Wat ben je weer? We zijn al tien jaar getrouwd! Welke minnares? Ik heb jou genoeg!
Marloes kon er niets tegen doen. Ze voelde het in haar botten dat haar man iets verborg. De onzekerheid knaagde aan haar, totdat ze eindelijk de moed vond om hem recht in de ogen te kijken.
Ze vroeg: Is het waar of niet? Maar hij antwoordde alleen:
Wat ben je weer? We zijn al tien jaar getrouwd! Welke minnares? Ik heb jou genoeg!
Op het eerste gezicht klonk hij eerlijk en oprecht. Marloes zag niets verdachts in zijn glimlach, woorden of ogen, maar er bleef een knagend gevoel.
Marloes is niet iemand die het lot laat beslissen, dus ze besloot de waarheid te achterhalen. Hoe nu?
Na wat googlen over partner checken begon ze met het bekijken van Jans telefoon. Niets bijzonders te vinden, behalve een lege praatgroep met een paar oude klasgenootjes niets om zich zorgen over te maken. Echt waar, een beetje onschuldig geklets.
Jan had nooit een pincode op zijn telefoon gezet. Hij had niets te verbergen, geen geheime chats, geen verborgen berichten. Een engeltje, zou je zeggen.
Soms dacht Marloes dat ze het zich maar inbeeldde, maar telkens wanneer Jan later van het werk kwam, voelde ze iets niet kloppen.
Haar vriendin Lieve zei vaak:
Het zijn maar jouw vermoedens! Jan houdt van je en zal nooit naar een ander kijken! Jij maakt het alleen maar erger met je achterdocht!
Marloes luisterde echter niet naar Lieve. Haar intuïtie fluisterde iets anders, en een man delen met een andere vrouw stond voor haar simpelweg geen optie.
Op een dag besloot ze Jan op zijn werk te bezoeken om te zien of hij aan de vrouwen hangt. Toen Jan haar zag, werd hij rood. Wat een schande voor mij voor de collega’s! Hij verontschuldigde zich later lange tijd, maar gaf al snel toe.
Op het oppervlak leek hun leven perfect: een vol huis, twee opgroeiende kinderen, een gezellig bestaan. Maar Marloes zocht toch naar een avontuur op het vijfde punt zoals men in Nederland zegt: wie zoekt, vindt wel. Alleen vond ze het nog niet.
Zoals veel dertigplussers die hun man en kinderen niet willen verliezen, voelde Marloes zich van buiten rustig, van binnen een wervelwind. Jan merkte niets geen verkleurde kraag, geen vreemd parfum, geen verandering in stijl of levenswandel. Toch voelde ze dat er iets niet klopte.
Als het niet op een toeval was gekomen, zou Marloes de waarheid waarschijnlijk nooit hebben ontdekt. Echt waar? We zullen het later zien.
Toen hun jongste zoon naar de eerste klas ging, besloot Marloes een rijbewijs te halen. Ze schreef zich in bij een rijschool in Rotterdam en ging s avonds na het werk naar de lessen. Na drie maanden sloeg ze de examens en kreeg ze haar rijbewijs.
Jan was zo trots dat hij een (kleine) auto voor haar kocht: een compacte Volkswagen, perfect voor een petite, nietal te lange vrouw. Marloes vond het handig en parkeren ging zo gepiept.
Jan gaf toe dat hij de auto kocht om Marloes niet te laten smeken om een ritje. Nog te jong om te rijden, plaagde hij haar, eerst nog wat ervaring opdoen.
Op een vrije zondagochtend stond Marloes vroeg op, besloot een ovenschotel van aubergine en kip te bakken voor het gezin hun favoriet. Maar er was geen meel meer.
Buiten lag een strenge winter, de sneeuw lag dik, maar Marloes had al winterrijden geleerd. Ze dacht: Even snel naar de winkel. Ze stapte in de auto, maar die startte niet. Teleurgesteld liep ze terug naar huis, terwijl de kinderen nog sliepen. Ze sloop zachtjes langs de trap, niemand wakker makend.
Wandelen in de kou was geen optie, dus besloot ze toch de auto van Jan te gebruiken zonder toestemming. Een paar kilometer hier en daar, Jan merkt het niet, mompelde ze.
