Twee maanden lang heb ik een 56-jarige vrouw uitgenodigd naar restaurants. Maar zodra ik haar uitnodigde bij mij thuis, viel haar masker direct af.
Vijf jaar geleden ben ik op rustige wijze gescheiden en raakte ik gewend aan mijn vrijgezellenleven. De laatste tijd merk ik echter dat het steeds ongezelliger wordt om elke avond alleen in een leeg appartement thuis te komen.
Ik ben 56, mijn gezondheid is goed en ik voel me vitaal genoeg. Daarom schrijf ik me in op een Nederlandse datingsite, in de hoop een vrouw te vinden om samen het leven te delen. Het toeval wil dat ik al snel iemand ontmoet die mijn aandacht trekt.
Haar profiel was eenvoudig:
“Annemieke, 56 jaar, weduwe, zoekt een nette man voor een serieuze relatie.”
De foto toonde een vriendelijke vrouw zonder overdreven uiterlijk, met warme ogen. We raken al snel aan de praat. Ik maak meteen duidelijk dat ik geen lange digitale gesprekken zoek, maar een echte vrouw om samen te leven, om het huishouden te delen en samen op vakantie te gaan. Ze stemt in en we spreken direct voor het komende weekend af in het centrum van Utrecht.
Onze eerste ontmoeting verloopt prettig. We maken een lange wandeling: het weer is prachtig. Zij vertelt enthousiast over haar werk en haar kleinkinderen. Ik luister geduldig, knikkend. Ik waardeer haar rustige manier van spreken en het feit dat ze niet aan een stuk door praat. Na afloop nodig ik haar uit in een gezellig café. Dat betaal ik – ik heb een traditionele kijk: als een man een dame uitnodigt, hoort hij te betalen.
We beginnen het klassieke fase van “chocola en bloemen”. De bloemen en de bonbons koop ik, maar we brengen samen tijd door. Elk weekend plannen we iets cultureels: op vrijdag en zaterdag trekken we er samen op uit. Ik ben niet gierig, maar als ik die twee maanden samen optel, ben ik best wat euros kwijtgeraakt aan deze actieve versierfase.
We bezoeken het theater, daarna standaard een restaurant. Zo gaat het weken achter elkaar: eens een tentoonstelling in het Spoorwegmuseum, dan weer een concert in TivoliVredenburg, dan weer een picknick op de Veluwe met een flinke lunch.
Ik probeer een heer te zijn. Ik dacht werkelijk dat we langzaam steeds hechter werden. Ze glimlacht lief, pakt mijn arm als we door de stad lopen en zegt:
Peter, met jou is het zo fijn om samen te zijn. Je bent zo’n charmante heer.
Dat doet me zichtbaar goed.
Vroege waarschuwingssignalen in de bioscoop
Achteraf bekeken, waren de signalen eigenlijk duidelijk.
Ten eerste: ze heeft me nooit bij haar thuis uitgenodigd. Niet voor een kopje koffie, zelfs niet zomaar. Er was altijd wel een reden: “O nee joh, het is een rommel bij mij”, “Vandaag is mijn kleindochter bij me” of “Ik ben zo moe, laten we lekker een terrasje pakken”. Ik dacht eerst dat ze het spannend vond een vrouw die al jaren alleen is, wil misschien niet direct een man in huis. Ik drong niet aan en bleef afwachten.
Ten tweede gingen haar opmerkingen over leeftijd alle kanten op. Als het over uitjes, reizen of restaurants ging, was ze jong en vol energie; ze stelde zelfs zelf tripjes en uitjes voor. Maar zodra ik ons contact iets persoonlijker wilde maken, werd ze ineens een strenge oma.
Een keer in een filmhuis legde ik voorzichtig mijn hand op haar knie puur vriendelijk. Ze schoof mijn hand direct opzij, streng maar beleefd:
Peter, straks zien mensen ons zo!
Ach Annemieke, het is donker hier, niemand kijkt.
Toch niet, het hoort niet, wij zijn de pubers niet.
Ik dacht: ze is waarschijnlijk van ouderwetse opvoeding, haar grenzen moet ik respecteren. Maar het ging wringen. We zijn niet meer jong, ik ben 56 en elke dag telt. Je kunt niet maandenlang de tijd nemen in dit stadium van het leven.
Zij vertelde echter graag en uitvoerig over haar kwaaltjes. Weinig mensen van deze leeftijd zijn volledig pijnvrij. Maar zij kon daar met een soort misplaatst genoegen uren over praten. Tijdens het eten vertelde ze uitgebreid over haar lastige rug of welke pillen het best werken tegen cholesterol.
