Pap, hoe kan dat nou?! Hoe kon je dit mama aandoen?!
Marleen liep samen met haar vriendin door het Vondelpark, toen ze ineens een man en een vrouw op een bankje zag zitten. De man had zijn arm om de vrouw heen geslagen en fluisterde haar iets in het oor. De vrouw glimlachte gelukkig. Marleen staarde hen aan met grote ogen, haar blik kon ze niet afwenden.
Marleen, wat is er met je? Marleen! vroeg haar vriendin verbaasd.
Niets hoor. Laten we maar gaan, zei Marleen ineens.
De meisjes namen afscheid en Marleen liep richting haar huis, terwijl ze maar niet kon bevatten wat ze zojuist gezien had.
Pap, hoe kan dat nou?! Hoe kon je dit doen met mama?! bleef het in haar hoofd spoken.
Toen ze na een middag dansles naar buiten liepen, stelde Marleen voor:
Anouk, zullen we even in het park wandelen?
Goed plan, het is nog lekker licht, stemde haar vriendin in.
Hoewel het niet op de route lag, vonden ze het heerlijk om samen te slenteren.
Ze liepen rustig over de paden, af en toe een jaloerse blik werpend op de gelukkige stelletjes die voorbij kwamen. Niemand leek hen op te merken.
Op een rustig zijpaadje werden ze plotseling getroffen door het beeld van een oudere man en een vrouw, innig verstrengeld. De man fluisterde iets in haar oor, de vrouw straalde.
Hoewel zijn rug naar hen toe was gekeerd, zag Marleen direct dat de man niet meer piepjong was.
Anouk keek ongeïnteresseerd, totdat ze opeens doorhad dat Marleen bijna versteend stond te kijken.
Marleen, wat is er?!
Oh, niets… laten we maar gaan, zei Marleen en ze liep haastig vooruit.
Uit het park gekomen, bleef Marleen zwijgzaam naast haar vriendin lopen, diep in gedachten verzonken. Ze namen afscheid en gingen ieder naar hun eigen huizen…
Met gebogen hoofd liep Marleen naar haar huis. Wat zij gezien had, ging maar niet uit haar gedachten.
Steeds verscheen het beeld voor haar van het gelukkige gezicht van de vrouw, de man die haar iets influisterde, geen aandacht voor de wereld zelfs niet… voor zijn dochter!
Pap, hoe kan het dat ik jou altijd ideaal vond en nu dit? Dat je een minnares hebt? Ik zou het nooit geloofd hebben als ik het niet met eigen ogen had gezien, dacht Marleen…
Marleen kwam die avond pas laat thuis.
Aan tafel, eten wordt koud, bromde haar moeder. Altijd moeten wij op jullie wachten.
Kom eraan, ik ga eerst m’n handen wassen, antwoordde Marleen ongemakkelijk.
Ze bleef lang in de badkamer. Toen ze naar de keuken kwam, was haar vader er nog steeds niet. Ze at in stilte en ging daarna naar haar kamer.
Ze zette haar laptop aan, maar alles bleef draaien om die scène uit het park. Het voelde onwerkelijk.
Mijn vader… Echt waar, is in het leven van volwassenen verraad gewoon normaal? Is mama niet goed genoeg voor hem? Zou hij ons zomaar verlaten voor die vrouw? dacht Marleen. Toen kreeg ze opeens een idee.
Die vrouw weet vast niet dat ik besta. Denkt zij dat ik zomaar mijn vader aan haar geef…?
Toen hoorde ze beneden het dichtslaan van de voordeur:
Sorry schat, het was een lange dag, klonk de stem van haar vader.
Vroeger waren alleen de dagen aan het eind van de maand zwaar, antwoordde haar moeder meteen. Nu zijn zware dagen wel erg vaak…
Jacqueline, het is nu eenmaal zo, suste haar vader.
Zoals gewoonlijk kwam hij even bij Marleen kijken, zoals altijd wilde hij haar een kus geven, maar Marleen wendde zich af:
Ga maar eten, straks is het koud.
Marleen, wat is er?
Helemaal niks. En met jou?
Haar vader keek haar indringend aan, wilde iets zeggen, maar draaide zich toch om en liep naar de keuken.
De hele avond bleef Marleen op haar kamer, broedend op een plan hoe ze haar vader terug zou winnen. Met die gedachte viel ze in slaap.
En met dat plan werd ze wakker toen ze s ochtends de stemmen van haar ouders hoorde:
Ruud, waar ga jij heen?
Naar kantoor, er ligt iets dringend.
Het is zaterdag, je zou bij ons zijn vandaag!