Met de sleutel in de hand liep ze naar de auto, liet de motor warm draaien en begon de ramen te poetsen. In de kofferbak vond ze een onbekende smartphone. Het was niet Jans bekende toestel, dus haar hart sloeg een slag over. Zonder wachtwoord drukte ze op de aan/uitknop.
Het eerste wat ze zag was een bericht van een Oksana:
Liefste, ik mis je! Kom gauw bij me, ik wacht op je!
Marloess ogen sprongen uit haar hoofd. Er was geen wachtwoord, dus ze scrollde verder. De correspondentie was lang, bijna een levensverhaal.
Blijkbaar werkte Jan elke dag tot vijf uur s middags en kwam rond zeven thuis. Marloes had nooit gedacht te controleren hoe laat hij echt klaarmaakte. Het bleek dat Jan bijna elke avond eerst een uurtje bij Oksana doorbracht, daarna terugkwam alsof er niets was gebeurd. Hij stuurde haar lieve berichtjes die Marloes nooit had gehoord.
Op de fotos stond een vrouw van zon veertig, duidelijk niet Jans leeftijd. Waarom had hij zon vriendin?
Marloess woede kookte over.
Net toen ze de auto wilde verlaten, zag ze Jan uit de trap van hun flat komen. Hij had s ochtends een briefje achtergelaten dat hij naar de winkel ging maar natuurlijk had Jan het nu even niet gemerkt. Hij wilde de kans benutten om Oksana nog een bericht te sturen.
Marloes herinnerde zich dat Jan s avonds vaak even naar buiten ging, soms om zijn portemonnee te halen, soms voor niets. Hij kwam snel terug, dus haar verdenkingen waren tot nu toe ongegrond.
Jan zag Marloes achter het stuur en riep:
Heeft iemand je toestemming gegeven? Zo hadden we het niet afgesproken!
Marloes werd nog bozer. Ze trok de handrem aan, schakelde naar achteruit en gaf gas. De auto schoot met een whizz door de achtergevel. Ze voelde een kortstondige opluchting.
Uit de auto sprong ze, keek Jan verbijsterd aan en riep:
Ga maar naar je Oksana! Kijk hoe ze zonder huis en zonder auto kan leven! Ik wil je niet meer zien!
Terwijl ze de sleutel van Jans Audi in een hoop gooide, stormde ze het huis uit.
De jongens waren net wakker, keken elkaar verbaasd aan, snapten er niets van. Een paar minuten later probeerde Jan binnen te komen, maar Marloes had de deur op slot gedraaid.
Ga weg! Laat je hier niet meer verschijnen! riep ze.
Jan, nog in slippers, een huiskamershort en een warme jas, strompelde weg naar Oksana. Hij dacht dat hij haar een warm plekje kon bieden, maar het mocht niet baten.
Oksana opende de deur, en een mannelijke stem hoorde vanuit de flat:
Schat, ben je er bijna? Ik wacht al op je!
Blijkbaar kwam Jan alleen op weekdagen bij Oksana, nooit in het weekend. Oksana had zelf ook twee vrienden. Geen weekendtriest, vroeg ze hem zachtjes, en sloot de deur.
Jan moest, teleurgesteld en verward, naar het huis van zijn moeder, Marina, die twee straten verder woonde. Zodra zij de deur opende, begreep ze meteen wat er gaande was. Ze nam haar zoon in, gaf hem een kop warme thee, luisterde naar zijn verhaal over een verkeerde echtgenote en zei bemoedigend:
Maak je geen zorgen, jongen! Wie had gedacht dat je Marloes zon wervelwind is? Er staat nog een feest op jouw straat! Jij bent pas 35, er wacht nog liefde, geloof me!
Zo eindigde Jan bij zijn moeder, besloot opnieuw te gaan leven. Hij voelde zich even vrij, totdat Marloes alimentatie ging eisen. Dan besefte hij dat een nieuw begin niet zo simpel is. Gelukkig liet zijn moeder hem niet in de kou staan.
Wil je meer van zulke gekke verhalen lezen? Volg ons op de pagina, reageer in de comments en geef een like!