Ik luisterde aandachtig, leefde mee, bood zelfs aan haar te brengen naar een goede arts. Maar als ik zelf begon over twee keer per week zwemmen om fit te blijven, fronste ze haar wenkbrauwen:
Waarom al die inspanning? Je sloopt je lichaam. Wij horen gewoon op de bank te liggen en een goed boek te lezen.
Maar ik wil allesbehalve op de bank hangen. Ik wil volop leven.
Het moment van waarheid en preek over schaamte
Gisteren werd het me te veel: twee maanden is lang zat om te weten of er toekomst in zit.
We aten in een gezellig Indonesisch restaurant, genoten van nasi en saté, dronken een goede fles wijn. De sfeer was relaxed, ze lachte openlijk en vertelde grappige verhalen over collega’s. Alles leek ongedwongen. Ik dacht: tijd voor een eerlijk gesprek.
Na het diner lopen we naar mijn auto. Buiten motregent het, binnen in de auto is het warm, rustige muziek klinkt op de achtergrond. Ik pak voorzichtig haar hand, zij laat m dit keer liggen.
Annemieke, zullen we nog even bij mij wat drinken? Kopje thee, muziekje.
Ze verstijft direct, haar glimlach verdwijnt, en haar gezicht wordt ernstig.
Peter, wat bedoel je daar precies mee?
Ik bedoel het zoals ik het zeg. Ik vind je leuk. Jij bent vrij, ik ben vrij. We spreken al twee maanden af. Het is toch logisch dat we dichter naar elkaar toe groeien?
Dan volgt een lange monoloog over leeftijd, schaamte en ‘hogere geestelijke waarden’. Ik luister vol verbazing:
Snap je wel wat je zegt? streng. Dat is voor de jeugd, niet voor ons. Moet je voorstellen hoe zouden wij eruitzien zonder kleren? We zijn geen twintigers, alles hangt inmiddels. Bah! Op onze leeftijd draait het om geestelijk contact, dagelijks steun, een goede vriendschap. Jij denkt alleen maar aan lichamelijke dingen.
Ik kan mijn oren niet geloven. Blijkbaar ben ik een ongelikte beer omdat ik na acht weken een vrouw verlang.
Annemieke, je overdrijft. Kijk mij aan, ik sport, jij ziet er ook prima uit. Waarom jezelf begraven terwijl je leeft? Wie bepaalt dat het leven op je zesenvijftigste stopt en er alleen nog vriendschap bestaat?
Zo hoort het! snauwt ze bijna. Nette vrouwen van onze leeftijd passen op de kleinkinderen en werken in de tuin. Ik zou me kapot schamen tegenover mijn kinderen als ik een man zou nemen voor zulke dingen.
Toen knapte er iets bij mij en ik spreek alles uit wat ik op mijn hart heb:
Dus jij hebt nooit echt een partner gewild! Twee maanden uiteten op mijn kosten, met mijn auto naar uitjes, samen naar voorstellingen. Dat alles was prima, maar zodra ik dichterbij wil komen, is het ineens ‘bah’?
Haar gezicht loopt rood aan, maar meer van boosheid dan schaamte.
Vind je dat ik in je armen moet duiken, omdat je betaalt voor de diners?
Doe niet zo flauw, zeg ik zo rustig mogelijk, want ik kook van binnen. Het hoort erbij; hofdelijkheid groeit door écht contact. Maar jij zocht gewoon een gemakkelijk vriendin met een portemonnee en een auto.
Ze stapt uit de auto en slaat de deur dicht. Ik kijk toe hoe ze, met opgeheven hoofd, richting haar flat aan de Leidseweg loopt. Ik voel teleurstelling over mezelf.
Ik houd van goede gesprekken, mooie boeken, geschiedenis. Maar ik ben een man van vlees en bloed, met normale verlangens, en ga geen afstand doen van nabijheid omdat een vrouw complexe ideeën heeft door haar leeftijd.
Ik heb haar nummer verwijderd en ben mijn profiel op de datingsite gaan wissen. Heb tijd nodig om van deze poppenkast bij te komen.
Mijn besluit staat vast: bij elke eerste date vraag ik voortaan direct hoe een vrouw over intimiteit denkt. Begint ze een preek over ‘oud zijn’ en ‘kleinkinderen als de zin van het leven’, dan delen we de rekening en neem ik afscheid.
En geef eens eerlijk antwoord: mogen we op onze zesenvijftigste nog gewoon verlangen naar nabijheid? Of is het werkelijk een schande als een nette vrouw dat aangeboden krijgt? Waarom staan zulke vrouwen eigenlijk nog op een datingsite, als ze vinden dat hun tijd allang voorbij is?
