Nathalie van den Berg, ik ga niet meer met uw zoon samenwonen, zeg dat maar ook aan hem, fluisterde Saskia. En met wie ga jij dan wonen? Wie heb je nog nodig met een kind? Ik zie hier geen rij van prinsen achter het hek, mompelde de schoonmoeder, haar ogen half gesloten.
Saskia begon de spullen van haar dochter in te pakken. De eigen dingen had ze al in een kleine leren tas gestopt nauwelijks meer dan het hoognodige. De rest zou later wel komen.
Haar bewegingen waren langzaam, methodisch: ze stopte Liekes warme winterjas in de tas, stelde zich mentaal een vinkje voor. Ze legde de laarzen erbij nog een paar.
Ze huilde niet meer, voelde zich niet langer wankel. Een slapeloze nacht had haar genoeg tijd gegeven om een besluit te nemen: ze en Kees de Vries moesten uit elkaar.
Ze hoorde het moment dat Kees thuiskwam. Hij gluurde de slaapkamer binnen, vond zijn vrouw niet, en opende de deur van de kinderkamer. Saskia deed alsof ze sliep.
De ochtend, toen Kees op het werk moest, stond hij voor de deur van Liekes kamer. Hij aarzelde, wankelde, durfde niet naar binnen hij stelde het gesprek met zijn vrouw uit tot de avond.
Maar er kwam geen gesprek meer, want Saskia zou over een half uur een taxi roepen en samen met tweejaaroude Lieke naar haar ouders gaan. Na het drama van de vorige dag wilde ze Kees niet meer zien, laat staan met hem praten.
Hij kwam s Fridays onder de kater huiswaarts, dat was al een gewoonte geworden. Gister was het echter woensdag. Bovendien vroeg Saskia s ochtends haar man om eerder thuis te komen en bij Lieke te blijven totdat ze een vriendin ontmoette Bente had beloofd een afgelegen baan voor haar te vinden.
Ze durfde Lieke niet aan Kees over te laten in die staat en belde Bente om de afspraak te verschuiven. Kees reageerde woedend:
Met wie bel je? Over welke afspraak praat je? raasde hij.
Met Bente. We hadden afgesproken, maar ik kan Lieke niet aan jou overlaten.
Waarom niet?
Kijk eens in de spiegel wie zie je? Ga slapen, morgen moet je werken, zei Saskia, draaide zich om en liep naar de keuken.
Wacht! schreeuwde Kees en greep haar hand. Wat vind je van mijn stemming? Niet? Kom even bij de jongens, Vitte heeft vandaag verjaardag. Denk je echt dat je een prinses bent! Ik bepaal zelf hoe ik thuiskom, snap je?
Saskia trok haar hand los:
Laat los! Het doet me pijn! Je bent helemaal gek!
Ze rukte haar hand terug, Kees wankelde en stond op het punt te vallen.
Ah, kijk nou! riep hij en sloeg met zijn vuist in haar wang.
Saskia hield haar gezicht vast. Kees, die blijkbaar zelf niet had verwacht zo hard te grijpen, liet haar hand los en probeerde iets te zeggen, maar ze draaide zich om en liep naar haar dochter.
Princesse, hè! riep hij opnieuw en stormde de flat uit.
De schoonmoeder noemde Saskia een prinses. Die naam viel niet in de smaak bij Nathalie van den Berg.
Eenop eenentwintig jaar en ze hangt nog steeds aan de nek van haar ouders. Ik moet al een kind hebben, het tweede al in aantocht.
Man, huis, tuin, boerderij! En zij leert! Prinses! Je gaat het niet uithouden, Kees. Kies een simpelere vrouw!
Saskias ouders waren ook niet enthousiast over de schoonzoon.
Saskia, waar haast je je heen? Kees is zeker niet de laatste man op aarde! Verliefd? Nou, jullie mogen samenwonen, al weet je toch dat ik er negatief tegenover sta.
Wacht niet meteen met trouwen! Denk eerst: kun je je leven met deze man delen? Kijk naar zijn gezin, uiteindelijk. Beslis daarna.
Zo nam Saskia het besluit. Halve jaar later realiseerde ze zich dat haar keuze niet de juiste was. Ze had kunnen weglopen, maar het was schaamtevol om toe te geven dat haar ouders gelijk hadden, en ze had al hoop.
De komst van Lieke veranderde Kees niets. Hij bleef vinden dat alle huishoudelijke taken en de zorg voor het kind de verantwoordelijkheid van zijn vrouw waren.
Haar slechte gezondheid, de ziekte van de dochter en alle andere gebeurtenissen waren geen excuus als er geen avondmaaltijd stond of de flat niet opgeruimd was.
Met één kind kun je het niet alleen! Hoe doen andere vrouwen het wel? Waarschijnlijk ga je slapen zodra ik naar mijn werk ga!
Hoe kan het dat je de hele dag geen tijd vindt om naar de winkel te gaan en een avondmaaltijd te maken? zei hij tegen Saskia.
Lieke krijgt tandjes, ze huilt, en met haar op schoot kan ik niet koken. Ik heb eten besteld. Kun je zelf dumplings maken? Of houd je Lieke even vast, dan maak ik het voor ons.
De roze bril was al lang verdwenen. Steeds vaker dacht Saskia aan de woorden van haar moeder: haast je niet met trouwen, kijk goed naar Kees familie.
