Waarom open je de deur niet?
Omdat ik dat niet wil! En ik ga het ook niet doen. Gasten moeten wel even aankloppen voordat ze binnenstormen, en ze mogen niet door mijn kastjes, koelkast en lades snuffelen.
Bedoel je dat je echt niet gaat? Maar het is toch mijn moeder! Ze kwam toch naar mij toe!
Nou, welkom dan, maar niet in mijn huis.
En Kiki vond het altijd makkelijker om met mijn moeder te praten.
Als ik nu een opsomming begin van al die dingen die mijn ex beter deed dan jij, worden we allebei rood van schaamte.
Ik ben niet zo zelfverzekerd, onderbrak Madelief nerveus terwijl ze de eettafel afstofde. Als jullie het zo goed hadden met Kiki, waarom ben je dan uit elkaar gegaan?
Daan keek teleurgesteld uit het raam.
Je weet toch wel hoe dat verhaal liep
Ja, ik weet het. Dus kun je me jouw Kikiverhaal maar laten zitten, snauwde Madelief. Anders word ik jouw volgende ex.
Madelief was al klaar om tot het uiterste te gaan.
Ze had Kiki een jaar geleden leren kennen via een gezamenlijke vriendenkring. Ze kende Kiki wel, al was hun band niet heel hecht. Kiki had Daan dan eens meegenomen, en daarna verdween ze een paar maanden uit ieders radar.
Op een avond, een beetje dronken, vertelde Daan dat hij met Kiki uit elkaar was gegaan nadat hij haar betrapte op vreemdgaan. Hij liet zelfs een traan vallen.
Madelief vond dat best lief: een man die niet bang is om zijn gevoelens te laten zien, die van liefde houdt. Iets klikte in haar, ze wilde troosten en een schouder bieden.
Ze besefte al snel dat dit iets meer moederinstinct was dan romantische interesse. Toch was het genoeg om een relatie te starten.
Het begon prima. Hij pikte haar na het werk op, bracht haar thuis, stuurde elke dag lieve berichtjes en vroeg of ze warm genoeg gekleed was. Madelief voelde zich omgeven door zorg.
Voor het eerst raakte ze zich ongemakkelijk toen Kiki zelf een berichtje stuurde.
Hoi. Ik hoorde dat je met Daan samen bent. Het is natuurlijk niet mijn zaak, maar je moet wel voorzichtig zijn. Hij heeft een hechte duorelatie met zijn moeder.
Madelief noteerde het, maar zag het als een kleinigheid. Liefde overwint toch alle hindernissen. Als het bij haar ex mis ging, betekende dat niet automatisch dat het bij een nieuwe ook mis zou gaan.
Hoi, ik denk dat we het wel zelf wel oplossen. Maar dank voor de waarschuwing, antwoordde Madelief.
Ze wilde de discussie niet voortzetten; het leek haar niet netjes naar Daan.
Daan gaf zich echter totaal niet om haar comfort.
Toen Daans moeder, Marlies de Vries, voor het eerst onverwacht bij hen binnenstapte, bleef Madelief verrassend kalm. Misschien begrepen ze allebei niet hoe ongemakkelijk zon spontane bezoek kan zijn. Waarschijnlijk maakte Marlies zich zorgen om haar zoon en wilde zien met wie hij samenwoont.
Madelief liet Daan de moeder opwachten, trok snel een trui over, bond haar haar in een slordige knot en, met halfgesluimerde ogen en donkere kringen onder haar wimpers, ging ze de potentiële schoonmoeder ontmoeten.
Ah, alles is een beetje door elkaar, zei Marlies met een halfgrijns. En jullie sokken passen straks ook niet meer bij elkaar. Madelief, we gaan nu ontbijten en ik leer je hoe je je wasgoed netjes moet vouwen, zodat er niets krimpt of verdwijnt.
In plaats van een beleefde goeiemorgen leek het erop dat Madelief sprakeloos werd. Het idee dat een vreemde vrouw zich zo ongemerkt in haar lades en kledingkast bewoog, voelde grof.
Maar meteen terugschoppen met grofheid aan het begin van een relatie leek toch niet de juiste toon, dus hield ze haar geduld.
