Hey, even een verhaal voor je, alsof ik het in de telefoon vertel, lekker relaxed.
Mam, pap, hoi, jullie zeiden dat we moeten langs komen, wat is er aan de hand? Marieke en haar man Thijs stormden de ouderlijk woning binnen. Eigenlijk gebeurde dit al een tijdje. Mam was al een tijd ziek, ze had een ernstige ziekte, al in het tweede stadium
Mam had een chemokuur gehad, daarna radiatie. De tumorgroei was onder controle, haar haar begon weer een beetje terug te groeien. Maar het was nog te vroeg om opgelucht te zijn; haar toestand verslechterde weer.
Marieke, Thijs, goedenavond, kom binnen zei mam, bleek en slank, bijna kinderachtig.
Kom gauw zitten, we hebben een wel heel bijzonder verzoek, luister even naar mam pap keek een beetje onwennig.
Marieke en Thijs namen plaats op de bank en keken vol verwachting naar hun ouders. Irena zuchtte en wierp een blik op haar man Boris, alsof ze steun zocht.
Marieke, Thijs, jullie zullen verrast zijn, maar ik heb een nogal ongewoon verzoek. Kortom we smeken jullie echt.
Adopteer een jongen voor ons, alstublieft! We krijgen geen kind meer vanwege mijn leeftijd én andere redenen.
Er viel een moment van stilte.
Eerst kwam onze dochter tot woord:
Mam, ik denk dat je wel verrast zult zijn, we hadden al lang willen zeggen Thijs en ik willen heel graag een zoon, en we hebben al twee dochters jouw kleindochters met pap.
Er is geen garantie dat het derde kind een jongen wordt, maar het gaat niet alleen om dat. Mijn gezondheid is ook niet meer wat het was, de keizersnede is al gedaan, de artsen raden af om nog meer te baren. Dus we dachten, misschien is het echt een goed idee om een jongen uit een kindertehuis te nemen.
Een lieve kleine zoon in ons gezin. En dan zeg jij dat net, mam, waarom zeg jij zoiets?
Marieketje, ik weet niet eens waar ik moet beginnen zei Irena, terwijl ze zenuwachtig haar hand over een terug groeiende stoppels streek het is gewoon dat het weer slechter met me gaat.
En toen kwam mijn oude vriendin, tante Nadine van mijn vorige baan, je herinnert je haar nog? Ze had ooit een moedervlek boven haar oog die bijna het hele oog bedekte. De dokters wilden die weghalen uit angst dat hij zou veranderen. Nu is Nadine hier, de moedervlek is verdwenen, ze ziet er geweldig uit.
Ze was naar het dorp van oma Zina gegaan, daar hebben ze gepraat en toen kwam Nadine terug we gingen naar oma Zina en dat was het! Mensen uit andere steden komen er ook, ze heeft al heel veel mensen geholpen. Ik dacht, wat mis ik nog, en we reden erheen.
Marieke en Thijs luisterden naar het verhaal, hielden hun adem in, maar begrepen niet helemaal waar het heen ging.
Dus, kinderen vervolgde Irena oma Zina stelde me meteen een vreemde vraag: heb ik een zoon?
Toen ze hoorde dat ik één dochter had, Marieke, en twee geliefde kleindochters, Masha en Tanja, drong oma Zina erop aan: En wat met de dochter, wat is er gebeurd?
Ik was verbaasd, want niemand behalve pap en ik wist dat ik in een laat stadium een miskraam had gehad. Er had een jongen moeten komen, mijn eerste kind, voor jou, Marieke.
Hij overleefde het echter niet Irena trok zenuwachtig aan de rand van haar Tshirt.
En wat dan? vroeg Marieke met grote ogen.
En daarna zei oma Zina: adopteer een jongen. Ze draaide zich om en ging weg. Tranen stroomden over mijn wangen, alsof ik schuldig was omdat ik die eerste zoon niet kon behouden.
Nu moet ik een ander jongetje warmte en liefde geven, om de balans weer te herstellen.
En weet je, toen luisterde ik echt naar mezelf ik wil dit echt. Pap en ik kunnen een kind een thuis, warmte, liefde en alles wat hij nodig heeft geven!