Meerdere keren stond ze op het punt te vertrekken, maar Kees beloofde te veranderen, en ze geloofde hem nog.
Toen Kees gisteren voor het eerst haar hand uitstrekte, besefte ze dat ze het niet langer kon verdragen. Ja, het is gênant voor de ouders, maar met een man die niet schuwt om een vrouw te slaan, wilde ze niet meer leven. Noch Lieke.
Saskias moeder zag vanuit het raam een taxi stoppen bij hun huis, waarin hun dochter met Lieke op schoot uitstapte.
Kees, kijk, Saskia is aangekomen met haar spullen. Help de tas dragen, zei ze tegen haar man.
Toen Saskia het huis binnenstapte en haar donkere zonnebril afnam, zagen haar ouders dat haar linkeroog gezwollen was, met een blauwe plek eronder.
Is dat Kees?! verwonderde haar moeder.
Saskia knikte.
Nou, ik ga het meteen regelen, stormde haar vader naar de deur.
Pap, nee, laat maar, onderbrak haar dochter. Ik zal hem op mijn manier straffen. Help me eerst ons eigendom en Liekes wieg uit zijn flat te halen.
De vader en zijn oudere broer, Saskias oom Gerrit, gingen op pad met de spullen, en daarna bracht de vader haar naar de eerstehulpafdeling.
Als je een aangifte tegen Kees wilt doen, helpt een medisch attest niet; je moet naar het bureau voor forensisch onderzoek, legde Gerrit uit.
Morgen gaan we erheen, zei haar vader, we moeten een afspraak maken.
Kees kwam van zijn werk met een bos bloemen voor zijn vrouw en een knuffelbeer voor de dochter. Maar het huis was leeg. Noch hun spullen, noch Liekes wieg waren er. Hij probeerde Saskia te bellen, maar haar telefoon was uit. Hij belde de schoonmoeder. Zij antwoordde:
Ja, Saskia is met Lieke bij ons. Blijf weg, mijn vaders handen kriebelen nog steeds. Saskia zal zelf de scheiding aanvragen.
Kees bleef proberen zijn vrouw te bereiken, zelfs bij het huis van zijn vader, maar ze reageerde niet. Als ze toch met Lieke naar buiten ging, bleef ze in de tuin.
Na een week kreeg Kees de scheidingspapieren. Toen kwam de harde artillerie: de schoonmoeder Nathalie van den Berg verscheen bij de poort.
Mama, ik wil niet meer met haar praten, zei Saskia.
Ik denk wel dat je moet praten, dan staan alle puntjes op de i, antwoordde haar moeder. Laten we binnen niet uitnodigen, Lieke slaapt, we praten buiten.
Ben je van plan te scheiden? vroeg de schoonmoeder meteen. Als het niet jouw manier is, meteen een aangifte?
Kees heeft me geslagen, fluisterde Saskia.
Dus je hebt hem bewezen! Een man die onder de kater thuiskomt, laat je niet los, wacht tot hij slaapt.
Jij ging de relatie onderzoeken en kreeg een vuist, dus nu scheiden? Het kind als wees achterlaten?
Nathalie van den Berg, ik ga niet meer met uw zoon wonen, zeg dat maar ook aan hem, zei Saskia.
Met wie ga je dan wonen? Wie heb je nodig met een kind? Ik zie hier geen rij van prinsen achter het hek, mompelde de schoonmoeder.
Geen zorgen, ik red het wel alleen.
Dan reken maar niet op zijn flat of op alimentatie, snoof de schoonmoeder.
Zijn flat hoef ik niet, maar ik eis wel alimentatie, het gerecht zal aan mijn kant staan, antwoordde Saskia.
Zo werd het geregeld: de scheiding viel meteen, het medisch rapport over lichamelijk letsel speelde mee. Alimentatie werd vastgesteld, plus vierduizend euro per maand voor Saskia, tot Lieke drie jaar oud is.
Vijf jaar verstreken. Op de eerste september, voor de school, stond er een plechtige reünie: lawaaierige bovenbouwers, en kleuters met enorme boeketten. Grootouders en haar moeder kwamen Lieke uitzwaaien naar de eerste klas.
Komt papa ook? vroeg het meisje, zich tot haar moeder keerd.
Hij komt zeker, hij belde net dat hij onderweg is, zei Saskia. En daar is hij!
Saskia zwaaide naar een lange man die zich tussen de gekleurde menigte probeerde te vinden. Maar het was niet Kees. Drie jaar geleden was ze getrouwd met Alexander, een collega, en nu wachtten ze op een nieuw gezinnetje.
Kees is nog steeds alleen. Er waren meisjes die hem leuk vonden, en hij vond hen ook leuk, maar zodra het serieus werd, kreeg elke toekomstige vrouw te horen waarom zijn eerste vrouw hem verliet. Het kleine stadje, waar iedereen iedereen kent, gaf Kees de bijnaam de bankboks.
Misschien vindt hij ooit een vrouw die er niet om geeft, maar tot nu toe is dat niet gebeurd. De wet van de boemerang werkt nog steeds, al geloven niet iedereen erin.
Wat vinden jullie hiervan? Schrijf je gedachten in de reacties. Geef een like.
Vrienden, als je meer van onze verhalen wilt lezen laat een comment achter en vergeet de likes niet. Dat inspireert ons om door te gaan!
