Jij bent niet meer mijn dochter.
Wie is hij en waar komt hij vandaan? Ik schaam me voor je.
Ga naar het huis van je oma en leef als een volwassene. Voel de verantwoordelijkheid voor je daden.
Marije, hoor je? Er komen mensen op zakenreis om ons te helpen. Zullen we vanavond naar de club gaan? zei Anke vrolijk terwijl ze in de stoel wegzakte.
Anke, wat? En wat met Joris, met wie laat ik Joris achter? Neem ik hem mee? lachte Marije.
En als ik tante Lotte vraag? vroeg Anke voorzichtig.
Marije zwaaide hopeloos met haar hand.
Wat? Ze kan mij nog steeds niet vergeven dat ik een zoon kreeg. Ze had toch gewild dat ik met Andries zou trouwen en dat ik naar de stad zou gaan. Ik ben niet naar de universiteit gegaan, maar kwam terug met een buik. Het hele jaar riep ze me uit, pas twee maanden lang sprak ze nog met me. Dus ga met iemand anders uit. Misschien heb je geluk, je vindt wel iemand.
Anke zuchtte.
Goed, ik ga met Tine uit. Morgen vertel ik je alles.
Marlies legde haar zoon Joris in bed en stapte vervolgens het rijtje naar buiten. Het geluid van muziek zweefde naar haar huis. In haar warme manteltje stelde ze zich voor hoe iedereen danste en lachte. Anke had vast haar tijgerjurk weer aangetrokken. Marije glimlachte zacht, in die jurk leek ze wel een tijgerlarve. Ze zuchtte bedroefd en ging naar bed.
s Ochtends, nog voor het daglicht, kwam Anke binnenstormen. Tot haar pech kwam de moeder van Marlies onverwacht op bezoek. Marije liet haar vinger tegen haar lippen drukken, maar waar moest Anke nu stoppen?
Jammer dat je gisteren niet kwam. Er waren een paar jongens. Een van hen heette Koen, een echte praatgraagertje met veel humor. Vandaag ga ik op een date, blies Marije in één adem uit.
De moeder van Marijke vroeg met een veroordelende blik:
Hij is vast getrouwd?
Anke haalde haar schouders op.
Ik weet het niet, ik heb niet in mijn paspoort gekeken. Als dat wel zo is, hebben we tenminste iets om over te praten.
Ach, meisjes, wat doen jullie? Andries is toch een prima vrijgezel. Mijn eigen geluk is al gemist, maar jij, Anke, kunt hem nog op zn kop zetten, zei tante Lotte enthousiast.
Lotte, wat zeg je? Wie heeft hij nodig? En zijn moeder ook nog? God verhoed zon geluk! riep Anke.
Ze keerde zich naar Marije:
Er was een jongen, je kon je ogen niet van hem afhouden. Al onze vriendinnen waren betoverd. Hij stond even met zijn vrienden en ging toen alleen weg. Hij nodigde niemand uit om te dansen.
Toen zei tante Lotte bedachtzaam:
Jij, Marijke, moet ook naar de club. Ik blijf met Joris zitten. Misschien ontmoet je wel iemand serieus en betrouwbaar. Joris heeft een vader nodig. Kies geen gehuwde mannen; ze ruiken meteen als alleenstaande vrouwen. Begrepen?
Marije kon haar geluk niet geloven, knikte en kuste haar moeder. Daarna bromde ze:
Ga weg, je sukkel.
In haar mooiste jurk stond Marije met haar vriendinnen te kletsen, vrolijk als altijd. Hoe had ze het zorgeloze clubleven gemist!
Kijk, daar is hij weer, fluisterden de meisjes.
Marije keek nieuwsgierig naar de man en haar benen trilden. Ze draaide zich abrupt om en fluisterde tegen Anke:
Ik ga toch maar naar huis. Joris huilt vast zonder mij.
Anke lachte verbaasd.
Marijke, wat doe je? Je verlaat het feest al na je eerste dans? Je hebt nog niet eens gedanst!
Marije stelde zich resoluut:
Ik ga weg. Dan gaat Joris wel naar Koen, zonder mij zal het niet saai worden, en liep naar de uitgang.
Bij de deur greep iemand haar hand:
Willen we een dans, meid?
Marije trok haar hand terug:
Ik dans niet.
De jongeman bleef echter aandringen.
Geef me één dans, alstublieft.
Eindelijk draaide ze zich om, haar hart sloeg een slag over. Het was hij, dezelfde jongen die haar leven voorgoed zou veranderen. Hij leek haar niet te herkennen. Een warm gevoel vulde haar en ze glimlachte:
Oké, één keer, want ik heb haast.
