Ik ben 51 en had in één maand negen dates met gescheiden vrouwen van 45+: waarom ben ik nog steeds alleen?
Toen ik drie jaar geleden ging scheiden, dacht ik echt: hooguit een half jaar en ik heb alweer een relatie.
Eigen appartement in Amsterdam, vaste baan, ik drink nauwelijks, geen gekke avonturen. Ik was toen achtenveertig, dus ik was er van overtuigd dat ik niet lang alleen zou blijven.
Nu ben ik 51 en nog steeds kom ik thuis in een leeg huis.
Niet omdat ik niet mijn best doe. Alleen deze maand had ik negen dates met vrouwen van ongeveer mijn leeftijd tussen de 45 en begin 50. Allemaal gescheiden, zelfstandig, weten wat ze willen, volgens hun profieltekst.
En toch kwam ik tot een pijnlijk inzicht: het ligt niet aan het uiterlijk of aan onze leeftijd. En ook niet aan het feit dat alle goede mensen al bezet zijn.
Het probleem zit ergens anders.
Date #1. De Vragenlijstvrouw
Anneke, zevenenveertig, economiste. Op de foto een sympathieke, verzorgde vrouw, zonder filters of overdreven poses. Ze stuurde als eerste een bericht, chatten ging soepel.
We spraken af in een café. Ze kwam stipt op tijd, nam netjes plaats tegenover me, bestelde groene thee zonder suiker. Ik glimlachte:
Vertel eens over jezelf, wat houdt je bezig?
Anneke pakte kalm haar telefoon, scrolde langs haar scherm en zei:
Om tijd te besparen, heb ik een vragenlijstje voorbereid. We moeten meteen duidelijk hebben of we echt bij elkaar passen.
En ze opende haar notities.
Eerste vraag: hoe sta ik tegenover gezamenlijke financiën? Tweede: ben ik bereid haar hypotheek over te nemen? Derde: wil ik nog kinderen? Vierde: wil ik verhuizen? Vijfde: hoeveel geld geef ik mijn kinderen en hoe vaak zie ik mijn ex?
Een uur lang beantwoordde ik netjes alles. Ik voelde me geen man, maar een sollicitant voor de vacature man.
Toen ik haar iets over haar hobbys vroeg, wuifde ze dat weg:
Laten we eerst de lijst doen, goed? Dat is belangrijk.
Na anderhalf uur klapte ze de telefoon dicht, knikte beleefd, bedankte voor de ontmoeting en verdwenen was ze. Geen bericht meer.
Blijkbaar heb ik haar sollicitatie niet gehaald.
Date #2. Leven in de schaduw van de ex
Marjolein, achtenveertig, lerares. Lief, warm, haar lach verraadt dat ze veel heeft meegemaakt, maar niet verbitterd is. We maakten een wandeling door het Vondelpark.
Het gesprek liep soepel, totdat ik zei dat ik van films hou.
Mijn ex had een hekel aan films, zei ze gelijk. Hij vond het onzin, verspilling van tijd.
Later vertelde ik dat ik thuis soms kook.
Oh, mijn ex kon nog geen thee zetten, alles was vrouwenwerk.
Het ging steeds zo: voordat ik mn zin kon afronden, verscheen haar ex als een schaduw tussen ons.
Auto? Mijn ex was bang om te rijden. Woning? Mijn ex woonde tot zn veertigste bij zn moeder. Vakantieplannen? Wij gingen nooit, hij was te gierig.
Op een gegeven moment besefte ik: voor haar was ik niet zozeer een mens, maar een soort maatstaf, een achtergrond voor haar oude pijn.
Ze zocht geen partner, ze zocht een anti-ex. Wie ik werkelijk was, deed er niet echt toe.
Date #3. De Ex Altijd Aanwezig
Petra, negenenveertig, interieurontwerpster. Knap, stijlvol, gevoel voor smaak: fijne sieraden, bijzondere tas, een vleugje parfum. Ik dacht: eindelijk een normale volwassen vrouw.
De eerste half uur praatten we over werk, steden waar we geweest waren, boeken. Ik ontspande, dacht: dit is een echt gesprek.
Maar toen zei Petra opeens:
Weet je, mijn ex zei ook altijd zulke dingen. Bleek niks van te kloppen.
Vanaf dat moment ging het gesprek alleen nog maar over háár ex. Hoe hij haar niet waardeerde, haar gebruikte, veel beloofde en nooit deed, hoe zij bleef volhouden, doorging, het gezin bij elkaar hield.
Bij alles vergeleek ze me met hem:
Jij kookt graag? Mijn ex hield er zogenaamd ook van. Nooit wat gemaakt.
Reis je graag? Mijn ex ook. Maar dan op de bank, zappend met de tv.
Ik probeerde van onderwerp te veranderen, vroeg naar haar projecten, steden waar ze had gewoond, maar de ex bleef bij ons aan tafel zitten.
Met zo’n derde wiel wordt het onmogelijk iets nieuws op te bouwen.
