Wat voor betalingsachterstand? Nu haalt u echt iets door elkaar, wij hebben helemaal geen leningen… Ja, van de familie Jansen, ja, dat is ons adres, maar… Hoeveel?! Dat kan toch niet waar zijn. En op wiens naam staat die lening? riep Marjolein verbaasd uit.
Op naam van Hendrik Jan Jansen, kreeg ze als antwoord.
Ja, dat is mijn man, maar hoe dan? En waarom? Marjolein raakte steeds meer van slag.
Vervelend, de stem aan de andere kant werd zowaar iets zachter, Maar de regels gelden voor iedereen: termijn gemist, vandaag een herinnering, daarna nemen we andere maatregelen.
Marjolein kon zich amper herinneren hoe ze vanuit de hal ineens achter de laptop zat: het nieuws had haar overvallen. Nee, ze moest eerst zelf proberen uit te zoeken waar die schuld vandaan kwam.
Van een creditcard wist ze niets af bij haar man. Dus dat geld kan onmogelijk voor gezamenlijk gebruik zijn geweest. Wat was hier toch allemaal gaande? Werken schoot er even niet meer in; haar gedachtes tolden in het rond over het bizarre telefoongesprek. Vol ongeduld wachtte ze erop dat Hendrik thuiskwam:
Voor wie was dat geld? Wie heeft jou gevraagd om een lening te nemen?!
Ach, te laat… ze hebben me al gebeld, bromde Hendrik geïrriteerd. Toen hij zich realiseerde dat hij zich versproken had, beet hij haar toe: Sta daar toch niet zo bij! Het was voor mijn moeder. Ze vroeg om hulp, ze is toch alleen…
Wat wil ze met zo’n bedrag? Wij redden het ook met minder, ondanks dat we allebei een vaste baan hebben?
Voor vakantie, duidelijk?
Waar gaat ze dan naartoe: de Caraïben of naar Bali soms?
Mijn moeder heeft me alleen opgevoed, het is haar goed recht. En van jou had ik dit niet verwacht…
En met een gezicht als een oorwurm stampte Hendrik naar de woonkamer, plofte demonstratief in zijn luie stoel en draaide zich met de rug naar haar toe. Dat deed hij altijd als hij zijn zin wilde doordrijven door zielig te doen. Maar deze keer was het infantiele theaterstukje zielige jongetje niet meer effectief.
Marjolein zei gewoon niks meer. Haar schoonmoeder had namelijk altijd al een flinke vinger in de Jansen-pap gehad. En ze was nergens zuinig mee. Meteen na de eerste kennismaking, bij het zien van de oorbellen van Marjolein, was Petra Hendriks (want zo heette haar schoonmoeder) direct in haar nopjes zijn ze van echt zilver, of is het prullaria?
Toen ze hoorde dat Marjolein geen imitaties droeg, sloeg ze kreunend haar handen in elkaar:
Waarom zou je daar zo veel geld aan uitgeven? Je had er beter wat nuttigs voor kunnen kopen!
Eh, het was een cadeau, zei Marjolein, onaangenaam getroffen door die reactie.
O, nou, dan is het goed, was de toekomstige schoonmoeder in één klap gerustgesteld.
Een week later vroeg Hendrik of Marjolein de oorbellen niet meer in wilde doen als ze naar zijn moeder gingen. Moeders was namelijk teleurgesteld dat zij zoiets niet had en haar zoon kon het zich niet veroorloven om voor haar ook zoiets te kopen.
Dat vond Marjolein een tikje vreemd, maar verliefd als ze was, wilde ze haar gevoel negeren. En toen kwam de bruiloft. Petra straalde: prachtige outfit, geweldig cadeau voor het bruidspaar. Pas na de huwelijksreis ontdekte Marjolein per toeval dat haar man voor het hele feest én haar cadeau had moeten betalen. Petra had geweigerd te komen als dat niet geregeld was.
En daarna ging het van kwaad tot erger: een nieuwe flatscreen zoals de buurvrouw, een hightech föhn zoals haar zus, een beautybehandeling, allerlei therapiesessies het moest altijd meteen, acuut. Anders… tja. Petra barstte direct in tranen uit, kreeg spontaan klachten, zodra ze in de gaten kreeg dat haar wensen niet ingewilligd werden. Hendrik kon dat gehuil onmogelijk verdragen en stoof direct op pad om haar grillen te vervullen:
Het is toch mijn moeder! Hoe kun je zo hard zijn?
Maar ondertussen had hij óók een eigen gezin iets waar hij structureel te weinig geld voor had. Marjolein snapte niet waar alles bleef: ze verdienden allebei plat, en toch konden ze amper de basis betalen. Hendrik haalde zijn schouders op als ze erover begon:
Misschien moet je het huishouden maar eens beter leren managen, Marjoleintje. Dat kun je van mijn moeder wel leren…
Maar Marjolein gruwde bij het idee van een masterclass Huishoudkunde met Petra. Haar schoonmoeders type kende ze maar al te goed. Hoe verder daar vandaan, hoe beter.
Dit was de druppel: voor Petra moest een luxe vakantie met alles erop en eraan gefinancierd worden. Het bedrag waarvoor Hendrik een lening had afgesloten was duizelingwekkend. Daar hadden ze minstens drie hypotheekaflossingen van kunnen betalen, de flat met chique meubels kunnen inrichten, topapparatuur kopen én nog geld overhouden voor een etentje bij de bekendste bistro van Utrecht.