Niet alleen om beter te worden, maar omdat ik echt wil een klein leven uit de eenzaamheid redden. Begrijp je me?
Mama, ik snap het en sta helemaal achter je barstte Marieke in tranen, laten we het doen!
Marieke en Thijs hadden van tevoren al met de directie van het kinderdagverblijf gesproken en wilden een jongen adopteren. Ze werden uitgenodigd om de kinderen te komen bekijken.
Irena en Boris gingen natuurlijk ook mee. In de speelkamer zaten kinderen van drie jaar en ouder op een tapijt te spelen.
Mam, kijk, die blonde jongen lijkt op jou, hij bouwt zo geconcentreerd een toren. Hij is zelfs al zo leergierig fluisterde Marieke terwijl ze naar één van de kleintjes wees.
Irena keek ook, hij viel haar in de smaak. Plots klonk er een onsamenhangende stem vanuit een hoek van de kamer.
Irena draaide zich om een oudere jongen met verdrietige ogen stond in de hoek en fluisterde iets.
Kun je dat herhalen? Zeg het iets luider, ik hoor het niet vroeg Irena.
De jongen nam een stap naar haar en zei: Tante, neem me alstublieft, ik beloof u dat u het niet zult betreuren. Neem me
Marieke en Thijs regelden snel alle papieren en adopteerden Niek. Masha en Tanja waren ontzettend trots dat ze een broertje hadden.
Niek paste zich razendsnel aan en noemde Marieke en Thijs mama en papa. Hij kwam vaak op bezoek bij oma Irena en opa Boris, want hun huis lag dichtbij en hij kon makkelijk naar school lopen.
Irena noemde hem vreemd, niet oma, maar mama Ira. Om de een of andere reden ging hij zo. En terwijl ze haar adem inhield, leek het alsof Niek echt haar zoon was, degene die destijds niet overleefde.
Op aandringen van de artsen begon Irena een nieuwe behandelronde, maar het hielp niet, het ging steeds slechter met haar.
Niek keek haar in de ogen, streek over zijn korte haartje.
Mama Ira, waarom ben je ziek? Ik wil dat je beter wordt!
Ik weet het niet, Niek, soms gaat het zo, maar ik zal mijn best doen om beter te worden, ik beloof het zei Irena, die het heerlijk vond als hij mama Ira zei.
Boris sprak met de arts, die aandrong op een operatie.
Hoe groot is de kans? vroeg Boris.
De arts antwoordde eerlijk:
Vijftig op vijftig. We doen ons uiterste best, dan redt dat haar leven.
Dus Boris en Irena besloten te gaan.
Op de dag van de operatie zaten alle zenuwachtig op hun stoel. Marieke belde eindeloos pap. Pap had met de arts afgesproken dat hij een bericht zou krijgen zodra er duidelijkheid was, en Boris zat op het puntje van zijn stoel.
Hij wist niet meteen waar Niek was. Toen hij de jongen vond, lag hij in hun slaapkamer naast Irenas jasmantel.
Niek had het niet gehoord, hij zat op de vloer, met zijn gezicht in Irenas jurk, huilde en fluisterde zacht:
Mama Ira, ga niet weg, ik wil je niet nog eens verliezen, alstublieft! Ik wil dat je altijd bij me bent, mamah Ira!
De telefoonbel liet zowel Boris als Niek opschrikken.
De arts belde, zijn stem was moe en somber, en Boris hart bonkte alsof het een kwartier zou stoppen
Is dat alles? Overleefde Irena de operatie niet?
Boris? Hier spreekt Dr. Michiel van den Berg, de operatie was lastig, maar ze is het uiteindelijk goed gekomen, uw vrouw heeft het volgehouden.
Ze hing met een druppel in de keel, ik heb zoiets nog nooit gezien, alsof er een engel haar voortduwde toen het leek alsof haar leven zou afbreken.
Gefeliciteerd, ze krijgt nog een kans, er is nog reden om te blijven leven
Dank u, dank u, dokter! Boris omhelsde Niek.
Je begrijpt het, alles is goed, onze mama Ira leeft! Wat een geluk dat je er bent, kleintje.
Sorry, ik hoorde dat je voor mama Ira hebt gebeden, dank je wel, mijn lieve jongen!
