Mijn moeder is inmiddels alweer een paar jaar met pensioen. Ik ben kapot, zegt ze. Gezondheid op een dieptepunt. Werk was stressvol en het team was giftig. En tja, ik ben de jongste niet meer. Ik wil nu eindelijk eens leven voor mezelf, niet voor dat gedoe van vroeger.
Eerlijk is eerlijk, niemand in onze familie dacht er ooit aan om haar tegen te spreken. Dat zou namelijk één grote tijdsverspilling zijn je vliegt er alleen zelf op achteruit.
Dus moeders heeft haar biezen gepakt en is naar haar volkstuin in de Betuwe verhuisd om haar ultieme leven te leiden: geraniums én komkommers kweken, sigaretje paffen op het balkon en op haar gemak koffie drinken. Soms met een scheutje jenever erbij, soms met een spannend boek. Ze houdt de boel netjes, geniet van de frisse lucht, denkt met lichte horror terug aan haar oude werk en is vooral dolblij dat haar kleinkinderen inmiddels volwassen zijn geen hond die het nu nog in zijn hoofd haalt om ze de hele zomer bij oma te dumpen.
We kregen van haar ook geregeld wijze raad, waar je niet omheen kon:
Ga pas met pensioen als de kleinkinderen minstens de universiteit uit zijn, hoor! Echt belangrijk. Pas als ze zelfstandig zijn, kun je als gepensioneerde rustig ademhalen. Anders hangen ze straks de hele tijd om je nek. En achterkleinkinderen? Joh, dan ben jij allang te oud; dat is hun ouders probleem. Kan jou niets meer schelen!
Op haar tuintje had ze alles wat je hartje begeert: afhaalpunt van bol.com, dorpssuper, Wi-Fi, klimrozen voor het raam, een frisse bries, stille buren en vooral een totaal gebrek aan stress. Maar ja na een tijdje ging het tóch een beetje vervelen.
Dus besloot mijn moeder haar geluk te beproeven: ze liet een deel van haar immense tuin volstorten met beton. Want volgens haar was de parkeerplek toch wel een beetje schamel. Bovendien moet je in Nederland niet te veel op de natuur vertrouwen die heeft ons allang het internet gegeven!
Via Marktplaats vond ze in no-time een knetterenthousiaste klusploeg onder leiding van Dirk van Dongen. Dirk, door mijn moeder consequent Dirkje genoemd, was een kerel van ruim twee meter, breed als de IJssel. Ze doken gelijk in het werk, maar jullie raden het al: dat liep al snel spaak. Twee betonwagens stonden klaar, stevige mannen keken hulpeloos toe en moeder hield alles in de smiezen vanaf haar balkonnetje.
Toen begon Dirk zijn parade: Nee mevrouw, dit wordt niks zo. Hier schots en scheef, daar natte zooi, alles is verkeerd. Het moet dubbel betaald, anders pakken we in en zijn we weg. Zoek maar andere sukkels!
Moeder luisterde geïnteresseerd, knikte, Duizend euro, zeg je? En vijfhonderd is geen optie? Ach jongens, ik vertrouw jullie op jullie blauwe ogen. Maar goed En toen pakte ze haar moment.
Wat denken jullie ervan, wedden? vroeg ze.
Wedden? Waarop dan? Dirk zijn oren spitsten.
Nou, op die duizend euro. Wedden dat ik jullie ploeg zo aanstuur dat jullie het hele karwei niet in één dag, maar in drie uur klaren? Krijg ik het voor elkaar: ik krijg die duizend euro. Niet gelukt: dan betaal ik jou. Deal?
Eerlijk, ik zou tweehonderd keer hebben nagedacht als ik Dirk was geweest. Zelfs als moeder gewoon een losgeslagen bejaarde zou zijn: waarom moeilijk doen? Maar goed, Dirk is niet bepaald van de universiteit, maar wel van het type zelfverzekerd en gretig. Dus de deal stond.
Dirk nam plaats op de stoep met een bak Senseo en ging goedkeurend kijken. Moeder haar naam is trouwens Trijntje van den Berg schoot haar regenlaarzen aan, riep de mannen bijeen, en schakelde op turbo.
Binnen vijf minuten stonden de kerels allemaal op de juiste plek. Ze kregen uitleg wat er moest gebeuren, wie waar moest sjouwen, hoe vlakken, waar meters kon worden gemaakt en waar absoluut geen fouten mochten vallen. Zelfs die arme betonmachinisten kregen een spoedcursus beton storten met beleid. Nergens tijdverlies, geen zinloze handelingen, alles strak getimed.
Kortom: dé betondiva van Gelderland.
Wat de mannen de hele dag wilden rekken, regelde Trijntje in amper twee uur en een beetje. Hen restte slechts perfectie het resultaat was geweldig: strak, egaal, geen greintje commentaar mogelijk.
Aanvankelijk lachte Dirk nog: Ze is zo moe joh, let maar op. Maar even later lachte hij niet meer, hij trok wit weg zogezegd, hij herkende plots de realiteit: een weddenschap is een weddenschap. Boter bij de vis.
Dirk kreeg het opeens Spaans benauwd. Zijn gezicht sprak boekdelen: hoe kon dit nou weer?! Trijntje vertel me alsjeblieft hóe dan? Dit is onrealistisch!
Trijntje klopte de betonkruimels van haar handschoenen en zei droog: Zie je die enorme fly-over bij knooppunt Valburg, waar je net overheen kwam?
Ja, natuurlijk, daar reden we nog overheen.
Geloof het of niet: díe heb ik gebouwd.
En op dat moment zag je Dirk denken: een onschuldige oma is soms gewoon iemand die jarenlang op bouwplaatsen werkte waar zwakke zenuwen snel afhaakten. Met zo iemand ga je maar beter geen welles-nietes spelletjes spelen. Dat is slecht voor je portemonnee en voor je ego.
