Ze had het bij het juiste eind
Het was een gewone donderdagochtend toen ik de laatste hand legde aan het stofzuigen, toen ik plots de deurbel hoorde galmen. Vlug waste ik mijn handen en liep naar de voordeur. Op de drempel stond mijn schoonmoeder, Paulien van den Berg. Ze glimlachte wat scheeftenminste, zo leek het mij toeen liep meteen naar binnen.
Goedemiddag, waarmee heb ik deze eer verdiend? probeerde ik luchtig.
Gewoon, even langskomen, antwoordde ze, zonder ook maar een groet.
Ik ben eigenlijk druk bezig! Waarom heeft u niet even gebeld? Je komt zomaar uit het niets aanzetten
Paulien trok haar wenkbrauwen op en reageerde geprikkeld:
Moet ik eerst toestemming vragen om binnen te komen in mijn eigen huis? Hm?
Ik voelde mijn wangen rood worden. De realiteit was dat mijn vrouw, Marieke, en ik op dit moment alleen op papier in haar appartement mochten wonen. Paulien had haar zoon en schoondochter binnengelaten op bepaalde voorwaarden, en nu en dan liet ze ook wel eens weten dat we er zo uit konden liggen.
Het leven had ons even tegengezeten. Dennis, mijn vrouws man, had een flinke schuld gemaakt, en samen probeerden wij sinds maanden die geldzorgen weg te werken. Een eigen huurwoning konden we niet betalen. Paulien was goedhartig genoeg om ons tijdelijk haar tweede woning te laten gebruiken, zolang wij alleen de lasten zouden dragen.
Hoe gaat het hier? Ze bewoog zich inmiddels als een volleerd huisvrouw door onze keuken en pakte eigenhandig een mok uit het kastje.
Prima, bromde Marieke, terwijl ze de dweil wegzette en bij ons voegde.
Paulien keek haar onderzoekend aan. Ze leek het maar niks te vinden dat mijn vrouw wat bleek zag die dag. Hoewel ze nooit dol was geweest op haar schoondochter, had ze de relatie van Dennis en Marieke geaccepteerdmaar schuwde niet om hier en daar haar spot te laten blijken.
Gaat het echt goed? Je ziet er niet florissant uit, Marieke!
Ja hoor, alles in orde, klonk het opnieuw.
Je blijft het maar herhalen! Heb je geen uitgebreidere vocabulaire? bitste Paulien.
Marieke haalde haar schouders op. Echt fit voelde ze zich niet, maar dat zou ze Paulien natuurlijk nooit toegeven.
Wat ga je vandaag doen? ging Paulien verder.
Misschien straks even boodschappen doen. Daarna werken, antwoordde Marieke zacht.
Paulien knikte. Zij wist dat Marieke als zzper aan huis administratief werk deed. Daarna viel er een stilte. Paulien hield daar niet van.
Zal ik met je mee naar de supermarkt? Ik heb toch de auto! Gemakkelijk met die zware tassen.
Marieke leek even te willen weigerensamen winkelen leverde meestal enkel sneren opmaar de gedachte aan het sjouwen met boodschappentassen stemde haar toch toe.
Dat zou fijn zijn.
Nou, trek dan een jas aan, want anders word ik honderd hier! grapte Paulien spottend.
Marieke trok zonder een woord haar jas aan, duidelijk te moe om in discussie te gaan.
Goed, waarheen?
Marieke noemde twee winkels en Paulien reed de straat uit. Om eerlijk te zijn had Paulien zelf ook geen boodschap nodig, maar de leegte van haar eigen appartement trok haar steeds minder. Sinds haar man overleden was, en Dennis en Marieke uit huis waren, voelde het huis koud en stil.
Waarom koop je zon goedkope troep eigenlijk? snoof Paulien toen ze Mariekes boodschappen bekeek.
We moeten even op de centen letten. U weet toch dat we schulden hebben?
Paulien haalde haar schouders op. Dat was ze al half vergeten.
Zal ik je dan op een koffie trakteren in het café?
Paulien draaide zich half naar haar toeen greep haar nog net bij de arm. Marieke wankelde, draaide met haar ogen, en verloor bijna haar bewustzijn. Gelukkig stonden ze net naast de auto, en Paulien kon haar nog net op tijd op de stoel schuiven.
Wat gebeurt daar? Marieke, wakker worden
Paulien sloeg snel wat water over haar gezicht en Marieke kwam bij.
