Wat een kind op een leeftijd van eenenveertig! schreeuwt Jeroen haar toe. Op jouw leeftijd word je toch al oma. Madelief, doe niet zo dom.
Goed, als jij het wilt, kun je wel klagen, dat snap ik. Maar heb je al over het kind nagedacht?
Ik wil niet met een infuus onder mijn oksel op haar bruiloft dansen!
En wat als er iets met ons gebeurt terwijl ze nog klein is?
Los dat maar op, of ik scheid van je!
Madelief en Jeroen wonen nu al twintig jaar samen. Ze trouwde met Jeroen toen ze nog een jonge studente was.
Al die jaren zag Madelief Jeroen als haar steun en toeverlaat. Ze had zich nooit kunnen voorstellen dat hij ooit tegen haar zou keren.
Onlangs barstte er in het gezin van Madelief een felle ruzie los: de oorzaak is een onverwacht laat zwangerschap.
Jeroen verzet zich heftig tegen een nieuw kindje:
Madelief, ben je gek geworden? Wil je op je oude dag nog moeder worden? We hebben al drie prachtige zonen: Joris zit op de universiteit, Bas en Thijs zitten in de achtste klas. Is dat niet genoeg?
En wat zullen de anderen van ons denken? Wat als onze ouders gek worden van de situatie?
Jeroen, ik droom al mijn leven van een dochter dringt Madelief aan Als God ons een kind heeft gegeven, waarom mag het dan niet ter wereld komen?
En als het weer een jongen is, gaan we dan voor een vijfde? barst Jeroen uit.
Ik ben er zeker van dat het een meisje wordt.
De jongens steunen Madelief ook niet. Zodra de nieuws over een nieuwe dochter hen bereikt, roepen de tweeling Bas en Thijs dat ze hun kamer niet meer willen delen.
De oudste, Joris, geeft zijn mening:
Mam, ben je niet bang dat er op jouw leeftijd iets kan gebeuren?
Alles komt wel goed verzekert Madelief haar zoon Ik ben toch niet zo oud!
Eigenlijk heeft Madelief dit al eens meegemaakt. De eerste keer dat ze zwanger was, reageerde Jeroen ook niet blij.
Joris was toen drieënhalf jaar, het geld drong tegen een barrière. Ze woonden bij Jeroens ouders en Madelief ruziede vaak met haar schoonmoeder.
Toen de artsen zeiden dat het een tweeling werd, veranderde alles. De schoonmoeder gaf Jeroen een bedrag voor de aanbetaling van een appartement. Jeroen werd zorgzamer.
Bas en Thijs bleken verrassend rustige baby’s, en Madelief kon eindelijk goed slapen.
Joris was dolblij met een speelkameraad, dus hij besteedde meer tijd met zijn broertjes, zodat Madelief even kon uitrusten.
Ook nu hoopt Madelief, alsof ze met een toverstaf zwaait, dat alles vanzelf goedkomt.
Maar al in de derde week van haar zwangerschap begint ze zich slecht te voelen op haar werk.
Al tien jaar werkt ze als nagelstylist, gewend aan de geur van lakken en oliën. Nu wordt de geur van de felle flesjes ondraaglijk; ze wordt misselijk.
De pillen helpen niet, haar conditie verslechtert, en ze moet haar inkomsten opgeven. De hele dag ligt ze in bed, kan zelfs de afwas niet doen. Schoonmaken lukt niet meer.
Het eten voor het gezin moet nu gekocht worden, wat Jeroen en de jongens niet blij maakt.
Na Madelief’s ontslag hebben de financiën van het gezin een flinke klap gekregen.
Jeroen, die als ambulancehulpverlener werkt, neemt twee nachtdiensten achter elkaar om meer te verdienen. De oudste zoon gaat s avonds naar de opleiding en werkt overdag als verkoper in een elektronicawinkel.
