Het is al jaren geleden dat ik me die winter nog helder kan voorstellen, een jaar vóór de jaarwisseling toen ik,MarjoleinvandeVeen, naar het winkelcentrum De Bijenkorf wilde rijden om cadeaus te kopen voor de feestdagen. Mijn oude vriendin,AnkevanLinden, had mij uitgenodigd om het kerstdiner bij haar thuis te komen. Ankes gezin was groot: haar dochter met man en kinderen, haar zus en haar nichtstudentes, allemaal vertrouwd met elkaar. Ik kende hen allemaal goed, dus ik wilde alvast een paar geschenken inslaan.
Het uitzoeken van cadeaus ging me altijd makkelijk af; ze uitpakken was mijn favoriete deel. Ik kon bijna de glinsterende verlichting in de etalages voor me zien, de verkoper die zorgvuldig het geschenk in glanzend papier wikkelt. Maar mijn stemming sloeg om op het moment dat ik de auto op de parkeerplaats bij de Eiffelaan parkeerde. Daar stondRia,de zus van mijn exman, al te trillen van de kou.
Hoi,Marjolein! riep ze. Wat ben je zo laat? Ik ben al bevroren.
Goede middag,Ria.Ik had niet verwacht je hier te zien.
Waarom niet? We zijn toch familie.Al twintig jaar beschouwen ze ons als zusters.
Gelukkig is dat niet meer zo,antwoordde ik en wilde de autodeur openen.
Ria hield me tegen.
Luister,Marjolein,ik heb een verzoek.Eigenlijk voor de hele familie.
Voor welke familie,Ria?Ik ben al een jaar geen contact meer met jullie.Ik wil geen verzoeken horen,zei ik.
Nee, hoor, alleen luisteren.Ik weet niet hoe jij enMichade bezittingen hebben gedeeld, maar mijn moeder gelooft nog steeds dat het huis waarin jij woont van onze familie is.
Jullie hebben het samen gekocht,Micha heeft tien jaar lang alles ingericht.We hebben er elk nieuwjaar en elke meiviering gevierd.En nu?
Mijn moeder wilde voor haar verjaardag in mei het hele gezin bij ons thuis bij elkaar roepen, de tafel op de veranda dekken, zoals we altijd deden.Jij zette ons buiten, en verdween.
Waarom vertel je me dit?Ik kwam langs bij mijn vriendin en vertrok daarna.Het spijt me, ik ben je vergeten te vragen.
Vergeet maar onze familiebijeenkomsten in mijn huis.Toen Micha en ik uit elkaar gingen, spraken we af:het appartement, de auto en de garage gaan naar hem, het huis naar mij.Dat hebben we meteen officieel vastgelegd.Jullie kunnen dus bij Michas appartement bijeenkomen.Klaar.
Marjolein,mijn moeder vroeg of we op de eenentwintigste de gasten weer in het huis mogen ontvangen, net als vroeger.Er zullen veel mensen komen we hebben geen plek meer voor al die familie,zei Ria.
GrietjevanderVeen en nu vraagt ze?Dat kan ik niet geloven! Twintig jaar heeft ze alleen maar eisen gesteld.Als ze nu vraagt, zeg ik haar dat ik het niet goedvind en dat we de familie naar een hotel moeten sturen.
Ik stapte in de auto, het idee om nog cadeaus te kopen verdween. Morgen koop ik ze, dacht ik, en reed naar huis.
Micha en ik hadden bijna twintig jaar samen gewoond. Het huis waar Ria over sprak, hadden we tien jaar geleden gekocht. Een jaar eerder had Micha gezegd dat op vijfveertig is het leven nog niet voorbij en dat hij van plan was een nieuw leven te beginnen met een jonge, knappe secretaresse. Ik liet hem gaan, maar ik hield mijn eigen huis en de gezamenlijke spaargelden. Micha kreeg een tweekamerappartement, eenToyotaAvensisen een garage. Omdat mijn dochter nog studeerde, ging hij niet meer mee naar de gezamenlijke bankrekening.
Een paar dagen eerder belde mijn dochterLiesbethen zei dat ze het nieuwjaar in de studentenwoning zou vieren.
Mam, je zult het niet erg vinden,vroeg ze.Ik kom tijdens de vakantie thuis.
Daarna accepteerde ik Ankes uitnodiging; bij haar gezelschap zou ik niet hoeven treuren. Ik wist echter dat Ria zich niet zomaar gewonnen gaf ze zou niet ophouden.
Diezelfde avond belde mijn exschoonmoeder:
Marjolein,neem je niet te veel hooi op je vork?Je hebt het huis van Micha overgenomen, en nu denk je dat niemand je kan tegenhouden?
Ja, zo is het:dit nieuwjaar vieren we met het hele gezin in ons huis!Dat is het huis waar mijn zoon mij vriendelijk heeft laten blijven wonen.Begrepen?
Dan zullen we je niet uitzetten tijdens de feestdagen.Zorg voor drie slaapkamers mijn zussen en nichtstudentes blijven overnachten.Jij blijft s nachts in de keuken.
GrietjevanderVeen,maar ik ben de enige eigenaar van dit huis,antwoordde ik.Ik heb de eigendomsbewijzen.Probeer niet binnen te komen, dan sturen ze de politie.
