Vanochtend bevalt de 18-jarige Maartje van een dochtertje. Meteen daarna vult ze een formulier in, roept een taxi en verlaat het ziekenhuis zonder om te kijken. Maar Maartje kan zich nog niet voorstellen wat voor verrassing er op het kindje ligt te wachten.
s Avonds komen mijn man Sjoerd en ik aan bij het ziekenhuis, vol van verwachting, want we zijn op het punt onze vierde kind te krijgen. Ons gezin is al groot en altijd gezellig druk.
Bijzonder was dat onze tweede en derde kind Tessa en Femke een tweeling zijn, iets waar niemand in onze families ooit op had gerekend. Daarna grapten we bij mijn volgende zwangerschap vaak: Stel je voor dat het weer tweelingen zijn?
Onze ouders staan steevast versteld van het nieuws en bieden veel steun, zeker in de eerste dagen na een geboorte. Bij de tweede echo werd duidelijk: deze keer verwachten we één kind, geen tweeling.
Uiteindelijk wordt onze vierde spruit een echte ninja geboren. Met zn allen ademen we opgelucht uit. Sjoerd had al een eigen kamer voor me geregeld, zodat we rustig konden bijkomen.
Enkele uren later krijg ik mijn zoon voor het eerst om te voeden. Opeens stapt de afdelingshoofd, meneer Van Dijk, met een ernstige blik binnen. We zitten met een probleem
Diezelfde ochtend, blijkt dan, heeft Maartje, achttien jaar, haar gezonde dochter gekregen, een afstandsverklaring ondertekend en is per taxi direct vertrokken uit het ziekenhuis.
Na de bevalling kon Maartje amper lopen, maar ze wilde absoluut niet langer blijven dan noodzakelijk. Uiteindelijk hadden we geen andere keuze dan haar te laten gaan.
Het meisje kwam kerngezond ter wereld. Mijn gedachtes gingen meteen uit naar mijn wens voor nog een tweeling. Misschien kan ik dit kindje een thuis bieden?
We kunnen het op papier zetten alsof jij haar moeder bent stelt Van Dijk voorzichtig voor.
Maar ik aarzel. Ik wil niet dat dit meisje in een kindertehuis terechtkomt, dat breekt mijn hart Maar zomaar meenemen mag natuurlijk niet.
Zelfs een officiële adoptie is niet zomaar geregeld: het traject duurt maanden en succes is niet gegarandeerd.
In de tussentijd zou het kind alsnog in een pleegtehuis moeten verblijven.
Dat doet pijn. Ik ben ontdaan van de situatie. Hoofdverpleegkundige Jannie Scholten een hartelijke, betrokken vrouw ken ik al langer, zelfs buiten het ziekenhuis zien we elkaar soms.
Misschien heeft ze daarom gevraagd of ik deze moeilijke keuze zou kunnen maken.
De feiten zijn duidelijk:
De jonge moeder kiest direct na de bevalling haar eigen weg;
De baby is gezond en heeft zorg nodig;
Een officiële adoptie kost tijd en biedt geen zekerheid;
De hoofdverpleegkundige vraagt uit medemenselijkheid of ik iets zou willen betekenen.
Deze gebeurtenissen laten zien hoe kwetsbaar mensenlevens rondom zon ingrijpende gebeurtenis als geboorte kunnen zijn.
Het krijgen van een kind is altijd bijzonder en vol hoop en spanning. Soms loopt het leven heel anders dan je verwacht, waardoor je op elkaars menselijkheid en medeleven wordt teruggeworpen. Dit ontroerende verhaal laat zien hoe belangrijk zorgzaamheid is, juist in de lastigste situaties.
