Hé, luister even, ik moet je dit verhaal vertellen, want het is echt een bizar nieuwjaarsverhaal van onze vriend Sven de Vries.
Maak je niet druk, Sven! Niet treuren, hé? Je bent in ieder geval knap het jaar ingegaan!
Zo, Sven landde in zijn ouderstad, Amsterdam. Hij liep van het perron naar het plein bij het station en zette de weg voort naar de bushalte. Hij had zijn vrouw Hannah niet laten weten dat hij diezelfde dag in de stad zou zijn.
Sven zat niet echt in een vrolijke bui, want hij had net een onaangename ruzie met Hannah achter de ruggen. Ze klaagde weer over hem, noemde hem een egoïstisch en ongevoelig man. Waarom zou ze dat zeggen? Trouwens, hij had haar nog net nieuwjaar willen feliciteren, maar ze had haar telefoon uitgeschakeld. Hij voelde zich gekwetst!
Drie dagen probeerde hij haar te bellen, maar ze nam nooit op. Toen kreeg hij ook genoeg en stopte met bellen. Bovendien had ze de ouders en de zus van Hannah niet eens gefeliciteerd, laat staan hem. Dat ging hij meteen tegen haar aan de deur zeggen.
Maar niet alleen Hannah had fouten, dus laten we haar ook eens laten antwoorden! Hoe heet dat gezegde? De beste verdediging is een goede aanval.
Sven slikte even, zette een beetje moed bij zich en stapte met een stevige tred het gebouw van hun flat binnen. De appartementen begroetten hem met stilte.
Hé, wie is er nog wakker? Anke, ik ben er! riep hij luid, maar kreeg geen antwoord. Hij keek in de keuken Hannah was er niet, vervolgens in de eerste kamer leeg, daarna de tweede ook leeg. Maar meteen viel hem iets op: het kinderbedje naast de muur was verdwenen, de commode met de verschoontafel en de kinderwagen die de ouders van Anke hadden cadeau gedaan, waren er niet meer.
Hij liep naar de kast: de helft waar Hannah normaal haar kleren hing, stond ook leeg.
Is ze gek geworden? Heeft ze me verlaten? dacht Sven.
Hij belde zijn schoonmoeder, maar niemand pakte op. Toen besloot hij Kaat te bellen, de vriendin van Hannah. Ook daar was stilte. Uiteindelijk kreeg hij Marius aan de lijn, de man van Kaat.
Miek, hoe gaat het? Geef me alsjeblieft de telefoon van Kaat, ik krijg haar niet te pakken, vroeg Sven.
Kaat zit met het kind nu thuis in een dorp, we hebben er nieuwjaar gevierd. Er is hier soms slechte bereik, hoor.
Ik ben gisteren aangekomen, want vandaag moet ik weer aan het werk. Ze zijn nog op vakantie, zei Marius. Waarom wil je Kaat weten?
Ik dacht dat zij misschien wist waar mijn Anke is. Ik ben hier vanuit de ouders van Hannah, maar ze is thuis niet. Alles wat we voor het kindje gekocht hebben is ook weg, legde Sven uit.
Wacht even, je vrouw zou net moeder worden, toch? En jij gaat op vakantie terwijl zij alleen thuis blijft? vroeg Marius verbaasd.
Ze wilde zelf niet weg, maar de dokter heeft een datum gezet: 1011 januari. Ze had genoeg tijd om te verhuizen.
Gefeliciteerd, Sven, je bent een dolkop, lachte de vriend.
Waarom dat? vroeg Sven.
Omdat je nu waarschijnlijk alleenstaand bent. Stomme vent! Bel het ziekenhuis, ze is daar vast, suggereerde Marius.
Tien dagen later.
Ik snap het niet, Sven, zei zijn moeder aan de telefoon. Waarom moet je met vakantie thuis blijven op een feestdag? Anke wil niet reizen, jij moet alleen komen. Haar termijn is bijna over, je kunt nog net op tijd terug.
Hoe meer, bijna iedereen komt ook: tante Vera met oom Serge, Nathalie met Viktor, Olga met Paul, en wij met papa en Vicky met Gert.
Vicky heeft voor ons kamers geboekt in een boshotel, gewoon buiten de stad. Vier nachten: van 30 december tot 2 januari.
Op 31 december is er een banket in het restaurant met uitgenodigde artiesten. Ik betaal voor jou, je betaalt later terug. Blijf tot Kerst bij ons, ga op de achtste terug, net op tijd voor Hannahs datum.
Anke wilde niet gaan:
Sven, ik kan elk moment weggerukt worden. Stel je voor, iedereen is vrolijk en ik krijg ineens een kramp. En het hotel buiten de stad redt de ambulance er op tijd?
Nee, ik ga nergens heen.
Precies, mijn moeder zegt dat vrouwen nu hun ziekte tellen, maar een baby zien als een heldendaad. Ze heeft ons drie kinderen gebracht, weinig verlof genomen, en alles geregeld.
Natuurlijk zag Sven in dat Anke een punt had, maar hij stelde zich voor hoe saai het zou zijn thuis op oudejaarsavond: alleen met haar, een simpel diner, en Anke had gezegd dat ze niks bijzonders zou koken. Hij voelde zich triest.
Terwijl de rest van de familie in het restaurant zou zingen, dansen en feesten, vertrok hij alleen.
