Lekker geregeld
– Anneke, weet je nog dat we zondag bij mijn moeder op haar verjaardag moeten zijn? – vroeg mijn man tijdens het ontbijt.
Wie zou dat nog kunnen vergeten… Je hebt het er de hele week al over, hoor. Je moeder heeft het zelf de afgelopen week ook vier keer herhaald Zelfs als ik zou willen vergeten, lukt het niet. Die gedachten raasden even door mijn hoofd, maar ik glimlachte alleen en zei:
– Ik weet het nog, Harmen, maak je geen zorgen… – zuchtte ik bijna onmerkbaar. De laatste tijd waren die bezoekjes aan mijn schoonmoeder voor mij echt een beproeving. Truus de Vries, Harmens moeder, had altijd zon ontevreden blik. En ik snapte niet goed waarom. Ik hou van haar zoon, heb twee kleintjes op de wereld gezet, en het huishouden draai ik prima. Blijkbaar kun je het nooit goed genoeg doen…
…Harmen en ik leerden elkaar op een moderne, doodgewone manier kennen: via internet. In een Facebookgroep over sportvoeding. Ik bestelde daar vitaminen, Harmen ging voor eiwitrepen. Zo begon een gesprek dat zich verplaatste naar privéberichten. Hij gaf likes op mijn fotos en zo begon onze vriendschap die al snel uitgroeide tot ware liefde… Zeven maanden later waren we getrouwd.
– Ann, ik word echt een goede vader! Heus! En ik wil een heel groot gezin. Vier kinderen! Twee jongens, twee meisjes. Eén kind vind ik niks, dat wordt zon egoïst. Met veel kinderen heb je echt een band en leer je samenleven.
– Stel je niet aan… – lachte ik. – Kijk jou nou, jij was in je eentje en je bent de makkelijkste thuis!
– Ja, maar ik ben dan ook uniek. – Hij gaf me een knipoog en een kus op mijn wang.
Tijdens die eerste kennismaking keek Truus me aan als een schooljuf die net betrapte op spieken, haar wenkbrauwen streng getekend. Tafelgesprekken gingen over mijn familie, mijn opleiding. Toen ze hoorde dat ik uit Zwolle kwam, uit een groot gezin, met alleen mijn moeder in een flatje in Assendorp, trok ze haar gezicht recht en keek de rest van het eten verdrietig naar haar bord.
We vierden onze bruiloft groots, in een bekend restaurant in Amsterdam. Mijn moeder uit Zwolle kwam, samen met mijn twee zussen en drie broers. Jonge, vrolijke mensen die voor veel sfeer zorgden. Het was een prachtig feest. Harmen en ik waren zichtbaar gelukkig, we weken geen seconde van elkaars zijde.
Twee maanden later lieten we weten dat we een kindje verwachtten. Harmen was dolblij. Mijn broers en zussen stuurden hun felicitaties en mijn moeder pinkte zelfs een traantje weg toen we haar vertelden dat ze oma zou worden. Truus daarentegen zuchtte slechts en trok haar lippen strak.
– Moeten jullie nu al aan kinderen beginnen? Jullie zijn zelf nog net kinderen. Leef eerst nog lekker voor jezelf.
– Kom op mam! Over niet al te lang mag jij je ook oma noemen! Dat is toch geweldig? En ik word papa, snap je dat? – riep Harmen blij en trok zijn moeder in het rond.
Volgens verwachting kregen we een prachtige, gezonde dochter. Sprekend mij. Harmen glom van trots. Ik genoot van het moederschap en maakte ons huisje gezellig. Harmen verdiende goed, ik kon een huishoudelijke hulp en een oppas veroorloven, maar ik koos ervoor om alles zelf te doen. Harmen hielp veel en verschoonde gerust luiers of ging met onze dochter naar het park.
Op de eerste verjaardag van onze dochtertje, Sophie, ontdekten we samen dat er een tweede kindje onderweg was. Harmens wens voor een zoon werd werkelijkheid: negen maanden later werd onze zoon Bram geboren.
Toen het wat drukker werd, namen we een huishoudelijke hulp aan, zodat ik me nog meer op de kinderen kon richten. Ik voelde me gelukkig en was tevreden: Harmen was gek op ons, droeg ons op handen en we hoefden ons geen zorgen te maken over geld. Je zou zeggen: niets meer te wensen, ware het niet dat mijn schoonmoeder, Truus, altijd wel iets te klagen had.
– Har, kun je mij uitleggen waarom je moeder zo kil tegen mij is? Het lijkt wel alsof ze niet eens echt om de kleinkinderen geeft. Doe ik iets verkeerd?
– Anneke, trek het je niet aan. Mijn moeder is altijd zo geweest. Ze leeft in haar eigen wereld. We passen daar gewoon niet goed in, denk ik – hij sloeg een arm om me heen en kuste mijn voorhoofd. – Het belangrijkste is dat ik zielsveel van jou hou…
De kinderen werden groter, Harmens bedrijf deed het goed, alles liep op rolletjes. Steeds vaker dacht ik terug aan die allereerste ontmoeting online… Wie had gedacht dat die onbekende jongen mijn grote liefde zou worden?
Op een dag besloten Harmen en ik, met de kinderen bij de oppas, samen naar het theater te gaan. Theater was mijn passie. Net toen ik met een verrekijkertje wilde gaan genieten van de voorstelling, voelde ik me plotseling beroerd…
– Har, ik moet even naar buiten Dat zal die salade wel zijn uit dat restaurant.