Date #4. Liefde is een luxe
Femke, vijftig, boekhoudster. Rustig, georganiseerd, vlakke stem. We ontmoetten elkaar in een café vlakbij het station.
Ik probeerde grappen te maken ze glimlachte nauwelijks. Vertelde leuke anekdotes ze knikte alsof ze een checklistje afvinkte.
Waar houd je van? vroeg ik.
Mijn werk.
En in je vrije tijd?
Heb ik eigenlijk niet.
Maar wat doe je dan voor jezelf?
Opruimen thuis.
Geen emotie, geen vuur. Alsof ze zichzelf heeft uitgezet in de spaarstand.
Voorzichtig vroeg ik:
Maar waarom wil je nu een relatie?
Femke twijfelde niet:
Ik wil stabiliteit. Een betrouwbaar iemand aan mijn zijde.
En liefde?
Ze haalde haar schouders op zoals je een vlieg afslaat:
Op onze leeftijd is liefde luxe. Gemak, dát is belangrijk.
Ik keek naar haar en dacht: ze wil geen mens, maar een functioneel meubelstuk. Zoals een degelijke kast, stabiel, niet wiebelend, altijd handig.
Ik ben geen kast.
Date #5. De Checklist-vrouw
Geertje, eenenvijftig, afdelingshoofd. Zelfverzekerde tred, dure tas, scherpe blik. Ze koos zelf een chic restaurant.
Direct nam ze het voortouw:
Ik speel geen spelletjes. Ik wil een serieuze relatie. Ben je daar eigenlijk wel klaar voor, of wil je gewoon daten?
Voelde me weer de scholier op examen en antwoorde automatisch:
Ik ben er klaar voor.
Geertje knikte en somde op:
De man moet minstens evenveel verdienen als zij;
Hij moet minstens twee keer per jaar met haar op vakantie;
Respect hebben voor haar carrière en niet eisen dat ze meer thuis is;
Na drie maanden moet hij haar volwassen kinderen ontmoeten;
Hij moet haar vriendenkring en gewoontes accepteren.
Het woord moet klonk vaker dan mijn naam.
Ik luisterde en dacht: in haar model is voor mij als persoon geen plek. Er is alleen een plek voor man die aan eisen voldoet.
Dat is geen partner, geen gesprek. Eerder een contract met veel kleine lettertjes.
Date #6. Ik heb een vaderfiguur nodig, geen man
Janneke, zesenveertig, manager. Hippe kleding, opvallende nagels, uitbundige lach. Lekker energiek, een verademing.
Maar na twintig minuten bleek: de energie veranderde snel in een zoektocht naar een redder.
Kun jij apparaten repareren? Bij mij gaat altijd iets stuk, ik snap er niks van.
Heb je een auto? Soms moet ik ergens heen gebracht worden.
Weet je veel van financiën? Ik haat die belastingdingen, misschien kun jij dat doen?
Achter elke vraag hoorde ik: Doe het voor mij, los het op.
Snap je, zei ze, ik mis zon sterk mannelijk type die gewoon zorgt en alles regelt. Ik wil gewoon zwak kunnen zijn.
Voorzichtig zei ik:
Maar je bent een volwassen vrouw, goede baan, zelfstandigheid. Je kan veel zelf.
Ze werd direct gepikeerd:
Typisch mannen! Jullie willen gewoon niet voor ons zorgen.
Voor haar betekende zorg dat ik al haar problemen zou overnemen. Maar ik wil geen vader worden van een volwassen vrouw.
Date #7. De Eeuwige Martelaar
Bregje, zesenveertig, boekhoudster. Rustig, verlegen, schuchter. Ik dacht: Eindelijk iemand zonder eisen en checklists.
De eerste twintig minuten was het éénlettergrepig antwoord geven. Toen begon ze te praten en het hield niet meer op: hoe haar man haar verliet voor een jongere, hoe ze haar kinderen alleen opvoedde, altijd op zichzelf bespaarden, geen hulp kreeg, nachten huilde.
Verhaal op verhaal over pijn, onrecht, teleurstelling.
Ik heb zoveel voor het gezin gedaan! En toch eindigde ik alleen.
Mijn carrière opgegeven voor hem, nooit dankjewel gehoord.
Alles gegeven aan de kinderen, nu geen tijd voor een telefoontje.
Ik probeerde te steunen, iets liefs te zeggen. Maar zij had geen gesprek nodig, alleen iemand om haar ellende tegenaan te smijten ook al was het maar een wildvreemde van een datingsite.
Aan het eind van de avond voelde ik me als een uitgeperste citroen. Alsof ik haar volle koffers met stenen naar huis moest slepen.
Date #8. De Controlefreak
Vera, tweeënvijftig, arts. Stipt, keurig, alles in de plooi. In het café zat ze al klaar aan een tafeltje in de hoek.
Ik bestelde een cappuccino. Zij direct:
Je kunt beter een americano nemen, melk is op deze leeftijd zwaar op de maag.