Hij draaide haar in een wervelende draai.
Ik neem aan dat uw man zich zorgen maakt?
Marije antwoordde droog:
Ik ben niet getrouwd.
Hij knipoogde, haar adem stokte even.
Dus ik heb een kans? vroeg hij speels.
Marije stapte terug.
Houd je dromen maar voor je, en rende het clubhuis uit.
Tranen stroomden terwijl ze naar huis liep. Hij bleef in haar geheugen gegrift, een liefde op het eerste gezicht, maar hij had haar niet herkend.
Later ontmoetten ze elkaar in de trein. Ze was verdrietig, net terug van een mislukte examenperiode. Hij was op weg naar zijn ouders. Toen hij zag dat Marije somber was, probeerde hij haar op te vrolijken.
Ik ben Maarten, zei hij. Mama roept me Max, mijn neef heet Marius. Kies wat je leuk vindt.
Marije glimlachte.
Marius klinkt leuker.
Hij reikte haar zijn hand.
We stonden bijna te ontmoeten. Hoe heet jij, prachtige verschijning?
Marijke.
Maarten knikte ernstig:
Dat dacht ik al. Een koninklijke naam.
Stuk voor stuk vertelde ze hoe ze de examen had gefaald en hoe haar moeder haar jaren zou blijven herinneren.
Bereid je goed voor de winter en probeer het opnieuw, adviseerde Maarten.
Marije sprong van blijdschap.
Dat is een goed idee, dank je.
Hij keek bedachtzaam naar haar:
Graag gedaan. Heb je ooit gehoord dat je heel mooi bent?
Marijke bloosde.
Gewoon een gewone meid, overdrijf niet. Maar dank voor het compliment.
Hij stapte dichterbij.
Het is echt waar, zei hij en kuste haar onverwacht. Marijke voelde zich duizelig, het was zowel gênant als zoet. Maarten moest al vertrekken.
Ik vind je wel, zei hij, maar ik vroeg niet eens naar je adres.
Later ontdekte ze dat ze zwanger was. Haar moeder, niet min of meer vriendelijk, riep:
Jij bent niet meer mijn dochter. Wie is hij en waar komt hij vandaan? Ik schaam me voor je. Ga naar omas huis en leef als een volwassene. Neem verantwoordelijkheid voor je daden.
Marijke legde haar baby in de kindercrèche, werkte tot haar zwangerschapsverlof. Bij het geboortehuis werd ze opgehaald door Anke. Haar moeder kwam niet. Toen Joris vijf maanden oud was, kon Marijke het niet meer aan en ging ze toch langs.
Niet ons type, stelde ze vast.
Maar ze kwam vaker langs en bracht speelgoed voor haar kleinzoon.
Waarom zo vroeg? vroeg haar moeder. Er was niets interessants. Hoe gaat het met Joris?
Haar moeder glimlachte.
Je kind slaapt. Nou, nu je er bent, ga ik naar huis.
Marijke sloot de deur achter haar en probeerde te slapen. Het lukte pas bij het ochtendgloren. Slaperig voedde ze haar zoon. Joris speelde en weigerde zijn papapap pap.
Als je geen pap eet, groei je niet zoals je vader. Hij is sterk en knap.
Bedoel je mij? Dat vind ik leuk. Bedoel je dat mijn zoon zo is? klonk een stem bij de deur.
Marijke liet een lepel los.
Wie ben je? Waar kom je vandaan? Maarten lachte.
Ik zei toch dat ik je zou vinden. Ik wist niet dat ik nu een zoon had. Toen ik je zag, vergat ik te vragen waar je woont. Maar het lot heeft ons toch samengebracht, zei hij terwijl hij Joris een knipoog gaf.
Joris lachte luid.
De volgende ochtend betrapte haar moeder Marijke en een onbekende man, die hun blije zoon op zijn schouders droeg.
Is dat hij? vroeg ze.
Ja, antwoordde Marijke stralend.
De moeder liep naar Maarten en gaf haar hand:
Ik ben Lotte van Veen. Ik houd nauwlettend in het oog wie de vader van mijn kleinkind is.
Maarten schudde haar hand stevig.
Begrepen.
Zo leerde Marijke dat het leven, ondanks tegenslagen en onvoorziene wendingen, vaak een tweede kans biedt. Door verantwoordelijkheid te nemen, jezelf te blijven en open te staan voor onverwachte ontmoetingen, vind je toch de rust en het geluk dat je zoekt. Het is een les: ware liefde en groei komen wanneer je je eigen pad bewandelt en de keuzes durft te maken die je leven verrijken.