In dat boshotel was het echt gezellig. Rond half één s nachts, toen oud en nieuw al aan de gang was, liep Sven de hal uit om Hannah te bellen, maar ze nam niet op.
Nou, dat is het, ik ben wel gekwetst, maar eigenlijk ben je zelf wel de schuld, had je ook hier kunnen zijn, dacht hij.
De volgende dag kwam zijn moeder met een bittere opmerking over de schoondochter:
Anke heeft ons niet gebeld, niet gefeliciteerd met papa en mij. Ze is echt boos! Je hebt je vrouw laten gaan, jongen.
Ze snapt niet wat familie echt betekent. Wij zijn hier allemaal samen, en zij is alleen. Laat haar maar zitten en nadenken.
Anke had die nieuwjaarsnacht geen zin om bij hen te zijn. Als ze nog iemand dacht, was het vooral Sven, niet de schoonouders of al die familie.
Haar ouders, die hoorden dat hun dochter alleen de feestdagen zat, riepen haar naar huis. Een groot feest stond niet op de planning. Haar broer werkte in Rotterdam in een 24urige fabriek, dus hij kon niet op vrijdagen. De ouders wilden daarom alleen met elkaar oud en nieuw vieren.
Op 31 december, om negen uur s avonds, zaten Anke en haar moeder bij de eettafel, toen Anke plotseling een kramp kreeg.
Ze belden een ambulance. De moeder reed met Anke, de vader volgde met de auto. Anke bevond zich die nacht in het ziekenhuis, en haar ouders stonden in de wachtkamer. Anke werd moeder van een jongen
Sven besloot het advies van die vriend op te volgen en belde het ziekenhuis.
Is er iets mis? hoorde hij in de balie.
Ja, ze is gisteren ontslagen, antwoordde de receptioniste.
Ontslagen? kon Sven het niet geloven. Is er al een baby?
Ja, geboren op eerste januari, half één s ochtends.
Wie heeft haar opgehaald?
Een jonge man, die noteren we niet in ons register!
Sven begreep dat alleen haar ouders de baby konden halen, dus ze waren nu bij hen. Hij kocht een bos rozen en reed erheen.
Hij belde: de deur opende de schoonvader.
Ja?
Goedendag, ik ben hier voor Hannah, zei Sven.
En waarom? vroeg de vader.
Eigenlijk ben ik haar echtgenoot, antwoordde de schoondochter.
Hannah! riep de schoonvader luid. Er staat hier een man die zegt dat hij je man is. Wil je met hem praten?
Nee, laat maar gaan, zei Anke vanuit de diepte van het appartement.
De schoonvader haalde de schouders op:
Ze wil niet. Tot ziens, jonge man! en sloot de deur.
Sven stond even, belde opnieuw. Dit keer opende de schoonmoeder een lange, stevige, luide vrouw. Hij was een beetje zenuwachtig.
Begrijp je het niet? vroeg ze.
Laat me binnen, alstublieft, begon Sven dapper. Ik heb recht
Hij kreeg het niet af. De vrouw rukte het boeket uit zijn handen en sloeg hem een paar keer met de bos rozen tegen de kin.
Wat je recht is, je advocaat zal je later vertellen! Bel me niet meer, mijn kleinkind slaapt, zei ze, gooide de rozen op de grond en sloot de deur.
Sven ging terug naar huis. Onderweg wreef hij steeds over zijn gezicht die rozen waren mooi, maar ze hadden wel stekels.
Thuis belde hij eerst zijn moeder.
Stel je voor, ze lieten me niet eens in het appartement, ik mocht de baby niet zien.
Maak je geen zorgen, Sven. Anke komt terug met de baby, ze zal je niet blijven laten staan. Stuur geen geld, laat haar ouders het voeden. Over een week of twee komt ze terug. Ga nu slapen, je moet morgen werken.
Sven deed precies dat: hij at een portie stamppot die hij in de buurt had gekocht en ging slapen. Hij sliep gerust, onwetend dat dit zijn laatste nacht in dat appartement zou zijn.
De volgende ochtend, toen hij van zijn werk terugkwam, stonden al zijn spullen in dozen en zwarte zakken op de trap. Hij belde. De schoonmoeder opende de deur van het twee-kamerappartement waar hij en Anke woonden.
Nou, schoonzoon, weet je nog het adres van je studentenhuis, of moet ik je nog even helpen? Pak je rommel, de schoonmaakster neemt morgen alles weg!
Sven moest verhuizen naar een studentenflat. Ze werden gescheiden via de rechter. Het leven in de studentenflat vond hij niet meer leuk, dus hij wilde een eigen appartement huren, maar toen hij zijn salaris kreeg, waar de alimentatie en nog eens vijfduizend euro voor de expartner van werden afgetrokken, bleef er nauwelijks iets over.
Wees zuiniger! Je moet nog sparen voor je eigen stek, zei Marius. Geen zorgen, Sven! Treur niet! Tenminste ben je knap oud en nieuw ingegaan!
Anke woonde drie jaar bij haar ouders, die haar hielpen met de kleine Sash. Het appartement huurden ze in de tussentijd. Toen Anke weer aan het werk ging, verhuisden ze met Sash terug naar hun eigen plek. Na een verbouwing zag niemand er nog iets aan Sven en zijn gezin.
Wat vind jij van Svens beslissing? Schrijf je mening in de comments, geef een duimpje als je het leuk vond.
Tot later!
