Vanochtend is er een meisje van achttien bevallen van een dochtertje. Daarna heeft ze een brief geschreven, een taxi gebeld en het ziekenhuis verlaten zonder een blik achterom te werpen. Wat zij alleen nooit had kunnen denken, is wat er die dag nog zou gebeuren met haar kleintje.
Jij kent het gevoel misschien wel: ik kom samen met Jeroen aan in het ziekenhuis, alle spanningen en verwachtingen door mijn lijf omdat we ons vierde kindje verwachtten. Ons gezin was al lekker druk met drie kids, en dan nog zon hummel erbij!
Weet je nog toen we bij de vorige zwangerschap ineens een tweeling kregen? Die zit trouwens niet eens in onze familie! Sindsdien grapte iedereen als ik weer zwanger was: En, krijg je nu weer een tweeling?
Ouders waren door het dolle; ze stonden meteen klaar om te helpen. Met de eerste echo hoorden we al dat we deze keer echt maar één baby verwachtten.
En ja hoor, onze vierde kwam ons ninjaatje, zoals we hem gekscherend noemden. Al die spanning maakte gauw plaats voor blijdschap. Jeroen had van tevoren voor een privé kamer betaald, dus we zaten daar lekker rustig.
Na een paar uurtjes brachten ze onze kleine, zodat ik kon voeden. Opeens kwam het hoofd van de afdeling binnen, duidelijk gespannen. Die zegt: Er is iets opmerkelijks gebeurd…
Blijkt dus dat diezelfde ochtend een achttienjarige een dochter heeft gekregen. Ze had direct een afstandsverklaring ingevuld en is toen met een taxi vertrokken.
Zelfs lopen ging die meid nauwelijks na de bevalling, maar ze wilde per se geen minuut langer blijven. We konden haar gewoon niet tegenhouden.
Die baby was kerngezond en beeldschoon. Ik dacht bij mezelf: Ik wilde altijd al een tweeling zal ik dit meisje dan misschien gewoon meenemen?
We kunnen opschrijven dat jij haar hebt gekregen Maar eigenlijk wil ik niet dat een kind naar een opvanghuis moet, dat voelt zo kil. Dat zou mijn hart breken Je weet ook: het mag niet zomaar.
Adoptie kan, in theorie, maar je weet hoe langzaam dat in Nederland kan gaan. Maanden wachten en dan is het nog maar afwachten of het lukt. En tot die tijd? Tja, dan moet het kindje waarschijnlijk naar een pleeggezin.
Het raakte me zo Echt, ik stond perplex van de situatie. Ik kende de hoofdverpleegkundige, Margriet van Dijk, trouwens al jaren. Zon warm mens. We kletsten buiten het ziekenhuis ook af en toe, weet je nog?
Misschien vertrouwde ze me daarom wel met die ingewikkelde situatie.
Dus: een jonge moeder kiest ervoor direct weg te gaan na de bevalling; Het kindje is gezond en verdient goede zorgen; Adoptie is een lange, onzekere weg; En de hoofdverpleegkundige probeert te helpen uit goedheid en menselijkheid.
Het laat je weer beseffen hoe kwetsbaar het leven kan zijn, juist op het moment dat er nieuw leven komt.
Uiteindelijk blijven geboortes altijd spannend en hoopvol, maar soms ook loodzwaar. Je weet het: het leven komt niet met garanties. Gebeurtenissen als deze laten echt zien hoe belangrijk het is dat we omkijken naar elkaar, zelfs als het leven even totaal niet loopt zoals gepland. Het zet je aan het denken over wat medemenselijkheid werkelijk betekent.