Het leek niet alsof Hendrik van plan was de teugels aan te halen: alles voor mama, all the way. Oké, voor haar eigen moeder wilde Marjolein óók alles doen. Maar dit niet eens overleggen? Stel dat er iets was gebeurd. Wie zou er dan met de schuld blijven zitten? Juist, zij. Petra zou, net als altijd, nergens verantwoordelijkheid voor nemen.
Nu moest er echt gepraat worden. De tijd was rijp voor een keuze. Of in elk geval moest Hendrik zijn moeder gaan uitleggen dat haar wensenlijst een beetje uit de pan rijst. Maar ja hoor, Hendrik werd kwaad. Hij vond Marjolein koud en geldbelust:
Ik heb die schuld toch afgelost, ik betaal alles, maar jij blijft maar zeuren! Genoeg zo! Ja, mijn moeder vindt een bungalowpark uit de folders maar niks, zij wil business class! Natuurlijk verdient ze dat! Ze heeft alles voor mij gedaan! Denk je dat ik haar dat misgun?
En als haar wensen gewoon veel te duur zijn voor ons? Misschien moet ze dat maar eens horen?
Ik zal het uitleggen: een moeder is heilig…
Marjolein begreep: Hendrik was niet van plan om iets te veranderen. En ze wist ook wel dat Petra haar zoon jaloers bewaakte: dagelijks bellen, huilen dat ze hem mist, tot Hendrik zijn planning omgooide om op de fiets naar de andere kant van Amsterdam te crossen. Moeders wilde hem zien!
Na hun ruzie gingen de Jansens zonder woorden langs elkaar naar hun werk de volgende ochtend. Rond het middaguur voelde Marjolein zich ronduit beroerd. Bezorgde collegas drongen aan op een bezoek aan de huisarts en daar hoorde ze dat ze zwanger was. Hoe kon ze dit nou niet delen met de toekomstige vader? Dit was hét moment om het huishoudbudget eens grondig te herzien, dacht ze hoopvol.
Maar haar blijdschap bleek voorbarig. Hendrik reageerde geschokt:
Ik had hier niet op gerekend. Kun je dit niet uitstellen? Liever niet doen nu, alsjeblieft…
En ja hoor, moeder Petra ging ook bellen. Maar waar haar zoon smeekte, eiste Petra alleen maar:
Moeder worden? Ik ben toch nog geen oude oma! Wat denk je wel? Je probeert hem aan je te binden met een kind? Vergeet het maar, hij gaat echt wel weg hoor, je houdt hem niet
Waar denk je dat hij heen wil? Hoezo?
Ach meisje, ik ben zijn moeder, ik ken mijn zoon. Hij is allang aan het kijken naar een betere optie. Dus doe gewoon wat hij zegt rekenen op alimentatie hoef je niet.
Opeens werd alles zwart voor Marjolein. Ze kwam weer bij in het ziekenhuis.
Zo, je bent weer bij, Marjolein, hoorde ze een bekende stem. Ze opende haar ogen en zag Anne-Marie, de buurvrouw van haar schoonmoeder, die hier kennelijk verpleegkundige was.
Oh, Anne-Marie, wist niet dat je hier werkt…
Liefst hoor je me hier nooit, grijnsde die. Nog even en ze moesten kiezen tussen jou of de baby.
Wat zeg je me nou?!
Rustig maar, het komt goed. Maar vertel: wat is er in hemelsnaam gebeurd?
Nadat Marjolein haar verhaal had gedaan, fronste Anne-Marie en gaf haar een gratis, keiharde portie nuchter advies:
Ik zou die hele familie laten zitten. Hendrik krijg je nooit veranderd, en die moeder van hem zal altijd iedere vrouw afbreken in zijn leven. Ze denkt dat haar zoon haar alles verschuldigd is. Zijn vader is er kapot aan gegaan: eisen, eisen, eisen, tot hij opgebrand was. Je vent is zijn vader in het kwadraat, die gaat nooit tegen mam in.
Ja, maar hij is toch getrouwd…
Vraag me niet hoe dat gelukt is. Als je wist hoeveel vrouwen na één bezoek aan Petra direct het hazenpad kozen! Enfin, jouw keuze. Oh, en hoe reageerde Hendrik op het vaderschap?
Toen ze het hoorde, mompelde Anne-Marie onaardigs over mamkindjes. Alsof het toverwoorden waren want toen besloot Marjolein: ze zou het alleen doen. Zonder Hendrik was het misschien niet makkelijker, maar gegarandeerd rustiger.
Direct na haar werkhervatting vroeg ze de scheiding aan. Hendrik deed geen enkele moeite om het huwelijk te redden. Marjolein vertelde hem ook niet dat de zwangerschap toch tot een dochter leidde.
…. Een jaar na haar vrijheid wandelde Marjolein relaxed met haar dochtertje door het park bij haar flat.
Goh, wat een toeval, hoorde ze ineens die onvergetelijke stem, Mag ik niet eens met mijn kleindochter optrekken?
Nee, mevrouw. Dit is uw kleindochter niet, antwoordde Marjolein onverstoorbaar. Dat andere kindje… is er helemaal nooit gekomen, zoals u adviseerde samen met Hendrik. En dit meisje? Dat is alleen van mij. Haar eigen oma heeft ze al lang gevonden, dank u.
Wat is dit nou voor brutaliteit…
Zo is het nu eenmaal. Uw oma-status zo belangrijk? Zoek voor uw zoon een alternatief, dan mag u zich uitleven.
Met een onmiskenbare glimlach liep Marjolein weg, ongeacht de verwensingen die ze hoorde. Eindelijk liet ze zich niet meer dicteren door een moederskindje en een schoonmoeder met royalistische trekjes. Ze wist: haar beslissing was levensreddend en helemaal de juiste.