Het ging niet over. We gingen naar huis, ik kroop vroeg in bed en voelde me na een uurtje iets beter. Toch besloot ik voor de zekerheid een zwangerschapstest te doen. Positief!
– Anneke! Wat geweldig, drie kinderen! Precies zoals ik wilde! – juichte Harmen en draaide me lachend rond.
– Drie is mooi, maar zo snel achter elkaar? Bram en Sophie zijn nog zo klein… – stamelde ik een beetje.
– Hoezo snel? Dit zijn ónze kinderen, Ann. Wij kunnen dit samen! En wacht tot mam dit hoort… We vertellen het op haar verjaardag!
Nou, ik betwijfel of ze er blij mee is. Ze kijkt me nu al aan alsof ik een konijn ben waarschijnlijk zegt ze straks iets van die strekking ook nog. dacht ik bij mezelf, maar ik zei niets. Ik knikte Harmen toe en dacht: het loopt wel los.
Op die zonnige zondagochtend gingen we met het hele gezin richting Harmens moeder. Onderweg kochten we bloemen en een appeltaart. Ruim een halfuur later dan afgesproken belden we bij haar aan.
Truus opende de deur, omgeven door de geur van dure Franse parfum en met een brede glimlach. Ze kuste haar zoon, mij en de kleinkinderen en nodigde ons uit aan tafel.
De gasten zaten al, de stemming was uitbundig. De laatkomers moesten meteen een boete nemen en proosten op de jarige. Harmen pakte het glas.
– Lieve mama en oma, we wensen jou een prachtige verjaardag, veel gezondheid en liefde! Wij, je kinderen, zullen ons best doen om je gelukkig te maken. En dan nu, een verrassing erbij! – Hij gaf haar een doosje met een gouden armband bezet met diamanten en legde daarbovenop een kleine witte envelop. Daarna kuste hij haar en keek haar verwachtingsvol aan.
Truus streelde liefdevol het doosje, opende het, glimlachte en legde het op tafel. Toen bekeek ze nieuwsgierig de envelop. Ze haalde het papiertje eruit, zag meteen de twee streepjes, en haar uitdrukking veranderde. Alsof ze opeens een kikker in haar handen had, liet ze de test uit haar hand vallen en draaide zich naar mij.
– Dus dat is jouw cadeau, begrijp ik? Tja, veel meer kun je blijkbaar niet geven! Je kunt niets anders dan kinderen baren als een konijn! Is het niet eens tijd om daarmee te stoppen? Wat een toestand… Je hebt het écht goed voor elkaar hoor – lekker thuis zitten, kinderen krijgen, mijn zoon werkt zich uit de naad en zorgt voor die bende. Een hulpje hier, een oppas daar Echt, een parasiet ben je – fluisterde ze verongelijkt en boos, maar net hoorbaar.
Er viel een ijzige stilte in de kamer. De gasten doken in hun borden en keken stiekem mee naar het schouwspel.
Harmen werd wit als een doek en draaide zich met trillende lippen naar zijn moeder.
– Wat zeg je nou, mam? …Ik kan niet geloven dat ik dit van jou moet horen. Het lijkt wel een nachtmerrie. Heb je ons echt zoveel jaar zo verdragen? Ik dacht dat je mij, je zoon, liefhad. Maar je houdt alleen van jezelf…
Hij schoof zijn stoel naar achteren, ik stond erbij en probeerde me groot te houden, maar ik moest huilen. We trokken snel de kinderen hun jasjes aan en verlieten het huis. Truus keek ons niet eens aan. De gasten bleven sprakeloos zitten.
In de auto huilde ik stil, zodat de kinderen niet schrokken. Tranen stroomden over mijn wangen. Harmen keek af en toe naar me en slaakte diepe zuchten. Het raakte hem zichtbaar.
Thuis spraken we die dag nauwelijks. Toen de kinderen eindelijk sliepen, gingen we samen in de keuken zitten, dronken thee en probeerden alles op een rijtje te krijgen.
– Weet je, Anneke, ik heb er goed over nagedacht. En ik weet nu dat jij er niks aan kan doen. – ik keek hem verbaasd aan. – Echt, Ann. Als jij niet mijn vrouw was geweest, maar Maria, of Bente, of Geertje, ze had altijd wel wat gevonden om zich aan te ergeren. t Gaat niet om de kinderen, niet om de huishouding, maar omdat zij me niet kan loslaten. Ze is jaloers, Ann. Mijn vader heeft ons in de steek gelaten, mijn moeder stond er alleen voor, werkte zich kapot… En nu zie ze jou: alles voor elkaar, ik ben gek op je, de kinderen, een fijn huis. Ze kan zich niet neerleggen bij het geluk van een ander, zelfs niet als het haar zoon is Vergeef het haar, probeer het naast je neer te leggen, wees de wijste
We zaten nog lang met zn tweeën bij het zachte licht in de keuken, ieder met zn eigen gedachten. Harmen dacht aan hoe weinig hij zijn moeder eigenlijk kende en schaamde zich tegenover de gasten. Ik dacht: vergeven kan ik haar wel, maar voorlopig hoef ik haar niet te zien. De tijd zal het leren…
We hadden allebei onze eigen zorgen, maar wat er echt toe deed, was duidelijk onze liefde en onze kinderen. Dat was het belangrijkste.
