Op de fabriek werd er vaak gegrapt over de achternaam van Sjoerd. Zowel de mannen als de vrouwen konden het niet laten, vooral als iemand zijn naam voor het eerst hoorde. Zo stond er die ochtend bij de ingang een nieuwe beveiligster, een vrouw van een jaar of veertig. Toen ze Sjoerds pasje bekeek en zijn achternaam voorlas, kreeg ze meteen een brede grijns.
Goh! Is er echt iemand die Van Diepen heet? Bestaan zulke achternamen écht?
Zie je toch? Sjoerd schoot gelijk in de jij-vorm, want de beveiligster leek jonger dan hijzelf. Echt waar.
Hè, hoe komt zon naam nou in jouw familie, joh? vroeg ze nieuwsgierig. Van Diepen?
Sjoerd wist inmiddels wel hoe hij daarmee om moest gaan.
Ze zeggen dat mijn overgrootmoeder ooit, in een ver verleden, iets met een kabouter heeft uitgespookt. Toen is ze zwanger geraakt, en voilà: sindsdien heet onze hele familie zo.
Maar in plaats van om zijn verhaal te lachen, trok de vrouw een gezicht waardoor Sjoerd juist dubbelklapte van het lachen.
Meen je dat nou echt? fluisterde ze een beetje angstig.
Natuurlijk! ging hij erop door. Sindsdien hebben alle Van Diepens paranormale krachten. Dus jij kunt maar beter niet met mij ruzie maken. Als het moet, kom ik je s nachts bezoeken als kabouter. Dan laat ik je geen oog dichtdoen.
De beveiligster keek hem argwanend aan en zei streng:
Niet proberen me bang te maken! En als je het probeert, weet ik je heus wel te vinden, al ben je een kabouter. Loop maar door, want anders hou je hier de boel op.
s Avonds, toen Sjoerd na zijn dienst naar huis ging, stond de beveiligster daar weer. Zodra ze hem zag, trok ze een bedenkelijk gezicht.
Hé, schoonheid, waarom kijk je zo chagrijnig? vroeg Sjoerd vrolijk.
Ik heet geen schoonheid, ik ben Marieke van Dongen! blafte ze terug. En ga vooral niet zo lopen staren. Doorlopen!
Nou ja, dacht Sjoerd terwijl hij wegliep, daar heb ik waarschijnlijk een vijand bij. Grapjes snappen is ook een vak
De volgende ochtend stond Marieke er niet, maar tijdens de lunchpauze kwam ze hem ineens opzoeken in de kantine. Nog voor hij zijn aardappelpuree met gehaktbal achter de kiezen had, schoof ze bij hem aan en siste zachtjes zodat anderen het niet hoorden:
Wees eerlijk, Van Diepen! Was dat vannacht jouw werk?
Sjoerd verslikte zich bijna.
Waar heeft u het over, mevrouw Van Dongen? vroeg hij, terwijl hij netjes terugging naar u. Wat bedoelt u?
Laat je maar niet uit de tent lokken, Van Diepen! Haar blik kon je bijkans doorboren. Je hebt me zelf gewaarschuwd.
Waarmee?
Dat je niet met jou moet ruziën.
En?
En dat jij als kabouter bij me langs zou komen s nachts! Dat heb je zelf gezegd, toch?
Kom op, mevrouw, verzuchtte Sjoerd. Dat was gewoon een grapje!
Grapje, grapje! snauwde ze. Maar wie trok vannacht aan mn voet?
Iemand trok aan uw voet?
Precies! Net in slaap, voel ik ineens dat mijn dekbed wegglijdt en hop, iemand pakt mn voet. Ik dacht dat ik gek werd van schrik!
Meen je niet, Marieke… U denkt toch niet dat ik midden in de nacht door het raam ben gekropen om aan uw voeten te trekken?
Hoe je ook binnenkwam, ik voelde gewoon dat het jouw hand was!
Mijn hand? Sjoerd was stomverbaasd. Misschien was het uw ex-man?
Welke man? Ik ben al vijf jaar gescheiden! Jij was het, jij en niemand anders!
Maar hoezo ik?
Omdat jij Van Diepen bent! Je overgrootmoeder en die kabouter, weet je nog? Dat zei je zelf!
Dat is mn standaardgrap, vertel ik aan iedereen. Maar u
Jij hebt het te bont gemaakt… Als blikken konden doden, was Sjoerd een kopje kleiner geweest. Door jou heb ik geen oog dichtgedaan vannacht. Elke keer als ik indommel hoorde ik allerlei rare geluiden.
Je hebt het jezelf vast ingebeeld, probeerde Sjoerd kalm. Ik zweer het, ik was het niet.
Maar Marieke schudde stellig haar hoofd.
Nee, Van Diepen, jij gaat zo makkelijk niet wegkomen. Jij hebt dit aangericht, jij mag het oplossen!
Hoezo oplossen?
Gewoon. Ik heb rondgevraagd, en jij bent niet getrouwd, toch?
Nee, en?
Nou, dan kom jij vanavond bij mij slapen. Kan niemand je daarvoor op je kop geven, toch? Mooi geregeld.
Wacht even, bij u?
Juist ja. Jij zorgt dat die rare familieleden van je uit mijn buurt blijven vannacht. Ik wil slapen, maar nu durf ik niet meer in het donker. Maar met licht slaap ik ook niet. Snap je?
Oké Sjoerd knikte wat onzeker. Hij voelde al aan zijn water dat discussiëren zinloos was. Hoe laat moet ik komen?
Gelijk na je shift. We gaan samen mee, dan kan je mij niet meer afwimpelen. Ik zorg dat je te eten krijgt, leg je op de bank en om negen uur maak ik je wakker. Jij blijft gewoon de hele nacht bij me waken.
En tja, Sjoerd is sindsdien eigenlijk nooit meer weggegaan bij Marieke van Dongen. Want ze bleek uiteindelijk een geweldige vrouw. Wat zenuwachtig en een beetje bang aangelegd misschien, maar vooral lief en eigenlijk verrassend zorgzaam. Wat wil een man nog meer? Beetje liefde en begrip, dat is het enige. Meer heeft een kerel niet nodig.
