De minnares van mijn man was echt een zeldzame schoonheid. Als ze een man was geweest, had hij haar ook meteen gekozen. Je kent wel die vrouwen die precies weten wat ze waard zijn: ze lopen rechtop, dragen zich waardig, kijken je recht in de ogen en luisteren tot het einde. Ze haasten zich niet, maken geen onrustige bewegingen, en voelen niet de drang om hun schouders bloot te geven of hun borst uit te lichten om aandacht te trekken. In plaats daarvan bewaren ze een koninklijke stilte en verliezen ze nooit hun kalme aard.
En precies daarom zou ze hem hebben gekozen omdat ze het tegenovergestelde van hem was. Hoe was hijzelf? Altijd rennend, hij verborg zich achter kinderen of de echtgenoot, liet vaak dingen uit zijn handen glippen, kon zich nergens op concentreren, op het werk liep hij altijd achter de feiten aan en zijn bazen waren constant ontevreden. Hij trok meestal alleen broek en een Tshirt of een trui, want wie heeft er tijd om een jurk of blouse aan te trekken? Hij kon zich niet meer herinneren wanneer hij voor het laatst een strikje of kant had gestreken; de nieuwste was-droger redde hem van al die zorgen.
De minnares daarentegen was onberispelijk. Een perfecte figuur, lange benen, weelderig haar, heldere ogen, een mooi gezicht je kon je er gewoon niet tegenverzetten! Sinds hij haar zag, kon hij niet meer rustig ademhalen. Het gebeurde na een zakelijke trip naar een wijk buiten Utrecht. Vermoeid en hongerig stapte hij toevallig een café binnen. Het was druk, maar er was een lege tafel in een hoek. Hij ging zitten, keek boven het menu en hij herkende haar meteen. En toen zag hij haar ook.
Hij hield haar handen tussen zijn palmen, kuste haar vingers langzaam. Het leek wel een schilderij: haar vingers rookten naar basilicum. Hij probeerde zijn blik te verbergen, maar hij wist dat deze vrouw echt anders was.
Er kwam een vreemde spanning in hem op. Alsof je brandwonden voelt: je ziet de rode vlekken op je huid en weet dat het pijnzalig wordt, maar tot die moment voel je alleen de verwachting van de pijn. Je probeert te ademen en hoopt dat het minder wordt.
Hij voelde de pijn, maar van binnen was er alleen een leegte. Niets meer.
Zijn echtgenote kwam thuis, zoals gewoonlijk op tijd. Hij was meestal kalm en evenwichtig, terwijl zij altijd snel opvlamde, impulsief en haastig. Hij was een gematigd temperament, met een prettig gevoel voor humor, totaal het tegenovergestelde van haar.
Het leek wel een komisch scenario. Hij kon niet anders dan lachen om de situatie, al terwijl de spanning bleef hangen.
De hele avond wilde ze hem meteen ondervragen, neutraal: Hoe zit het met die minnares? Ik zag je gisteren in Café De Hoek, ze was echt knap. Begrijp je, ik zou er zelf niet bij hebben stilgestaan. Ze keek naar hem, zag het zweet op zijn voorhoofd, de blozende wangen en hoe hij moeite had om kalm te blijven.
Ze wilde weten: Dus nu? Moeten de kinderen haar ook leren kennen? Waar ga ik wonen? Een eigen appartement of verhuizen naar ons huis? Maar hij zei niets. Zoals altijd omhelsde hij haar en viel snel in slaap naast haar.
Misschien bereikten ze nog niet het intieme deel; hij dacht aan haar terwijl hij zijn eigen kant van het bed bereikte en lachte in zichzelf. Hij dacht aan een vrouw die de bedrog met eigen ogen ziet en toch blijft volhouden dat het allemaal in haar verbeelding zit.
Misschien waren ze nog net aan het begin: de blikken, het bonzen van hun harten op hetzelfde ritme. Hij wist hoe hij zich moest verstoppen, zonder iets te verraden, noch met zijn blik, noch met zijn bewegingen.