Ach meisje, je ziet er echt alsof je net een nacht zonder slaap hebt gehad! ging Marlies verder, met een meelevende blik. Je zou een komkommersalade moeten maken voor je huid. Of beter nog, je nieren even checken. Ik ken een vriendin
Madelief lachte, knikte en deed alsof ze geboeid was door de gezondheidsgeheimen van een totale vreemde. In haar hoofd tellende ze de minuten tot ze weer in bed kon, want het was al acht uur s ochtends. Ze had gisteren laat opgebleven, in de hoop uit te slapen.
De bezoekpartij van Marlies duurde tot de avond. Madelief kreeg een berg kritiek en waardevolle tips over hoe je bloemen moet water geven, de badkamer moet schrobben en lepels moet glanzend maken. Ze kreeg zelfs een korte oefening in het vegen van de vloer. Ze voelde zich uitgeknepen als een citroen. En gedurende al die tijd probeerde Daan nergens een helpende hand te bieden, zelfs niet om zijn moeder een hint te geven dat ze een rustmoment verdienden.
Hé, is jouw moeder altijd zo energiek? vroeg Madelief voorzichtig voor het slapengaan.
Ze hield van een grote familie en gezellige relaties, maar een beetje afstand zou fijn zijn.
Ja, dat is ze. Wat wil je ervan? Ze wil gewoon wat gezelschap maken, haalde Daan nonchalant op. Vroeger woonden Kiki en ik bij haar, het was erg knus. Nu is het wat eenzaam voor haar.
Ik hoop dat we niet met zn drieën moeten gaan wonen zuchtte Madelief.
Wat is er mis? Ben je tegen mijn moeder? vroeg Daan scherp. Met Kiki was ze goede maatjes, alles liep goed.
Madelief hield haar mond. Kiki was acht jaar jonger dan zij en hield ervan zich bij anderen te nestelen. Natuurlijk waren ze bevriend.
Marlies kende waarschijnlijk elke vriendin van haar, hun namen, diagnoses, de perfecte manier om lakens te strijken en appeltaarten te bakken volgens het recept van haar schoonmoeder.
Maar Madelief tekende zich niet onder dat geluk. Ze had al genoeg levenservaring om te weten dat hoe minder anderen zich bemoeien met de relatie tussen man en vrouw, hoe beter. Daan had echter een andere mening.
Mijn moeder is ontzettend sociaal. Ze vindt overal een gemeenschappelijke noot.
Ja, maar niet iedereen zal er blij mee zijn, wilde Madelief opmerken, maar liet het weg.
Daarna werd het nog erger. Marlies kwam de volgende dag al weer, vroeg in de ochtend. Deze keer inspecteerde ze de koelkast.
Kippeneieren? Ik maakte voor Daan alleen kwarteleitjes, dat is gezonder voor mannen, verklaarde ze ernstig. De planken zijn niet zo schoon Jullie gaan dat toch opeten. Madelief, jij moet ze even afnemen
Eigenlijk eet ik niet recht van de plank, dacht Madelief.
Ik zal het wel afnemen, Marlies de Vries, beloofde ze. We wilden vandaag toch even uitrusten. Het is weekend, toch?
Daan, trouwens, sliep lekker voortvarend terwijl Madelief zich gedwongen voelde haar schoonmoeder te vermaken en te laten schijnen alsof ze alles onder controle had.
Precies! Een weekend is een dag om te koken en schoon te maken, stelde de dame onverbiddelijk. Pak een spons en een doek. Volgende week leer ik je een vleespie maken die Daan heerlijk vindt. Je likt je vingers af!
Madelief verstijfde. Ze kruiste haar armen over haar borst. Het was al de tweede dag dat ze een vreemd bevel moest opvolgen.
Marlies de Vries, kun je mijn nummer opschrijven? Zo kan ik je bellen voordat je langs komt. Ik heb namelijk ook plannen voor de volgende weekenden.
Bellen? Ik krijg toch geen bezoek meer van mijn zoon? mopperde de vrouw.
Waarom niet? Hij woont nu met een vrouw. Het zou fijn zijn als we allemaal rekening hielden met elkaars agenda.
