Rick zat op een houten keukenkruk en keek naar stofdeeltjes die zwierden in het zachte licht van de ondergaande zon. In flat 48 aan de Van der Helststraat was het zo schoon dat het bijna steriel aanvoelde. Te schoon eigenlijk.
Drie maanden terug vertrok Merel. Met koffers, de ficus en het belangrijkste met hun tienjarige zoon Thijs en de zesjarige dochter Linde. In het begin dacht Rick dat het vrijheid was. Geen eindeloze tekenfilms meer, niet struikelen over legosteentjes, gewoon stamppot uit de pan eten wanneer hij daar zin in had.
Maar na een week voelde die vrijheid als een vacuüm. Ineens besefte hij hoeveel hij altijd uit handen gaf, hoeveel hij vergat over het dagelijkse leven thuis. Hij verbaasde zich erover hoeveel hij niet meer wist of gewoon nooit deed.
Maar het zwaarst was toch altijd de vrijdagmiddag, die uren van gespannen wachten.
Papa, we zijn er! Linde stormde binnen, met het frisse luchtje van buiten en de geur van kind-shampoo. Rick sloeg zijn armen onhandig om haar heen. Thijs kwam er zwijgend achteraan, met zn koptelefoon op, een snelle, onderzoekende blik naar zijn vader werpend.
Zo, hallo bende! lachte Rick. Kom binnen. Ik heb mijn best gedaan voor jullie komst.
Hij had besloten: als hij nu de perfecte vader werd, willen ze hier vast blijven. Dus kocht hij de duurste keramische koekenpan bij de Blokker, en printte een recept van internet uit.
Wat is er als ontbijt? vroeg Thijs de volgende ochtend terwijl hij slaperig de keuken in liep.
Pannenkoeken! riep Rick opgewekt, ploeterend met klontjes in het beslag. Met frambozenjam, net zoals jullie altijd willen.
Net als bij mama? vroeg Linde hoopvol terwijl ze op haar stoel klom.
Rick bleef even stil.
Beter zelfs dan bij mama. Echt waar, wacht maar af.
Een half uur later was de keuken een slagveld. Bloem op zijn wenkbrauwen, op de grond, zelfs op de lamp. De eerste pannenkoek was, zoals verwacht, een rafelig hoopje deeg. De tweede aangebrand. De derde had een rare vorm.
Rick werd chagrijnig. Hij haatte die pan, het fornuis en zijn eigen onhandigheid. Het liefst wilde hij roepen: Waarom is dit nou zo moeilijk?!, maar hij zag de twee wachthoudende gezichtjes.
Ze zijn bijna klaar hoor, bracht hij uit, terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegde.
Eindelijk verscheen er een stapel goudgele pannenkoeken op tafel. Niet perfect rond, hier en daar zwart aan de rand, maar ze roken heerlijk. Rick zette een schaaltje jam neer en keek gespannen af wat ze ervan vonden.
Linde nam een hap, kneep haar ogen dicht.
Lekker, papa. Echt heel lekker.
Thijs knikte, zijn koptelefoon bleef op maar hij at er prompt drie op. Rick ademde diep uit. Het voelde warm vanbinnen. Alsof hij even gewonnen had, en de afstand tussen hen werd heel even overbrugd door laagjes pannenkoek.
De zondagavond bleef zwaar. Uren van wisselmoment, blije ontmoeting werd zachte stilte van afscheid.
Ze zaten samen in de woonkamer. Rick had een gloednieuwe spelcomputer gekocht, precies die Thijs al maanden wilde.
Goh gozer, hoe gaat het met dat level? Heb je m al uitgespeeld? vroeg Rick terwijl hij naast zijn zoon ging zitten.
Yep. Thijs keek niet op van het scherm. Dankje, pap. Echt leuk.
Linde, wil je dat ik je een verhaaltje voorlees? vroeg Rick, terwijl hij met zijn hand naar een kleurrijk kinderboek reikte.
Papa, wanneer komt mama? vroeg Linde, haar blik gericht op haar gympen bij de deur.
Over een uurtje, lieverd. Maar vind je het dan niet leuk hier? We hebben nu die spelcomputer, pannenkoeken, ijs in de vriezer. Morgen kunnen we naar Artis als jullie blijven…
Thijs legde plotseling zijn controller neer. Het werd onverwacht stil.
