Maaike, ik ben thuis! Kom me maar verwelkomen!
Luuk?! Wat doe jij zo vroeg? Je zou pas over drie dagen terug zijn…
Een vrouw van een jaar of dertig schuifelde de gang in, haar zijden ochtendjas haastig dichtgeslagen en met een verwarde blik naar haar man bij de deur.
Ik wilde je verrassen, Maaike. Dat is gelukt, zie ik zo! Of ben je niet blij? zei de lange, brede Luuk, grijnzend van oor tot oor, zichtbaar tevreden met het effect van zijn binnenkomst.
Natuurlijk ben ik blij! Ga jij maar alvast naar de keuken, dan warm ik het eten wel even op…
Helemaal in zijn nopjes knikte Luuk zijn vrouw toe en liep richting de keuken, waar hij tot zijn verbazing een rijkelijk gedekte tafel aantrof: aardbeien, chocolade, een dampende ovenschotel… Het leek wel speciaal voor hem klaargemaakt.
Nou Maaik, wat heb jij allemaal uit de kast getrokken! Hoe wist je nou dat ik vandaag thuis zou komen? Je bent gewoon een wonder.
Luuk laadde zijn bord vol, zon flinke berg dat hij er bijna om moest lachen, en begon smakelijk te eten. Maaike liet nog even op zich wachten, maar hij ging haar niet roepen vast bezig zich mooi te maken voor hem. Ze doet zo haar best…
Luuk, ik… Wij…
Wat is je ovenschotel toch lekker! En die salade, die pannenkoeken… je weet wel waarmee je me blij maakt… Mark?!
Luuk draaide zich abrupt om en zag Maaike verschijnen, haar arm haperend door die van zijn broer Mark gehaakt. Maaike keek schuldbewust naar de grond, terwijl Mark, in korte broek en T-shirt, met slaperige ogen zijn neusbrug wreef, alsof hij net wakker was.
Ja, Luuk, ik. Hoi broer…
Hoi. Nou, zullen jullie me eens uitleggen wat hier allemaal gaande is? Of is dat eigenlijk al overbodig…
Luuk, ik wilde het je al eerder zeggen. Ik hou van je broer Mark, en ik wil verder met hem. Het spijt me. Maaike ratelde het eruit, met haar blik nauwelijks op haar inmiddels duidelijk voormalige man gericht.
Luuk liet zijn bord uit zijn handen vallen. Met een oorverdovend kabaal rolde het servies met wat eten nog over de vloer.
En jullie… net nog?
Ja. We waren nu samen.
Prachtig! Geweldig! Maaike! En jij ook, Mark, wat een held! Mijn lieve, fijne mensen! O, nu snap ik waarom dat eten zo uitgebreid was vandaag… En voor wie vooral.
Maaike durfde haar man amper aan te kijken. Ze voelde dat als ze hem zou aankijken, haar moed als sneeuw voor de zon zou verdwijnen.
En Isa? Wat gaan we met onze dochter doen? Weet ze hier van?
Nee, ze… ze weet van niks.
Waar is ze nu dan?
Bij de buurvrouw, televisie aan het kijken.
Is dat normaal, dat je haar zo vaak naar de buren stuurt?
Zo gaat het nu al een halfjaar…
Luuk had geen vragen meer. En ook zijn emoties waren op. Doodmoe van de reis zag hij geen enkel nut in een grote scène. Hij was van nature kalm en kon niet lang kwaad blijven. Maar als het dan toch ontplofte, moest je uit de buurt blijven. Hoewel dat een zeldzaamheid was. Nu was hij vooral verbijsterd, een beetje van zijn stuk gebracht maar slechts heel even.
Zorg maar dat je over tien minuten weg bent. Je tijd loopt. zei Luuk, terwijl hij een slok thee nam. Naar zijn broer keek hij geen seconde.
“Wat ziet Maaike toch in Mark? Ze lijken als twee druppels water, zelfde moedervlek op hun wang… Hij werkt niet bepaald hard, weinig in zijn mars… Ze zal er alleen maar op achteruit gaan, maar ja… haar keuze!” dacht Luuk, nippend aan zijn thee.
Ik ga nergens heen zonder jouw toestemming, gooide Mark er ineens uit.
En wat voor toestemming wil je dan?
Op de scheiding… Laat Maaike vrij, ze houdt niet meer van jou.
Dat zie ik nu wel, bij wie mijn vrouw hoort… grijnsde Luuk zuur. Willen jullie scheiden? Komt goed, maar dan wel via de rechtbank! Ben benieuwd hoe jullie al je geld aan advocaten spenderen…
Luuk… Maaike pakte zijn pols vast. Luuk, alsjeblieft, laten we dit netjes afhandelen. Jij bent niet zo, jij bent goed, dat weet ik…
Luuk schudde kort het hoofd.
Goed dan, vooruit dan maar. Maar jij bent voor mij geen broer meer, Mark van Dijk.
We… we wilden eigenlijk nog iets vragen.
Wat nou weer?
