Gisteravond vroeg ik bij mijn buurman, Arend, om een boormachine te lenen. Hij deed open in zijn joggingbroek en T-shirt.
Kom binnen, ik was net aan het eten, zei hij.
Ik liep naar binnen. Alles was netjes in huis, het rook naar gebakken kip in de keuken. Er stond een laptop op tafel, naast een glas rode wijn.
Arend is eenenenvijftig. Hij is al twaalf jaar gescheiden en leeft alleen. Werkt als ingenieur, verdient zon vierduizend euro per maand.
Ik ken hem sinds ik hier vijf jaar geleden kwam wonen. Nog nooit heb ik bij hem een vrouw gezien, zelfs niet als bezoek.
Hij gaf me de boormachine en schonk een glaasje whisky in.
Blijf even zitten, het is al een tijdje geleden. We gingen aan de keukentafel zitten en proosten.
Toen vroeg ik: Arend, waarom ben je eigenlijk alleen? Zoek je niemand? Hij glimlachte.
Ik doe geen moeite om te zoeken, Bart, zei hij en leunde achterover in zijn stoel. Ik woon nu twaalf jaar alleen en het bevalt me eigenlijk uitstekend.
Waarom dan?
Hij schonk bij en knikte:
Ik zal het je uitleggen. Zes redenen. Echt doorleefd.
Eerste reden risico op financieel verlies bij scheiding
Arend begon:
Twaalf jaar geleden ben ik gescheiden, na achttien jaar huwelijk met Marije. We hebben een dochter van achtentwintig die op zichzelf woont.
Hij nam een slok.
We gingen uit elkaar omdat zij vreemdging, met een collega nog wel. Ik heb de scheiding aangevraagd.
Wat gebeurde er?
De rechter besloot dat het huis door de helft moest. En dat terwijl ik het grootste deel van de hypotheek had betaald. We verkochten het huis, deelden het geld, en ik kocht van mijn deel dit appartement.
Hij keek mij aan:
Bart, ik verloor de helft van mijn bezit door háár ontrouw. En dat is gewoon volgens de regels. Snap je dat? Ik heb alles betaald, zij bedroog me, en alsnog kreeg ze de helft.
Ja, dat is nou eenmaal de wet
Precies. Waarom zou ik dat risico nog eens nemen? Stel dat ik een nieuwe vrouw ontmoet. We gaan samenwonen, trouwen misschien. Kopen een auto of andere dingen samen. En dan besluit zij om ermee te stoppen. Waarom zou ik mezelf opnieuw in die positie brengen?
Ik zei niets. Hij ging verder.
Tweede reden vrouwen steunen je dromen niet
Weet je, Bart, ik heb een lang gekoesterde wens: een oude motor kopen, opknappen, en er in het weekend mee rijden.
Mooi plan.
Ja, bijna een jaar aan het sparen. Nog een half jaar en dan koop ik een oude Nederlandse motor, een Eysink of zo. Zelf sleutelen, heerlijk.
Hij nam wat water.
In mijn huwelijk had ik ook dromen. Ik wilde gitaar leren spelen. Kocht een gitaar, schreef me in voor lessen. Marije zei: Waar begin je aan, je bent geen Boudewijn de Groot. Ik stopte er maar mee. Of dat ik met de kano wilde trekken in Friesland. Ze zei: Doe normaal, we hebben een hypotheek en jij gaat kamperen als een kind. Dus ik ging niet.
Hij keek naar buiten.
Vrouwen zien onze dromen vaak als onzin. Nu leef ik alleen en doe waar ik zin in heb. Als ik die motor koop, zegt niemand dat ik gek ben.
Derde reden te hoge eisen van vrouwen
Arend vervolgde:
Een jaar of drie terug dacht ik, laat ik datingsites proberen. Profiel eerlijk ingevuld: leeftijd, baan, inkomen, hobbys.
En?
Ik chat met onder andere een vrouw, Petra, zesenveertig, werkt als receptioniste in een beautysalon, verdient zon 1700 euro per maand. Ze schrijft: U bent interessant, maar ik zoek iemand met minstens 5000 euro per maand.
Hij schoot in de lach.
Ik vroeg haar: Wat verdien jij dan? Ze werd boos en blokkeerde me.
Serieus?