Geeft niks, ik ben gewoon moe. Misschien wat teveel spanning, prevelde ze.
Paulien keek haar aandachtig aan, maar besloot haar vermoedens te bewaren.
We gaan meteen terug naar huis.
Ik moet nog naar een andere winkel
Nee, je gaat uitrusten, besliste Paulien.
Thuis leek Marieke langzaam op te knappen. Terwijl ze de tassen uitpakte en aan het fornuis stond, bleef Paulien haar gadeslaan.
Marieke, heb je dit vaker?
Wat, flauwvallen? Nee hoor, gebeurt wel eens.
Paulien grijnsde veelbetekenend en schoof aan tafel.
Bij Dennis had ik dat precies zo. Misselijk, duizelig, flauwvallen hintte ze.
Echt niet, ik ben niet zwanger! protesteerde Marieke heftig. We hebben nu geen tijd en geen geld voor een kind. Dat brengt alleen maar kosten!
Paulien fronste haar wenkbrauwen, maar kwam met zachte stem:
Een kind is niet alleen kosten. Het is een geschenk.
Daar pas ik nu even voor, mompelde Marieke, duidelijk nerveus.
Tja, als het er is, is het er toch, mompelde Paulien.
Marieke zuchtte diep, met trillende stem:
Paulien, ik bén niet zwanger. Nu niet, straks niet, en ik wil het ook niet zijn. Gaat u alstublieft geen dingen verzinnen.
Hoef je niet te schreeuwen. Doe straks gewoon een test als je zo zeker bent.
Wat komt u hier eigenlijk doen? Mij gek maken?
Ik heb je naar de winkel gereden en geholpen! Misschien kun je beter met Dennis bespreken wat nu handig is.
Wij blijven gewoon doorwerken, bromde Marieke.
Paulien zuchtte en zei verder niets. Maar in haar gedachten speelde ze al met het idee van een kleinkind en een wiegje in de hoek van de kamer.
Waarom kijkt u zo? Staat u al namen te bedenken? vroeg Marieke, verstoord.
Hoe zou jij een jongen noemen? Of een meisje? gniffelde Paulien.
Marieke keek haar onthutst aan.
Ik ben NIET zwanger! En mocht u zich vervelen, dan is thuis ook genoeg te doen, lijkt me! sprak ze nijdig.
Ik ga al. Maar als er ooit een kleinkind komt, zul je zien dat ik altijd klaarsta, zei Paulien met een achterbakse glimlach.
Marieke snufte. Zodra ze vertrokken was, liep mijn vrouw direct naar het medicijnkastje. Bang was ze; bang voor de pijn, de verantwoordelijkheid, alles wat moeder zijn betekende. En misschien nog meer bang om het gelijk van haar schoonmoeder toe te geven.
Ze vond een zwangerschapstest die ze maanden terug voor de zekerheid had gekocht. Handen trillend, ademde ze diep in en uit en wachtte.
Twee streepjes. Heel, heel duidelijk. Werken of boekhouden was er niet meer bij; alles draaide nu om het leven in haar buik.
s Avonds, nog voor de jas uit was, stak ze de test naar Dennis uit.
Wat is dit? vroeg hij ongelovig.
Ik Ik ben zwanger, fluisterde Marieke.
We waren met stomheid geslagen. Dennis probeerde te glimlachen.
Echt? We krijgen een kind?
Ja, knikte ze nerveus. Wat nu?
Dennis dacht even na, toen legde hij zijn hand zacht op haar buik.
Nu gaan we een naam bedenken!
En werk dan? Die schulden?
Komt goed, Marieke! Mam helpt ons wel. Zij is gek op kinderen.
Dennis kreeg langzaam besef van het nieuwe leven. Hij trok haar op de bank en sloeg een arm om haar heen.
Dennis, ik ben bang. Bevallen doet pijn. En straks, als ik het niet kan? Als ik het loslaat, verkeerd vasthoud?
Rustig maar Ik ben bij je. We doen alles samen, zei Dennis geruststellend.
Marieke kalmeerde langzaam in zijn armen. Later die avond belde ze Paulien zelf om het blije nieuws te brengen. Ze wist diep van binnen dat haar schoonmoeder dat prachtig zou vinden. En daarin had ze geen ongelijk.
Wat ik die dag leerde? Soms wijst een ander op iets waar je zelf bang voor bent; niet om te stangen, maar omdat ze meer van je houden dan je denkt. En een beetje hulp moet je soms gewoon toelaten, hoe lastig je het ook vindt.
