Mam, je bent nu 65. Je moet echt eens naar de notaris om het huis alvast op onze namen te zetten hoor, zei mn zusje alweer toen ze laatst langskwam.
Een week terug vierde mn moeder haar 65e verjaardag. Ze wilde er verder geen groot ding van maken, gewoon familie bij haar thuis uitnodigen, lekker kneuterig aan tafel. Ik had een mooie bos tulpen voor haar, een zachte, warme ochtendjas en bijpassende sloffen gekocht. En natuurlijk, in een envelop nog 100 euro dat kan ze vast nog goed gebruiken.
Mijn vrouw en kinderen konden er helaas niet bij zijn. Onze zoon was ziek, de dochter had een volleybaltoernooi en Rita was op het laatste moment voor haar werk naar Amsterdam gestuurd. Maar de kinderen hadden een grote tekening gemaakt waar we allemaal als gezin voor het huis staan die had ik meegenomen voor oma.
Die middag kwam ook mijn jongere zusje Yfke het dorp binnenrijden:
Oei, ik ben die ochtendjas voor mam helemaal vergeten joh. Zeg maar dat het cadeau gewoon van ons allebei is.
Is goed, maar ben je vergeten dat het echt een bijzondere dag was voor mam? 65 is toch bijzonder!
Ach, Jeroen, je weet toch hoeveel gezeur ik heb op mn werk…
Mijn zusje heeft haar zaakjes nooit echt op orde gehad. Toen ze negentien was kreeg ze een dochter van een jongen uit haar studentenflat, maar die vent was meteen verdwenen, alimentatie ho maar. Ik werkte toen in de bouw en stuurde Yfke regelmatig geld, zodat ze boodschappen en babyspullen kon kopen, en wat kleren voor mijn nichtje.
Ik heb toen zelfs plek geregeld bij het kinderdagverblijf voor haar dochtertje Marit, en via wat connecties kon Yfke aan de slag als cassière bij de Jumbo van een vriend. Maar na drie maanden had ze het alweer opgegeven.
Sindsdien springt ze bij met allerlei klusjes. De ene maand zet ze nagels bij de salon, dan weer wimpers. Vorige zomer ging ze bollen plukken in de buurt van Den Haag, haar dochter liet ze zolang bij mam. Maar na drie maanden werken had ze maar 2.200 euro meegenomen, en dat was ook zo weer op nieuwe telefoon voor zichzelf, laptop voor Marit. Ik verdien dat nu in een maand tegenwoordig, maar draai dan ook flinke uren.
Mam was zó blij toen we eindelijk allemaal er waren, ze had van alles gebakken en gekookt. Ook haar buurvrouw kwam langs, en tante Corrie.
Maar ons gezellige samenzijn sloeg opeens helemaal om. Want Yfke begon tijdens het eten ineens weer over de erfenis:
Mam, op wie schrijf je het huis nou straks over?
Ach, Yf, waarom begin je daar nu over? Jullie delen het straks toch gewoon?
Hoezo delen? Jeroen heeft allang zn eigen huis en een zaak, ik huur nog steeds. Wat heeft hij nou aan dit huis?
Yfke praatte echt alsof mam er morgen niet meer zou zijn, schaamteloos waar iedereen bij zat.
Yfke, hou er nou over op. Het is feest, niet het moment voor die gesprekken.
Ja, maar wanneer dan wél? Mam, je bent 65. Das al een leeftijd hoor. Ga gewoon alvast langs de notaris, en zet het op mijn naam.
Tante Corrie verslikte zich haast in haar thee toen ze dat hoorde. Ik kon het gewoon niet laten gaan, greep Yf bij de arm en liep met haar naar de keuken.
Sla je nou echt door? Wat zeg jij allemaal spot je nou al dat mam er bijna niet meer zou zijn?
Bemoei je met je eigen zaken, Jeroen. Ik heb Marit in mijn eentje opgevoed hoor.
Alleen? Ben je vergeten dat ik je financieel geholpen heb, en mam en Marit altijd voor je klaarstonden? Nog één woord, en dan moet jij uitkijken!
Yfke was woedend, pakte haar dochter en vertrok zonder afscheid te nemen. Ze dreigde nog dat ze naar de rechter zou stappen en me zou aanklagen, maar daar lach ik eigenlijk alleen maar om.
Mam zit er heel erg mee. Omdat Yfke nu Marit verbiedt om met oma te bellen of überhaupt contact te hebben. Alles voor dat huis. Mam is er echt kapot van, ze is ontzettend verdrietig en heeft pijn op haar borst van de stress.
Ik weet dus echt niet meer wat ik met mijn zusje aan moet. Ze is volwassen, maar gedraagt zich als een klein kind dat zn zin niet krijgt.
Wat denk jij dat ik zou moeten doen? Misschien toch bijleggen met haar, of het gewoon laten zitten?