Dagelijks ziet Madelief de veroordeling in de ogen van haar familie; zelfs de ouders zeggen dat een zwangerschap op die leeftijd te riskant is.
De buren in het flatgebouw fluisteren achter haar rug wanneer ze naar de winkel gaat. Madelief voelt zich onzeker.
Het tweede trimester begint, en ze moet een controle ondergaan.
De arts kijkt met een ernstig gezicht naar het echobild en bespreekt de parameters met de verpleegster. Madelief ligt stil, bang om nog een zucht te laten.
Na een half uur, niet langer kunnen verdragen, vraagt ze plotseling:
Dokter, is het een jongen of een meisje?
Een meisje, maar er is één vervelend punt.
Wat is er gebeurd? raakt Madelief in paniek.
Maak u geen zorgen, maar ik moet het zeggen: er is een ontwikkelingsdefect van de neurale buis, een ernstige aandoening. Op het 23e week zou de buis gesloten moeten zijn, maar bij uw dochter is hij nog open. Het kind kan gehandicapt worden.
Madelief barst in tranen:
Is er niets wat we kunnen doen? Zijn er medicijnen?
De arts kijkt weg en zegt niets.
Madelief verlaat de kamer en slentert langzaam door de gang van het ziekenhuis. Het lijkt alsof de tijd stil staat; ze hoort en ziet niets meer.
Alsof ze in een droom is, rijdt ze naar huis, maar wil niet uit de auto stappen en huilt hardop.
Na even kalmeren en haar tranen droog te hebben, gaat ze naar het appartement. Jeroen is thuis, verwarmt het avondeten in de magnetron en kijkt het nieuws.
Er zijn geen kinderen thuis.
Het perfecte moment om met mijn man te praten denkt Madelief.
Ik ben vandaag naar de echo geweest begint ze. De arts zei dat het een meisje is, maar er zijn gezondheidsproblemen.
Welke? wordt Jeroen ongerust.
Een defect van de neurale buis.
En wat zei Dr. van den Berg?
Niets De arts stelde voor het kind af te staan, maar ik weigerde. Ik kan het niet doen, het is toch mijn dochter!
Je bent gek! Weet je wat dat betekent? Het kind zal gehandicapt zijn, als het überhaupt overleeft. Morgen gaan we samen naar de dokter, ik haal meteen een verwijzing voor je.
Ik ga nergens heen, Jeroen. En probeer me niet over te halen
Dan kun je mij niet rekenen! Ik kan niet toekijken hoe jij jezelf en het kind kwetst!
Jeroen springt van de tafel, gaat naar de slaapkamer, en haalt een grote sporttas uit de kast om zijn spullen in te pakken.
Jeroen, wat doe je? snikt Madelief. Laat je me achter? Ontsnap je voor de problemen? Het meisje is niet alleen van mij, het is ook van jou! Hoe kun je zo onverschillig zijn?
Ik ga dit niet langer tolereren! Ik dacht dat alles goed zou komen toen jij besloot het kind te houden, maar nu kan ik jouw wispelturigheid niet meer dulden! Heb je ooit een kind met een handicap gezien? Mijn oma had zeven jaar na mij een zoon met een aangeboren aandoening. Hij leefde maar een half jaar.
Ik herinner die verschrikkelijke tijd nog steeds. Mijn moeder wilde daarna geen kinderen meer. Daarom ga ik niet mee. En ik neem de jongens mee!
Jeroen pakt zijn tas, gooit een jas over zijn schouders en verlaat het appartement. Madelief kan hem niet tegenhouden.
Gerda, Jeroens moeder, staat verbijsterd op de gang toen ze hem met zijn koffers ziet.
Wat is er gebeurd? Hebben jullie ruzie?
Ja Ik wil scheiden! Madelief wil een zieke baby ter wereld brengen en mijn mening doet er niet toe.
Lieverd, moeder en kind horen bij elkaar, dus laat haar het alleen beslissen. Rust even uit, ik zet je een kopje thee.