Ik ben voor de lunch terug, dan nemen we samen de tram naar de stad.
Marleen kwam haar kamer uit, geeuwde en deed alsof ze net wakker werd.
En jij, waar ga jij naartoe? vroeg haar moeder.
Mam, ik heb zometeen bijles. Ben al aan de late kant.
Altijd maar druk, wanneer hebben we nog tijd samen, zuchtte haar moeder. Maar Marleen was al naar de badkamer verdwenen.
Ze kleedde zich haastig aan, zag haar vader al in de hal staan. Hij glimlachte:
Zal ik met je meefietsen naar je bijles?
Marleen, neem nog een kop koffie. Ik heb net gezet! riep haar moeder vanuit de keuken.
Ga maar vast, pap! Marleen dronk haar koffie snel staand op, rende de gang in: Kom, pap!
Enkele minuten liepen ze samen zwijgend door de straat. Daarna brak haar vader het ijs:
Ben je boos op me, meisje?
Welnee, pap! Ik zit gewoon een beetje in de puberteit, denk ik, zei ze, even stil. Ik hou van jou, pap.
Ik ook van jou, meisje.
Het allermeeste van de hele wereld?
Marleen merkte dat haar vader schrok, haar even onderzoekend aankeek, maar toen toch antwoordde:
Het allermeeste van de hele wereld!
Ze glimlachten naar elkaar, maar durfden elkaar nauwelijks aan te kijken.
Hier moet ik zijn, pap. Je komt straks toch echt terug? Jij hebt beloofd dat we samen het weekend zouden besteden.
Ze liep richting het gebouw, draaide zich even om en schoot toen achter de struiken. Toen ze zeker wist dat haar vader niet omkeek, volgde ze hem voorzichtig.
Nog altijd hoopte Marleen dat hij naar zijn werk zou gaan, maar hij sloeg een andere weg in.
Ze liepen een heel eind. Haar vader keek niet om. Voor een appartementencomplex stopte hij, belde iemand op.
Na een paar minuten kwam er een vrouw naar buiten. Marleen keek vol bewondering:
Wat is ze knap! dacht ze. Is deze vrouw hem meer waard dan mama en ik?
De vrouw rende op haar vader af, ze kusten elkaar en verdwenen gearmd een parkje in.
De buurt was onbekend en stil. Op een bankje gingen ze zitten, pratend. Marleen observeerde hen vanuit de verte. Eerst oogde het gesprek serieus, maar daarna volgde een lange zoen.
Marleen keek vol teleurstelling toe, haar hart bonsde van boosheid.
Even later stonden ze op en liepen ze hand in hand terug.
Ze namen afscheid met weer een kus en haar vader liep in de richting van huis.
Marleen bleef toekijken en besloot wat ze nu moest doen. Eén ding wist ze zeker: ze wilde die vrouw spreken, alleen met haar.
Op dat moment kwam de minnares van haar vader opnieuw naar buiten, deze keer met een zak vol afval richting de containers. Marleen zette koers, liep haar tegemoet.
Hallo, zei Marleen terwijl ze haar de weg blokkeerde, net toen de vrouw omkeerde.
Hallo, wat is er? vroeg de vrouw verbaasd.
Luister, als jij nog één keer met Ruud afspreekt, krijg je met mij te maken.
Wie ben jij dan?
Begrijp je het nu nog niet?
Wat wil je?
Ik zeg het duidelijk, zei Marleen. Pak je telefoon.
Hier, zei de vrouw.
Bel hem en zeg dat hij niet meer moet komen. Ik ben zijn dochter. Hij houdt van mijn moeder!
De vrouw draaide aan het nummer. Marleen hoorde haar vaders stem:
Linda, wat is er?
Ruud, we moeten hiermee stoppen.
Maar waarom?
Dit gaat niet werken. Jij hebt een vrouw en ik vertrek na mijn scriptie uit Amsterdam.
Linda, als je… Marleen hoorde iets hoopvols in haar vaders stem meeklinken.
Het is klaar, Ruud. Kom niet meer en bel me niet meer!
Goed, Linda. Kordaat voegde hij toe: Het ga je goed!
Toen Marleen thuiskwam, zaten haar ouders gezellig samen aan de lunch.
Wat zie jij er tevreden uit, bromde haar moeder terwijl ze opstond van tafel. Ga je mee eten?
Graag!
Meid, waarom ben je zo vrolijk? vroeg haar vader.
Pap, hou jij van mij? vroeg Marleen.
Natuurlijk.
En van mama?
Er viel een korte stilte, toen een krachtig antwoord:
Van jullie allebei!
Eerlijk waar, ik hou van jullie! zei haar vader nog eens lachend.