Hij lag te woelen, sliep in stukjes, droomde van kleurrijke bloemen en minnaressen in rode jurken die hij niet kende.
De volgende ochtend stond hij met een zwaar gevoel op, bewoog zich trager dan normaal, zette de kinderen klaar voor school met een kalme houding.
De hele dag vroeg hij zich af wat vrouwen doen die hun mannen betrappen met een ander. Googlen? Google leverde geen antwoorden. Hij had geen plan, hij wist niet hoe hij verder moest gaan.
Hij dacht dat hij misschien nooit meer iets hoefde te proberen. Hij leefde al zoals altijd: dezelfde routine, dezelfde man die op tijd thuiskomt, geen vreemde geur op zijn overhemd, vrolijke kinderen, zondag naar de bioscoop. Alles bleef gelijk, twee of drie stiekeme ontmoetingen per week, als ze oplettend was.
Misschien had hij die fout gemaakt in het café?
Hij belde haar tijdens de lunch; ze nam niet op. Hij stapte in een taxi en ging terug naar datzelfde café. Hij gaf de taxichauffeur een kort excuus: hij wachtte op een belangrijk pakket voor het werk. De auto van zijn man stond tegenover de ingang. Hij zag hen beiden uitstappen en samen in de auto stappen.
Hij ging rood worden, vroeg om een fles water van de chauffeur, deed alsof hij een telefoontje nam en riep dramatisch: Jullie moeten je schaamte hebben! Ik ga niet meer, ik ga naar mijn werk! Zelfs toen gaf het de chauffeur niet de moeite om te oordelen.
Wanneer je ontdekt dat je echtgenote een minnares heeft, keert je leven om. Scheiden? Misschien. Maar hoe moet je dan verder leven? Volhouden? Voor wie, voor wat?
Hij herinnerde zich een vriendinnenkoppel waarbij de man ook een minnares had. Hij loog, verborg zich, maar de vrouw kwam er uiteindelijk achter. Het eindigde in een schandaal; hij hield vol dat het niet waar was totdat de smsberichten op zijn telefoon het tegendeel bewezen. Ze zeiden dat hij was gehackt, dat jaloerse concurrenten hem probeerden te ondermijnen.
De echtgenote van die man zei resoluut: Ik zou nooit liegen. Het is gênant om te ontkennen. Als je iets doet, moet je de verantwoordelijkheid nemen en toegeven. Kies: breek met je minnares en blijf bij je gezin, of ga weg maar zorg voor je kinderen.
Dat sprak hem aan. Wat een serieuze man, die naast haar staat! Het is makkelijk om van de kant advies te geven, zonder er zelf bij betrokken te zijn. Maar als het leven je midden in de storm zet, en anderen op je rekenen, verdwijnt moed en evenwicht in één klap.
Hij ging terug naar datzelfde café en nam plaats aan hun tafel. De minnares keek verrast op. De man verstarde, kneedde zijn handen onder de tafel. Stilte. Het was fascinerend om hen te observeren. De minnares begreep meteen wie hij was, of ze wist het al.
Hij wilde praten, maar ze hield hem tegen met een opgeheven hand: Het is niet alsof ik het niet had gezien, toch? Hij fluisterde zacht: Het is niets ongewoons, het gebeurt wel eens. Maar denk even na: we hebben kinderen, een gezamenlijk appartement, oudere ouders. Jullie zijn volwassen, jullie kunnen dit regelen.
Hij stond op. De net gestrekte jurk stond hem goed. Jammer dat hij al lange tijd geen jurk meer had gedragen.
Soms betekent moed dat je de waarheid durft te zeggen en daarna met waardigheid doorloopt, hoe zwaar het ook wordt. De waardigheid van een vrouw hangt niet af van haar schoenen of gestreken jurken, maar van de rust waarmee ze uiteindelijk haar kracht verzamelt en doorgaat met haar eigen leven.