Jeroen gaat zitten, zucht diep en vraagt:
Mam, zou je Ivo (een voorbeeldnaam) hebben verwekt als je wist dat hij ernstig ziek was?
Natuurlijk! Ik hield tot het einde hoop op een redding. Destijds deed men nog geen hartoperaties. En is een echo nooit fout? In ons ziekenhuis maken ze nooit fouten?
Jeroen herinnert zich een verhaal van de vorige maand, toen hun buurman Karel vertelde dat zijn kind een hartafwijking had, maar de jongen toch gezond werd.
Er waren veel klachten over die arts. Jeroen besluit zelf de waarheid te achterhalen.
De volgende ochtend gaat Jeroen naar de polikliniek. Hij neemt de lift naar de tweede verdieping, naar de echokamer. De deur zit op slot. Hij klopt op de aangrenzende kamer en vraagt de verpleegkundige:
Hij is er vandaag niet? vraagt hij.
Dr. van den Berg is afwezig, de afspraken zijn verzet, de machine is kapot. Het is al de derde keer dat het apparaat stukgaat.
De hoofdarts heeft een goedkoop apparaat gekocht dat vaak defect is. Vandaag komen ze een technicus uit de provincie.
Jeroen wordt steeds meer twijfelachtig over de diagnose. Een oudcollega werkt in een particuliere kliniek, dus hij besluit daar met Madelief heen te gaan.
Wanneer Madelief terugkomt van de winkel, ziet ze Jeroen thuis. Hij kijkt ernstig en zegt:
Pak je spullen, we gaan naar de particuliere kliniek. Laten we kijken wat zij zeggen.
Madelief trekt zich snel aan, pakt haar zorgverzekeringspas, en samen stappen ze de straat op.
In de particuliere kliniek wordt Madelief meteen gezien. De arts staart lang naar het scherm, draait zich dan om en zegt:
Alle waarden zijn normaal, het kind groeit volgens de teogroep. Ik zie geen afwijkingen. Ze is een zeer levendige baby. Wilt u het hart horen?
Jeroen en Madelief knikken. Jeroen, tot zijn eigen verbazing, begint te huilen. Madelief vraagt naar het eerdere rapport.
Ons vorige rapport zei dat er een defect van de neurale buis was.
De buis is gesloten, het kind is gezond en ontwikkelt zich normaal. Ik print het nu voor u uit.
Madelief voelt een last van haar schouders vallen. Jeroen omarmt haar stevig en kust haar op haar wang. Ook hij voelt verlichting.
Natuurlijk ondergaat Madelief nog een paar keer volledige onderzoeken. Elke keer bevestigt men dat alles in orde is.
De dochter van Madelief en Jeroen wordt gezond ter wereld gebracht. Bij de ontslagprocedure staan al vrienden en familie, zelfs diegenen die Madelief ooit hadden willen overtuigen om de baby af te staan.
Ze lijkt zoveel op jou, zegt Gerda toen ze de kleintje voor het eerst vasthoudt. Kijk naar die blauwe ogen. Goed gedaan, Jeroen! Ik ben trots op je, zoon!
Jeroen is vanaf het eerste moment dol op zijn dochter en brengt al zijn vrije tijd met haar door.
Misschien kun je eens met mij tv kijken, plaagt Madelief hem. Je rent de hele dag met Darinka.
Later, haalt Jeroen haar weg. Met Darinka heb ik nog heel veel plannen! Kom maar, mooie meid?
De oudere broers, die eerst stelden dat ze geen baby nodig hadden, maken nu een schema voor wandelingen met hun zusje.
Madelief laat het kind gerust bij hen; ze weet dat haar jongens goed voor hun zusje zullen zorgen.
Vrienden, als jullie meer van onze verhalen willen lezen, laat een reactie achter en vergeet de likes niet. Dat motiveert ons om door te gaan!