We zullen zien wie er naar buiten wordt gezet!Bereid de kamers maar voor, we nemen al het eten mee, dus je hoeft niets te koken.En vergeet niet, dit nieuwjaar zul je nooit meer vergeten!
Ik dacht bij mezelf: Dit jaar is de moeder van Micha echt een beul geworden.
GrietjevanderVeen was nooit een vredesduif, maar haar dreiging raakte mij. Verwachtte ze dat ik zou wegrennen en haar bevelen opvolgen? Vroeger was ik de favoriete schoondochter, de andere twee hadden hun vingers getrokken en de autoriteit van de schoonmoeder geaccepteerd. Nu, na de scheiding, boeiden haar woorden me alleen maar: wat verwachten ze van mij?
In Grietjes appartement werd een plan gesmeed.
Ria,jij enAlexzorgen voor de boodschappen.Koop alles wat mogelijk is, ruim van tevoren.We gaan de avond van de eenentwintigste en de ochtend erna koken.
Wij regelen de koude en warme schotels.Saskia enOlga brengen de salades.We zetten alles in bakjes, en het servies halen we bijMarjolein ik weet dat ze twee serviezen heeft achtergelaten.Micha nam geen servies mee toen hij verhuisde.
Mam, wat als ze ons niet binnenlaat?vroeg Ria.
Laat ze maar proberen!Er zullen twaalf mensen zijn al die familie.Ze zal zich schamen!Kun je je dat voorstellen?
Ze opent de deur en op de veranda staan oom Kees, tante Lies, Lonneke met Natalia en anderen.Denk je dat ze de deur dicht houdt?Zij laat ons binnen, geeft ons tafelruimte dat is familie!
Op de eenentwintigste december, om negen uur s avonds, stonden vier auto’s bij het huis nummer veertien aan de Ooststraat.
Vreemd,zei Alex,de man van Ria.Het licht is uit.Is Marjolein thuis?
Waar kan ze zijn?Ze is thuis, en Lies is waarschijnlijk gekomen.Dat verstoppen ze zich, zei Grietje lachend.Bel de deurbel.
Niemand kwam opdraaien, de deur bleef gesloten.
Wacht,zei Grietje,ik heb de sleutels.Ik wist dat Marjolein iets zou doen, dus ik had ze meegenomen.
Ze openden de poort en met de hele bende betraden ze de tuin.
Wacht, ik open nu het huis.Steek het licht aan en breng alles naar de keuken, we zetten snel de tafel.Marjolein mag zich verstoppen, we nodigen haar niet uit.
Na twintig minuten klonk er rumoer in de gang.
Daar is de gastvrouw,zei Alex.
Maar het was niet de gastvrouw.
Intussen hielp ik Anke de tafel dekken de gasten zouden over enkele minuten arriveren. Plots belde mijn telefoon.
MevrouwMarjoleinDeVeen?Er gaat een alarm af in uw huis.De patrouille is onderweg.
Er zijn twaalf mensen hier, ze beweren familie te zijn en met mijn toestemming aanwezig te zijn.
Ik heb niemand toestemming gegeven.Waarschijnlijk komen ze van mijn exman, ik heb ze niet uitgenodigd.Ze zijn zelf binnengekomen.
Schrijft u een aangifte?
Natuurlijk.Maar ik ben nu niet in de stad, ik kom overmorgen terug.
De ongenode gasten moesten naar het politiebureau; ze zaten daar uren. Terwijl ze naar Grietjes appartement kwamen, liepen de salades al weg en was het warme gerecht afgekoeld.
Toen ik thuiskwam, belde Micha en vroeg hij dat ik een aangifte moest indienen.
Marjolein,dacht je dat ik het slot had veranderd?Waarom?
Ik heb het niet veranderd,zei ik.Ik heb het slot behouden en gebruik het.
Waarom het oude slot gesloten toen je wegging?
Ik dacht dat jouw moeder niet zou kalmeren en met haar gasten zou komen je had moeten horen hoe ze met mij sprak.Ik wilde niet dat ongewenste gasten het huis zouden vernielen.
Dus je sloot expres het oude slot, gaf de sleutel aan je moeder en zette een alarmsysteem aan?Je hebt hen opzettelijk laten arresteren?
Micha,jouw familie had de keus ze konden nieuwjaar thuis vieren, maar ze kozen ervoor om het bij de politie te vieren.Daar ben ik niet schuldig aan.
Trouwens,ik moest het huis opruimen en luchten: wat ze al op tafel gezet hadden, was een beetje bedorven toen ik terugkwam.
Waarom heb je Ria niet gewaarschuwd dat je het alarm zou activeren?vroeg Micha.
Waarom niet?Op de poort en de deur hangt een bord: Beveiligd door de politie.Iedereen kan dat lezen.
Vertel het gerust aan je moeder, aan Ria, aan Alex en aan iedereen,zei ik.Ik verwelkom ze niet meer als gasten.
Deze keer heb ik de aangifte ingetrokken,antwoordde ik,maar zoiets zal niet meer gebeuren.Er zal streng volgens de wet gehandeld worden
Hoe vinden jullie het gedrag van die familie? Schrijf een reactie, laat een reactie achter en geef een like als je het interessant vond.