Echt waar, Bart. Veel vrouwen vinden zichzelf prinsessen. Ze huren een flat, verdienen niet veel, maar eisen een man met huis, auto en dik salaris. Zelf bieden ze enkel vrouwelijke energie aan.
Hij dronk zijn glas leeg.
Ik verdien vierduizend euro, heb een koopappartement, auto. Voor veel vrouwen ben ik toch niet goed genoeg omdat ik geen miljonair ben. Waarom zou ik blijven investeren in vrouwen die mij niet waarderen?
Vierde reden huishouden kan ik zelf
Ik vroeg:
Maar mis je dan niet een beetje gezelligheid, samen koken?
Arend lachte.
Kijk rond, Bart. Schoon? Schoon. Ik haal elke week even de trekker erdoor, uurtje werk. Koken? Kijk, vanavond kip met groente, half uurtje klaar. Was? Die doet de wasmachine.
Hij stond op en wees naar de keuken:
Ik heb geen vrouw nodig voor het huishouden. Ik red mezelf prima. En weet je? De helft van de vrouwen van nu kunnen amper koken. Ze bestellen liever of eten magnetronmaaltijden.
Maar er zijn toch goede huisvrouwen?
Tuurlijk, die zijn er. Maar vaak verwachten ze dan wel dat jij alles betaalt. Dan maak ik liever zelf mijn eten.
Vijfde reden bang voor manipulatie en leugens
Arend schonk nog een glas whisky in.
Bart, na mijn scheiding heb ik twee korte relaties gehad. Allebei loog er eentje.
Hoezo dan?
De eerste, Lisanne, zei dat ze gescheiden was. Na een maand kwam ik erachter dat ze gewoon nog getrouwd was. Ze zocht gewoon een ander, omdat haar man te weinig verdiende.
Hij nam een slok.
De tweede, Mirjam, zei dat ze geen kinderen had. Bleek later dat ze er twee had. Dat verzweeg ze uit angst dat ik niet zou blijven.
Heftig
Inderdaad. Ik ben eerlijk gezegd moe van het gedoe. Vrouwen kunnen heel makkelijk liegen, en vinden dat normaal als het hen uitkomt. Zodra wij dan terughoudend worden, snappen ze niet waarom.
Zesde reden initiatief nemen wordt afgestraft
Arend haalde diep adem.
Het laatste wat ik probeerde was vorig jaar in de Bruna. Er stond een vrouw, begin vijftig, tussen de literatuur te neuzen. Netjes, sympathiek.
En?
Ik liep erheen en zei: Goedemiddag, ik zie dat u van klassiekers houdt. Mag ik iets aanraden? Ze keek me aan alsof ik een of andere engerd was en zei kil: Dank u, ik red me wel. En ze liep weg.
Arend trok zijn wenkbrauwen op.
Tegenwoordig wordt elke man die initiatief neemt, als enge gluurder gezien. Spreek je een vrouw aan ben je gelijk verdacht. Schrijf je wat op Facebook stalker. Een koffietje aanbieden gold digger. Ik ben het zat om koude reacties te krijgen. Dus ik doe het niet meer. Wil een vrouw met mij praten, dan mag zij het eerste stapje zetten. Ik ga mezelf niet langer belachelijk maken.
Waarom ik bleef nadenken
Arend dronk zijn glas leeg.
Bart, ik zeg niet dat alle vrouwen slecht zijn. Zeker niet. Er zijn mooie uitzonderingen. Maar ze zijn schaars. En de prijs voor een verkeerd gokje is hoog: geld, stress, jaren van je leven.
Hij stond op.
Ik ben eenenenvijftig, heb een fijne baan, een mooi appartement, een auto, hobbys en goeie vrienden. Het leven bevalt me. Waarom zou ik dat allemaal op het spel zetten voor een relatie die waarschijnlijk eindigt in scheiding?
Ik liep terug naar huis, kroop mijn bed in en lag lang wakker.
Ik zelf ben negenenveertig, drieëntwintig jaar getrouwd. Best gelukkig samen. Maar als ik alleen was, zou ik dan hetzelfde doen als Arend?
Waarschijnlijk wel.
Arend heeft een punt, denk ik. Na alles wat hij heeft meegemaakt, vind ik zijn keuze verstandig. Soms is jezelf beschermen geen angst, maar wijsheid. Dat besef neem ik met me mee.