Laat mij alsjeblieft in het huis blijven na de scheiding, Luuk! straalde Maaike met haar allerliefste glimlach, haar hand nog steeds geruststellend op zijn pols. Isa is zo gehecht aan dit huis, al haar vriendjes zitten op school hier… Als we alles moeten verdelen, kunnen we geen ander huis betalen, dan moeten we terug naar het dorp…
Luuk liet zijn kin op zijn samengevouwen armen zakken en keek nadenkend voor zich uit. Toen Maaike haar kans rook, legde ze er nog een schepje bovenop:
Luukje, zonnetje van me… Gun Isa toch dat huis. Jij verdient toch zo goed, voor jou is het zo weer terugverdiend! Alsjeblieft, voor onze dochter, zij is alles voor je!
Rustig nou maar, Maaike, kapte hij haar af. Ik heb een beter idee.
Wat dan? Maaike klapte opgetogen met haar ogen. Of wil je ook de auto aan ons laten? Isa zou daar zo blij mee zijn…
Isa komt bij mij wonen.
Wat?! Maaike geloofde haar oren niet. Ben je gek geworden? Je hebt toch geen verstand van kinderen, je bent altijd op zakenreis… Ze weet niet eens hoe je heet!
Dat zien we nu wel, zei Luuk, terwijl hij naar de voordeur liep.
Een paar minuten later kwam hij terug, zijn dochter Isa stevig bij de hand. Isa was een meisje van tien, net naar groep zeven. Ze hield zijn hand heel stevig vast en lachte breed naar haar vader.
En waarom heb je haar nu erbij gehaald? Moet zij nu ook bij onze ruzie betrokken worden? snauwde Maaike.
Maar Luuk reageerde niet. Hij ging weer aan dezelfde tafel zitten, zette Isa op schoot en begon rustig te praten:
Lieverd, mag ik je een paar vragen stellen?
Natuurlijk, zei Isa blij verrast door de aandacht van haar vader.
Beloof me dat je eerlijk antwoordt. Want ik ga nu tegen je praten als tegen een grote meid.
Zoals jij met die mannen op kantoor praat?
Precies.
Ze knikte, zichtbaar trots dat haar vader haar serieus nam.
Lieverd, doet mama soms onaardig tegen jou? Heeft ze je de afgelopen week geslagen, bijvoorbeeld?
Isa werd ineens stil en wendde haar blik af. Met haar vingers plukte ze nerveus aan haar jurkje.
Wat doe je nu? schreeuwde Maaike uit. Laat haar met rust, Luuk!
Stil Maaike, ik praat met mijn dochter, zei Luuk scherp, terwijl hij door Isas haar streek. Vooruit, Isa, je had beloofd eerlijk te zijn.
Tranen kwamen op in Isas ogen. Ze sloeg haar armpjes om de nek van haar vader en fluisterde met haar hoofd op zijn borst:
Ja, ze heeft me drie keer geslagen! Eerst toen ik een onvoldoende had, toen ik melk had gemorst… De derde keer was omdat ik boos werd op oom Mark. Ze gaven elkaar een kus, toen je op zakenreis was…
Niet huilen, meisje. Papa is er nu bij, je hoeft niet bang te zijn. Niemand kan je nog pijn doen.
Het is niet waar, klonk het van Maaike. Ik heb nog geen vinger naar haar uitgestoken…
En toch wil je huis en auto voor het welzijn van je dochter? vroeg Luuk met een dunne glimlach. Isa, mag ik je nog één vraag stellen?
Oké…
Lieverd, als jij mocht kiezen bij wie je woont bij mij of bij mama wat zou je dan doen?
Isa bleef even stil. Ze keek van haar vader naar haar moeder en terug. Maaike deed wanhopige pogingen haar dochter naar zich toe te trekken, zelfs haar armen uitgestrekt.
En je zweert dat je niet meer lang weggaat?
Dat beloof ik je, lieverd, zei Luuk resoluut.
Dan wil ik bij jou wonen, papa.
Oh! schreeuwde Maaike, terwijl ze dreigde haar hand op te tillen. Maar Luuk sloeg een stevige arm om Isa heen en schermde haar af. Mark, die nog altijd op de achtergrond stond, deed letterlijk niets.
Zo, Maaike, dat is dan gezegd. Je ziet haar voorlopig niet meer, zei Luuk kalm en liep met Isa richting haar slaapkamer.
Even later hielp hij Isa haar spulletjes pakken. Gelukkig had hij zijn eigen tas met kleding nog ingepakt staan van zijn reis. Ze stapten samen in de auto richting een hotel aan de andere kant van Rotterdam, waar Luuk vaker verbleef voor zijn werk.
…Een paar maanden later was de rechtszaak. Omdat Maaike en haar nieuwe liefde geen vaste baan of huis hadden en geen enkele mogelijkheid een kind op te voeden, besloot de rechter dat Isa bij haar vader mocht blijven, zeker omdat ook zij zelf dat wilde.
Luuk verdeelde keurig hun appartement en verkocht zijn helft. Isa mocht haar moeder nog zien in het weekend, maar wonen deed ze met haar vader in een frisse nieuwe flat. Luuk gooide zijn hele leven om om meer tijd met zijn dochter door te brengen zakenreizen waren voortaan verleden tijd. En Isa lachte veel en vaak. Daar kon geen salaris of prestatie tegenop.
