Hey lieverd, moet je even vertellen wat er afgelopen weken met Liesbeth de Vries is gebeurd. Ze en Jeroen van Dijk zijn al tien jaar getrouwd, en plotseling kwam er een enorme ruzie uit de lucht.
Wat? We zijn al tien jaar getrouwd! Welke minnares? Ik heb genoeg van jou! riep Jeroen.
Liesbeth wist even niet wat ze moest zeggen. Ze voelde met haar huid dat Jeroen iets verborg, maar kon het niet precies plaatsen. Ze besloot het recht uit de mond te zeggen.
Ze vroeg simpelweg: Is er iemand anders? Maar Jeroen leek alleen maar te schreeuwen:
Wat? We zijn al tien jaar getrouwd! Welke minnares? Ik heb genoeg van jou!
Het klonk alsof hij eerlijk was, maar er knaagde iets in haar. Liesbeth ging niet zo makkelijk toegeven dat ze op geluk vertrouwt; ze wilde écht weten wat er achter die woorden zat.
Na uren online zoeken vond ze een tip: begin met het checken van de telefoon van je man. Ze keek in zijn iPhone, vond alleen wat lege chatjes met oude klasgenoten niets verdachts. Het wachtwoord had hij nooit ingesteld, dus er was niets te verbergen. Een engel in het lichaam, dacht ze bij zichzelf.
Soms kreeg ze het gevoel dat ze alles overreageerde, vooral wanneer Jeroen laat van het werk kwam. Haar beste vriendin, Marja, zei altijd:
Het zijn gewoon jouw vermoedens! Jeroen houdt van je en kijkt nooit ergens anders!
Liesbeth luisterde haar niet; haar intuïtie zei iets anders. Ze weigerde te accepteren dat hij een andere vrouw had.
Op een dag besloot ze naar zijn kantoor te gaan om te zien of hij daar ook rondhangt. Toen Jeroen haar zag, werd hij rood van schaamte en verontschuldigde zich later. Maar de sfeer was al verstoord.
Op het eerste gezicht leek hun leven nog perfect: een druk gezin, een huis vol kinderen, en ze leken gelukkig. Maar Liesbeth zocht steeds naar die vijfde dimensie van spanning een beetje avontuur, zoals ze zelf altijd zegt: Wie zoekt, die vindt. Tot nu toe had ze nog niets gevonden.
Ze voelde zich net als die dertiger vrouwen die zich afvragen wat er gebeurt als de partner zich terugtrekt. Buitenstaanders merkten niets op: geen vreemde geur, geen verandering in kleding, niets. Alleen haar innerlijke onrust bleef knagen.
Als er niet zon toevallig moment was geweest, had ze de waarheid nooit ontdekt. En nu
Toen hun jongste zoon naar de eerste klas ging, besloot Liesbeth een autorijles te nemen. Na drie maanden haalde ze haar rijbewijs, en Jeroen was zo trots dat hij een kleine, maar nette Volkswagen up! voor haar kocht. Hij dacht dat ze er nog niet klaar voor was, maar hij wilde haar toch laten rijden.
Op een koude wintermorgen stond ze vroeg op, wilde een ovengerecht met aubergine en kip maken voor het hele gezin. Maar er was geen bloem meer. Ze dacht: Even even ik ga even naar de winkel. De auto startte niet, dus ze liep terug naar het warme huis zonder iemand wakker te maken.
In plaats van te voet te gaan in de ijzige kou, besloot ze stiekem toch de auto te gebruiken. Ze pakte de sleutels, ging naar de auto, liet hem even warm draaien en keek in de kofferbak daar lag een onbekende telefoon. Het was geen iPhone die ze kende, dus ze drukte op de aan/uitknop.
Op het scherm verscheen een bericht van een vrouw genaamd Annemarie:
Liefste, ik mis je zo! Kom gauw langs, ik wacht op je!
Liesbeths mond viel open. Er was geen wachtwoord, dus ze bladerde door de gesprekken. De berichten waren lang, bijna een heel boek. Blijkbaar werkte Jeroen elke dag tot vijf uur s avonds en kwam pas om zeven uur thuis. Maar elke avond, net na zijn werk, reed hij een keer naar een appartement in Rotterdam waar Annemarie woonde, zon uurje weg, en kwam daarna terug alsof er niets was gebeurd.
Op één foto stond een vrouw van zon veertig jaar, duidelijk niet Jeroens vrouw. Liesbeth voelde zich woedend.
Ze had net de auto uit de garage gehaald toen ze Jeroen buiten het appartementencomplex zag aankomen. Ze had hem een briefje achtergelaten dat ze naar de winkel ging hij had de kans om nog een berichtje naar Annemarie te sturen. Ze realiseerde zich dat Jeroen vaak s avonds weer naar de auto liep de portemonnee, een tas, iets kleins en telkens weer terugkwam.
Jeroen zag haar achter het stuur en riep:
Heb jij toestemming? Zo hadden we het niet afgesproken!
Liesbeth keerde zich om, gaf gas, zette de rem hard in, en de auto schoot met een piep tegen de achteromheining. Ze stapte uit, keek naar zijn verbaasde gezicht en riep:
Ga toch maar naar je Annemarie! Kijk wel eens hoe je zonder huis en auto verderkomt!
Ze gooide de autosleutels in een grote hoop, liep naar binnen terwijl de kinderen al wakker waren en niets begrepen van het drama. Toen Jeroen later naar binnen probeerde, had Liesbeth de deur op slot gedaan.
Ga weg! Kom hier niet meer terug! schreeuwde ze door het hele huis.
Met alleen zijn slippers en een warme trui, sloop Jeroen naar Annemaries appartement. De deur ging open en een mannelijke stem riep:
Schat, ben je er bijna? Ik wacht op je!
Maar Annemarie luisterde niet. Ze sloot de deur en keek hem met een onverschillige blik aan. Het bleek dat ook zij meerdere liefdes had, dus een weekend was genoeg.
Verslagen en in de war, liep Jeroen naar het huis van zijn moeder, Marjolein. Zij woonde net een paar straten verder. Toen ze haar zoon zag, begreep ze meteen wat er aan de hand was. Ze gaf hem een kop warme chocolademelk, luisterde naar zijn verhaal en zei bemoedigend:
Maak je geen zorgen, jongen. Je bent nog maar 35. Er staat vast nog een nieuwe liefde op je te wachten.
Jeroen bleef bij zijn moeder wonen en probeerde het leven opnieuw op te pakken. Hij voelde zich even vrij, tot hij hoorde dat Liesbeth een alimentatieprocedure had gestart. Daar besefte hij dat een nieuw begin niet zo simpel was. Gelukkig had hij nog zijn moeder, die hem niet in de steek liet.
En ja, dat is het voor nu. Ik houd je op de hoogte als er meer gebeurt. Liefs!
