks was vergeten. De schoonmoeder hield haar af van concentreren.
Ze herinnerde zich: er ontbrak een oude beeldjekat. In die kat zat een klein geheim dat niemand kende, zelfs Joris niet. Binnenin zat een setje: oorbellen en een ring. Ze waren niet van grote waarde, maar dierbaar als herinnering aan haar oma. Mick noemde het altijd prullaria. Had hij het weggegooid? Hij bergde alle onbruikbare dingen op op het balkon. Anouk opende de deur
En wat heb je hier vergeten? Pak je spullen en ga! hoorde ze de stem van de schoonmoeder weer. Neem afscheid van het appartement? Neem dan maar afscheid. Je ziet hier geen toekomst meer.
Uiteindelijk was de kat terug, alles lag op zijn plek. De reis kon beginnen.
Hier zijn de sleutels, tot ziens. Ik hoop jullie nooit meer tegen te komen.
Anouk reed naar haar kantoor. Ze zat nog op ziekteverlof, maar vroeg om een extra vakantie.
We leven met medeleven, maar hoe zonder jou? Drie weken volstaan? Blijf alsjeblieft bereikbaar, want zonder jouw advies haken de helft van de projecten af.
Oké. Ik kan even afstand nemen. Dank je.
Hulp nodig?
Nee.
Ik regel je vakantiegeld en bonus.
Bedankt, dat komt goed uit.
Anouk zocht niet langer naar een nieuwe woning; ze reed naar haar geboorteplaats, een klein dorp. Niemand wachtte op haar, haar oma was drie jaar geleden overleden en haar moeder had ze nooit gekend; haar moeder overleed tijdens de bevalling.
En nu kon Anouk zelf geen kind meer krijgen
Na een uur rijden stond ze voor een huis met een appelboom en tulpenschilderijen.
De laatste keer dat ze met Joris hier was, was in de herfst; ze bakten spiesjes, lachten.
Anouk stuurde haar auto naar de achtertuin, de garagetoets lag in het huis.
Ze opende de deur, stapte binnen. Stilte. Op de tafel lag vuil servies en borden. Waarom had ze de vorige keer niet alles opgeruimd?
Nee, ze had wel opgeruimd! Maar er was iemand anders.
Twee mokken, borden, sapverpakkingen, flessen van Micks favoriete mousserende wijn. Dit was niet van de herfst.
Dus moest Joris er zijn, maar met wie?
Het maakt niet meer uit
De huisensleutel zat alleen bij Anouk; haar man had een duplicaat gemaakt. Tijd voor nieuwe sloten.
Een nieuw leven, opruimen, daarna een warm bad.
Anouk besloot al het vuil en het verleden van zich af te spoelen.
Toen ze de deur wilde verlaten, klopte er, eerst op de deur, daarna op het raam.
Wie is daar?!
Alles in orde bij u?!
Ja zei de vrouw verbaasd. Verzekering voor vrouwen
Sorry.
Anouk stapte buiten; een onbekende man stond bij het huis.
Sorry, ik schrok u vast. Ik ben uw buurman, ik heb de hele dag naar u gekeken.
Ik zag dat u weg was, rook uit de haard, dacht dat er iets mis kon gaan
Dank, het is goed.
Bent u een familielid van Joris? Hij was onlangs hier met zijn vrouw bent u zijn zus?
Nee, ik ben zijn exvrouw. Bijna ex, nog in de afwikkeling.
Is dit uw huis?
Ja, van mij.
Ik ben uw tijdelijke buurman, door familieomstandigheden hier. Een vriend liet me een kamer gebruiken. De scheiding is ook in behandeling; morgen ben ik vrij. Als alles goed is, ga ik weg. Heeft u hulp nodig? Ik ben Igor.
Ik ben Anouk. Even geduld, kun je het slot vervangen?
Ja, zeg wanneer, dan doe ik het.
Zo snel mogelijk. Morgen koop ik een nieuw slot.
Laat me kijken, misschien koop ik iets anders, anders moet ik toch naar de stad.
Prima.
Twee weken later, een week vakantie, tijd om terug naar de stad. Anouk had zich aangepast en zocht niet meer naar een woning. Joris belde niet meer, alleen een bericht over de scheidingsdatum kwam binnen. Dat was beter; ze wilde hem niet meer zien.
Op een zaterdag stond Anouk vroeg op; Igor nodigde haar uit voor een wandeling langs het meer.
Nieuwe relaties stonden niet op haar agenda, maar een wandeling vroeg niets. Ze hadden een fijne tijd en keerden terug voor de lunch. Voor het huis stond Joris auto; hij was net aangekomen. De deuren van de auto gingen open, Mick stapte eruit en hielp een zwangere vrouw uit de auto.
Anouk en Igor liepen naar de poort. Mick probeerde de deur van het huis te openen, maar
Wat is dit?
Waarom komen we hier binnen bij een vreemd huis?
Joris stond verstijfd van verbazing.
Dit is ons huis! zei de zwangere vrouw.
Echt? En wie zei dat, Mick? Dit is mijn huis, ga weg.
Mick, wat zegt ze?! Wie ben jij?! Je ex?! Zet haar uit! riep de zwangere vrouw.
Anouk en Igor lachten. Joris zette stilletjes zijn metgezel in de auto, en ze vertrokken.
Hij zal een vrolijk leven hebben.
Maar ze zal hem een kind geven. Ik kon het niet. Drie mislukkingen. Het spijt me.
We scheidden omdat de vrouw geen kind wilde
Vier jaar na de scheiding, een toevallige ontmoeting met de oude schoonmoeder in de supermarkt.
Anouk, ik herken je niet. Ik volg je al lange tijd. Ben je? Ben je zwanger?
Ja, Anouk streelde haar ronde buik.
En Mick, het gaat slecht met hem. De kleinzoon is zwak, er is iets mis in de mannenlijn. Zijn vrouw is weg, heeft ons kind achtergelaten. En jij, ga je alleen een kind krijgen?
Nee, niet alleen. Ik heb een gezin. Ik heb tijd, ze wachten op mij.
Hoe gaat het? Vergeef me alles
Heb geduld.
De exschoonmoeder keek hoe Anouk liep, zij en Igor, die met één hand haar ondersteunde, terwijl de andere hand een klein meisje vasthield dat sterk deed denken aan de moeder.
Deel je mening, laat een reactie achter!
