Mevrouw De Vries, ik ga niet meer met uw zoon samenwonen, zeg dat hem maar eens goed door, zei Anke. En met wie ga jij dan wonen? Aan wie heb je je dochter nodig? Ik zie hier bij de schutting geen rij met prinsen, mompelde de schoonmoeder.
Anke pakte de spullen van haar dochter. Wat ze zelf al in de tas had gestopt, was heel weinig: alleen het onontbeerlijke. De rest zou ze later wel regelen.
Haar bewegingen waren rustig en methodisch ze stopte de warme jas van Liselotte in de tas en knikte stilletjes bij zichzelf. Vervolgens legde ze de kleine laarsjes erin nog één paar.
Ze huilde niet meer, voelde zich niet wanhopig de slapeloze nacht had haar genoeg tijd gegeven om een beslissing te nemen: zij en Jeroen moesten uit elkaar gaan.
Ze had gehoord toen Jeroen thuiskwam. Hij gluurde de slaapkamer in, vond zijn vrouw niet, en trok de deur van de kinderkamer open. Anke deed alsof ze sliep.
s Ochtends, toen Jeroen op weg naar zijn werk was, stond hij even bij Liselottes kamer. Hij aarzelde, schrok, maar durfde niet binnen te gaan hij stelde het gesprek met zijn vrouw uit tot de avond.
Dat gesprek zou echter nooit meer komen, want Anke belde binnen een halfuurtje een taxi en reed, samen met haar twee jaar oude Liselotte, naar het huis van haar ouders.
Na het drama van de vorige dag wilde ze Jeroen niet meer zien, laat staan met hem praten.
Dat hij elke vrijdag onder de muis thuiskwam, was haar inmiddels gewend. Maar die keer was het woensdag. Bovendien vroeg Anke s ochtends haar man om eerder thuis te komen en bij Liselotte te blijven zitten terwijl zij een afspraak met haar vriendin Marieke had Marieke had beloofd een afgelegen baan voor haar te vinden.
Anke durfde Liselotte niet alleen bij Jeroen achter te laten in zon staat en belde Marieke om de ontmoeting te verzetten. Jeroen reageerde heftig:
Met wie bel je? Over welke ontmoeting praat je? blies hij tegen Anke.
Ik spreek met Marieke. We hadden afgesproken, maar ik kan Liselotte niet aan jou overlaten.
Waarom niet?
Kijk eens in de spiegel, op wie lijk je? Ga maar slapen, morgen moet je naar je werk, zei Anke, en liep naar de keuken.
Sta! riep Jeroen en greep haar hand. Wat vind je van mijn situatie? Hahaha, even met de jongens zitten, Vittes verjaardag is vandaag. Denk je dat je een prinses bent! Ik bepaal zelf wanneer ik thuiskom. Duidelijk?
Anke probeerde zijn hand los te laten:
Laat los! Het doet pijn! Je bent helemaal gek geworden!
Ze trok haar hand terug, Jeroen wankelde en viel bijna.
Ach, zo doe je dat! riep hij, en zijn vuist smakte in haar wang.
Anke hield haar gezicht vast. Jeroen, die blijkbaar zelf verbaasd was over zijn uitbarsting, liet haar hand los en probeerde iets te zeggen. Maar ze draaide zich om en liep naar haar dochter.
Denk je dat je een prinses bent! riep hij nogmaals en stormde de flat uit.
De schoonmoeder noemde Anke een prinses. De jonge vrouw viel meteen niet in de smaak van Mevrouw De Vries.
Eenentwintig jaar en ze hangt nog steeds aan de nek van haar ouders. Ik studeer! Toen ik die leeftijd had, had ik al één kind en een tweede op komst.
Man, huis, tuin, boerderij! En zij studeert! Prinses! Je gaat het moeite hebben, Jeroen. Kies een eenvoudiger vrouw!
Ook Ankes ouders waren niet onder de indruk van de schoonzoon.
Anke, waar haast je je heen? Jeroen is niet de laatste man op aarde! Ben je verliefd? Nou, jullie mogen samenwonen, al moet je weten dat ik daar niet zo blij mee ben.
Huwelijk sla je niet meteen in! Bedenk eerst of je een heel leven met die man wilt delen. Kijk naar zijn familie, uiteindelijk. Dan kun je beslissen.
Zo besloot Anke. Halverwege een jaar besefte ze dat haar beslissing niet juist was geweest. Ze had kunnen weglopen, maar het was schaamtelijk om toe te geven dat haar ouders gelijk hadden, en bovendien hield ze nog hoop.
De komst van Liselotte veranderde Jeroen niets. Hij bleef erbij denken dat alle huishoudelijke taken en de zorg voor een kind pure taken van de vrouw waren.
Haar slechte gezondheid, de ziekte van haar dochter en alle andere tegenslagen waren geen excuus wanneer er geen avondeten op tafel stond of het huis niet opgeruimd was.
Met één kind kun je niet alleen zei hij terwijl andere vrouwen alles voor elkaar krijgen? Waarschijnlijk lig je s nachts in de bed waar ik werk!
Het kan niet zo zijn dat je de hele dag niet naar de winkel kan gaan om een maaltijd te maken, bromde hij tegen Anke.
Liselotte krijgt tandjes, ze huilt, en ik kan niet koken met haar op mijn arm. Ik heb eten laten bezorgen. Kun jij zelf dumplings maken? Of houd je even de dochter, dan maak ik het avondeten.
De rozenbril was al lang van de plank. Steeds vaker dacht Anke aan haar moeder die haar had geadviseerd niet te haasten met trouwen en goed naar Jeroens familie te kijken.