Papa, het is hier… hartstikke lekker, die pannenkoeken. De PlayStation is te gek. Je doet je best, dat merken we.
Rick glimlachte, maar er klemde iets in zijn borst.
Dus, jullie vinden het echt leuk om hier te zijn?
Linde kroop tegen hem aan en voelde zijn stoppelige wang.
Jouw pannenkoeken zijn heerlijk, papa, maar bij mama is het huis… en gezelligheid.
Bam. Die woorden deden meer pijn dan het bericht destijds over hun scheiding. Rick keek om zich heen. De dure meubels, nieuwe keuken, alles blinkend. Alles perfect. Maar het voelde levenloos.
Wat bedoel je met huis, Linde? zijn stem trilde. Dit is toch ook jullie huis? Jullie kamers, alle knuffels liggen hier…
Thijs keek op. In zijn blik lag geen kinderlijke verwarring meer, maar iets waars, iets volwassen.
Papa, een huis is waar je weet van wie de sokken zijn. Waar mijn tekeningen op de koelkast hangen weet je nog, die ik bij techniek vier jaar terug kreeg? Jij hebt die nooit gezien, denk ik.
Rick wilde zeggen natuurlijk, maar hield zijn mond. Vier jaar terug zat hij tot laat op kantoor. Of op reis. Of gewoon… moe.
Mama onthoudt dat ik niet tegen bepaalde wasmiddelen kan, ging Thijs door. Jij vroeg gisteren alsnog in welke klas ik zat. Je bent zon… bezoeker die het goed wil doen. Je hebt het pannenkoekenrecept in één dag geleerd, maar ons in tien jaar niet echt.
Rick sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Dat was waar. Jarenlang bouwde hij zogenaamd aan hun basis geld, uitjes, vakantie maar hijzelf was er zelden. Meer een geldautomaat dan een vader. Een schaduw die pas thuiskwam als het donker was.
Niet Merel was zijn tegenstander, maar hijzelf. Hij dacht dat een gezin iets vanzelfsprekends was. Maar familie is elke dag hard werken aanwezig zijn.
Toen ging de bel. Merel stond beneden met de auto. Rick voelde zich ineens honderd. Hielp Linde haar jas aan, gaf Thijs zn rugzak.
Dankjewel, papa, voor de pannenkoeken, Linde gaf een kus op zijn neus.
Later, pap, zei Thijs, zijn hand even op Ricks schouder. Die PlayStation is echt top.
Merel stond in de deuropening. Dat beetje bloem op zijn trui, het verdriet in zijn ogen zij begreep het.
Gaat het, Rick? vroeg ze zacht.
Jawel. Maar eh Linde zei dat dit geen thuis is. Ze heeft gelijk.
Merel knikte. Ze liet hem uitpraten.
Mag ik… Mag ik wat vaker komen? Niet alleen in het weekend, maar ook gewoon helpen met Thijs techniekproject? En Linde heeft donderdag een voorstelling in de crèche, ik wil komen kijken. Mag dat?
Merel glimlachte lichtjes.
Dat zou fijn zijn, Rick.
De deur viel dicht. Rick was weer alleen, maar deze keer zocht hij niet de televisie op.
Bij de koelkast bleef hij stilstaan. Op die strakke, witte deur hing helemaal níets.
Uit zijn archiefmap haalde hij een gekreukt oud kunstwerkje van Thijs die kromme auto, drie poppetjes ernaast. Hij hing het met een magneet pontificaal op de koelkast.
Daarna zocht hij Thijs op WhatsApp.
Thijs, ik heb je rooster techniek even bekeken. Woensdag ben ik vrij. Zullen we dan samen naar dat open atelier? Geen pannenkoeken, geen PlayStation. Gewoon praten.
Bijna direct kreeg hij antwoord: Is goed, pap. Ik kijk ernaar uit.
Rick keek naar zijn handen, even in de spiegel. Thuis bouw je niet in een weekend. Maar vandaag had hij wel de eerste steen gelegd.
Hij liep naar de keuken om af te wassen. Niet omdat het nu eenmaal moest, maar omdat zijn échte thuis, dat hij nu pas begon te bouwen, schoon moest zijn van het verleden. En nu wist hij: zorgen dat je kinderen willen blijven, betekent niet beter bakken dan mama, maar gewoon er echt zijn. Iedere dag weer. Zonder draaiboek.