Met Kiki hadden we geen dergelijke problemen, merkte Marlies op, terwijl ze zich een beetje verroerde.
Nou, de moeder van mijn ex kwam ook niet vroeg in de ochtend langs, onderbrak Madelief. En ze bracht cherrytaarten mee. Lekker, wil je het recept?
Marlies gezicht vertrok. Een frons verscheen op haar voorhoofd en een vonk van irritatie sprong in haar ogen.
Madelief, denk er goed over na. In ons gezin tikt de nachtegaal niet op de tweede klokslag.
Daarna vertrok Marlies, maar een onaangename nasmaak bleef bij Madelief hangen. Ze wist niet goed wat ze moest doen. Daan hoorde het niet, zijn moeder kwam langs alsof ze thuis was. En de schaduw van Kiki hing constant in hun relatie.
Kiki maakte de beste koolrolletjes, haar moeder leerde haar, fluisterde Daan soms tijdens het avondeten.
Laat haar je ook wat leren, dan kook jij voor mij.
Madelief vermoedde dat Marlies haar zoon in het nauw dreef, maar ze wilde het onderwerp niet aansnijden. Ze wilde het gewoon van haar leven wissen.
De volgende maand ging rustig voorbij, zonder bezoek, tot het weer gebeurde. Madelief werd s ochtends weer door de bel wakker. Deze keer besloot ze resoluut de deur niet te openen.
Slecht? Misschien. Maar is het wel goed om zonder waarschuwing in iemands huis te wankelen na een subtiele hint?
Vijf minuten later verscheen Daan in de gang, slaperig, chagrijnig en een beetje boos.
Waarom open je de deur niet?
Omdat ik dat niet wil! En ik ga het niet doen. Gasten moeten eerst aankloppen en ze mogen niet door mijn kasten, koelkast of lades snuffelen.
Je bedoelt dat je echt niet wilt? Maar het is toch mijn moeder! Ze is bij mij!
Dan verwelkom haar maar, maar niet in mijn huis.
Daan maakte zoveel kabaal dat de buren het zeker hoorden. Hij beschuldigde Madelief ervan zijn moeder af te wijzen en dus ook hem. Marlies schreeuwde ondertussen van de gang, eiste binnenkomst en belde op haar telefoon.
Uiteindelijk gaf Madelief een ultimatum.
Genoeg! Of je vertrekt nu, legt je moeder uit wat een gast is en stuurt haar naar huis, of we breken het.
Daan koos voor het tweede.
Madelief was niet echt verdrietig. Ze hadden nog geen chance om het goed af te wikken. Misschien wel beter zo. Met zo iemand die constant over een ex praat en een aandachtige moeder heeft, wilde ze niet meer te maken.
Een paar maanden later kreeg Madelief onverwacht nieuws. Daan had een nieuwe vriendin. Een gemeenschappelijke vriendin van de oude vriendenkring vertelde haar het.
We werken samen. Ze is bij hem en zijn moeder ingetrokken, maar wil nu weglopen. Ze vraagt of jij haar even ontmoet, glimlachte de vriendin.
Echt? En waarom?
Als we je geloven, ben jij de ideale vrouw: knap, karaktervol en een uitstekende kok.
We hebben het nu over Daans moeder en over mij?
Nou, volgens zijn moeder komen alle vrouwen die niet bij Daan wonen best in ons midden.
Sindsdien luisterde Madelief naar geruchten, maar hield ze haar eigen hoofd koel. Ze geloofde niet alles blindelings, maar negeerde ook de geruchten niet.
En ze keek voortaan met een flinke dosis voorzichtigheid naar mannen die constant hun exverleden ophangen en nog hechter aan hun moeder hangen.
Zon machismo werkt niet, want de moeder blijft altijd de eerste prioriteit. Misschien is dat wel zo, maar alleen binnen redelijke grenzen. Ben je het ermee eens?
Laat een reactie achter, deel je mening, en geef een duimpje.
Vrienden, als je nog meer van onze verhalen wilt lezen, laat dan een comment achter en vergeet de likes niet. Dat motiveert ons om door te gaan!