Meerdere keren wilde ze weglopen, maar Jeroen beloofde te veranderen, en Anke bleef in hem geloven, hoopvol.
Het keerpunt kwam na die avond, toen hij voor het eerst zijn hand naar haar uitstak; Anke besefte dat ze niet langer kon verdragen.
Ja, voor haar ouders was het beschamend, maar met een man die niet schroomt een vrouw een vuist te geven, wilde ze niet meer leven. En nog minder met Liselotte onder die omstandigheden.
De moeder van Anke zag vanuit het raam een taxi voor hun huis stoppen; uit de auto stapte Liselotte, in de armen van haar dochter.
Karel, kijk, Anke is aangekomen met haar bagage. Help haar de tas naar binnen te dragen, zei zij tegen haar man.
Toen Anke het huis binnenstapte en haar donkere bril afnam, zagen haar ouders: haar linker oog was gezwollen, er lag een blauwtje onder.
Is dat Jeroen?! verbaasde haar moeder.
Anke knikte.
Ik regel meteen iets voor hem, riep haar vader naar de deur.
Papa, nee, laat maar, onderbrak haar dochter. Ik zal hem op mijn eigen manier straffen. Maar help me eerst onze spullen en Liselottes wieg uit Jeroens flat halen.
Vader en zijn oudere broer, de oom van Anke, gingen de spullen ophalen; daarna bracht de vader Anke naar de eerstehulpafdeling.
Als je een aangifte tegen Jeroen wilt doen, helpt een medisch attest niet, je moet naar het centrum van de forensische geneeskunde, legde de oom uit.
Morgen gaan we er heen, moet een afspraak maken, zei de vader.
Jeroen kwam van zijn werk met een bos bloemen voor zijn vrouw en een speelgoedje voor de dochter. Maar er was niemand thuis. Noch de spullen, noch Liselottes wieg waren er.
Hij belde Anke, maar haar telefoon was uit. Toen probeerde hij de schoonmoeder te bellen. Zij antwoordde:
Ja, Anke en Liselotte zijn bij ons. Kom hier niet meer langs mijn man heeft nog steeds zijn vuist. Anke zal zelf de echtscheiding aanvragen.
Jeroen bleef bellen, zelfs bij het huis van de schoonvader, maar Anke reageerde niet. Soms ging hij met Liselotte wandelen, maar alleen tot de poort van het huis.
Een week later kreeg Jeroen de papieren voor de scheiding. Toen barstte het echte vuurwerk: de schoonmoeder, Mevrouw De Vries, verscheen bij de voordeur.
Mam, ik wil niet met haar praten, fluisterde Anke.
Ik denk wel dat we moeten praten, anders blijven er onbeantwoorde vragen, antwoordde haar moeder. Laten we niet naar haar huis gaan, Liselotte slaapt, we doen het buiten.
Denk je echt dat je gaat scheiden? lachte de schoonmoeder meteen. Als het niet naar jouw zin is, moet je meteen een verzoek indienen?
Jeroen heeft mij overmeesterd, zei Anke.
Dan heb je hem gepakt! Kom een man thuis onder de muis, laat je niet afleiden, wacht tot hij slaapt, fluisterde de schoonmoeder.
En jij ging de relatie uitzoeken, daardoor kreeg je een vuist. Dus nu scheiden, het kind weglaten?
Mevrouw De Vries, ik zal niet meer met uw zoon leven, vertel dat hem maar, zei Anke.
En met wie ga je wonen? Wie heb je nodig met een kind? Ik zie hier geen rij van prinsen, mompelde de schoonmoeder.
Het maakt me niet uit, ik red het wel zelf, antwoordde Anke.
Dan kun je de flat van Jeroen niet opeisen en niet op alimenten rekenen, snauwde de schoonmoeder.
Zijn flat wil ik niet, maar ik zal wel alimenten eisen, en de rechter zal aan mijn kant staan, zei Anke.
Zo kwam het: de scheiding viel meteen; het medisch rapport over de verwondingen speelde een rol. De alimentatie werd vastgesteld op 4.000 per maand, tot Liselotte drie jaar wordt.
Vijf jaar later, op de eerste september, stond er een plechtige schoolopvoering voor de deur van de basisschool: rumoerige groepen oudere leerlingen, en de kleuters met enorme boeketten. Liselottes oma en opa, en haar moeder, brachten haar naar de eerste klas.
Komt vader ook? vroeg het meisje, naar haar moeder kijkend.
Hij komt zeker, hij belde net dat hij langs komt, antwoordde Anke. En daar is hij!
Anke zwaaide naar de lange man die zich door de menigte probeerde te vinden.
Het was echter niet Jeroen. Drie jaar eerder was Anke getrouwd met Alexander, een collega. Ze wachtten nu op uitbreiding.
Jeroen zit nog steeds alleen. Er waren meisjes die hem aantrokken, en meisjes die hem aantrekkelijk vonden, maar zodra het serieus werd, kreeg de eerste vrouw een reden te horen waarom hij wegviel.
Het dorp is klein, iedereen kent elkaar. Jeroen kreeg de bijnaam de bankboksser.
Misschien vindt hij ooit een vrouw die er niet om geeft, maar tot nu toe is dat niet gebeurd. De wet van de wederkerigheid werkt, al gelooft niet iedereen erin
Wat vinden jullie hiervan? Schrijf jullie gedachten in de reacties. Geef een like.
Vrienden, als jullie meer van onze verhalen willen lezen laat een reactie achter en vergeet de likes niet. Dat geeft ons de inspiratie om door te gaan!