Ik vertelde over een crash op ons werk waardoor alles platlag.
Wacht even, onderbrak ze, je zei dat het woensdag was. Maar eerder zei je dat de vergadering op dinsdag was. Dat klopt niet.
Ik liet vallen dat ik soms pas om één uur s nachts naar bed ga.
Dat is niet goed. Op deze leeftijd moet je voor elf uur slapen, anders lijdt je zenuwstelsel.
Alles wat ik zei werd gecorrigeerd en van commentaar voorzien. Alsof er een intern protocol was over alles: van koffie tot bedtijd.
Ik zag het voor me: iemand die regelt wat ik eet, hoe laat ik slaap, met wie ik omga, waar ik mijn euros aan uitgeef.
Dankjewel, zon gezonde levensstijl hoeft voor mij niet.
Date #9. Ik weet wat jouw probleem is
Josje, drieënvijftig, psycholoog. Ik dacht echt: eindelijk iemand die weet hoe gevoelens en grenzen werken.
Die hoop hield vijftien minuten stand.
Ik zei:
Ik hou van stilte, drukke groepen zijn niks voor mij.
Zij meteen:
Jij bent een introvert met een vermijdende hechtingsstijl.
Ik zei dat ik drie jaar geleden gescheiden ben.
Drie jaar alleen? Dan heb je verlatingsangst.
Ik bestelde steak.
Typisch glimlachte ze rood vlees als compensatie voor je onzekerheid.
Alles wat ik zei kreeg een diagnose. Ik voelde me geen man op date, maar een patiënt.
Aan het eind van de avond stuurde ze:
Interessant, maar je bent volgens mij niet klaar voor een bewuste relatie.
Ik antwoordde:
Misschien heb je gelijk.
En ik besefte dat ik niet eens meer wilde discussiëren. Ik ben het zat om een geval te zijn.
Toen ik na de negende date thuis kwam, ging ik met een mok thee aan de keukentafel zitten en liet alle ontmoetingen door mijn hoofd gaan als een film.
En opeens zag ik: geen van deze vrouwen zocht eigenlijk echt een man.
De een zocht iemand die haar test doorstond en in het systeem paste. De ander een levende tegenpool van haar ex. Weer iemand zocht een gratis therapeut, of een strenge vader, of handige kast. Of een object voor controle, of een interessant casus.
Iedereen had haar eigen scenario. Haar onafgemaakte verhaal. Haar bagage, die ze op andermans schouders probeerde kwijt te raken.
Maar geen van hen zocht gewoon een man, met al zijn goede en minder goede kanten, angsten en dromen.
Waarom zijn zij alleen en wat zegt leeftijd?
Vrienden zeggen:
Ga gewoon niet met leeftijdsgenoten, zoek jonger. Is makkelijker.
Eerlijk? Ik geloof niet dat het om het getal in je paspoort draait.
Kijk, na je vijfenveertigste heb je meestal wel scheidingen, ziektes, schulden, kinderen, teleurstellingen op je CV. Dat is normaal, zo is het leven.
Het probleem is niet de bagage.
Het probleem is dat niemand die bagage zelf wil uitpakken. Men hoopt iemand te vinden die het handig voor je ordent, je geneest, bewijst, opvult, verdooft.
En in plaats van ik wil jou leren kennen, wordt het: ik wil dat jíj mijn oude wonden heelt.
Zijn wij mannen dan beter?
Niet eerlijk om alleen vrouwen die bagage te verwijten.
Ik kom ook niet met een blanco blad. Ook ik heb angst om mijn mislukte huwelijk te herhalen, eigen koppigheid, gewoontes, eigenaardigheden.
Alleen mannen verstoppen hun bagage liever. We praten er niet uren over, maken er geen lijstjes of verhoren van. Maar het is er wel.
Soms denk ik: misschien is het echte probleem niet iedereen na vijfenveertig is beschadigd, maar dat we niet kunnen zeggen:
Ja, ik ben niet makkelijk. Ja, het doet pijn. Ja, er is werk aan de winkel en dat is mijn eigen taak.
Vraag aan wie ook een tweede (of derde) ronde draait
Deze maand en die negen dates hebben me niet de ware gebracht. Maar ik heb wel bijzonder verschillende vrouwelijke verhalen gehoord én het werd makkelijker om mijn eigen mannenverhaal te zien.
Heb jij die bagage ook meegemaakt in relaties na je veertigste?
Als man: herken je je exen of partners in deze types? Hoe ging jij ermee om?
Als vrouw: herken je jezelf, of vriendinnen, in deze verhalen? Zoek je echt een partner of toch een redder, vader, rechter, publiek?
En de grote vraag die me blijft achtervolgen: kun je na je vijfenveertigste nog een nieuwe relatie opbouwen, als je je littekens eerlijk toegeeft en ze niet op een ander afschuift?
Laat het me weten misschien helpen juist jouw ervaringen om te begrijpen wat er met ons allemaal aan de hand is.
