Het kantoor gonstte zoals gewoonlijk van de gesprekken. De manager, mevrouw Van Doorn, kwam binnen met een onopvallend, wat gewoontjes meisje.
Dames, dit is Machteld, zij gaat voortaan bij jullie werken in plaats van Kees. Hij is gepromoveerd. Ik heb er vertrouwen in dat jullie goed zullen samenwerken, zei mevrouw Van Doorn en liep weer de kamer uit.
Machteld ging zitten aan het bureau waar eerst Kees altijd zat, haalde een mooie mok uit haar tas en zette een klein fotootje van een man neer. Zonder enig overleg dook ze gelijk in haar werk, alsof ze er al jaren hoorde.
Toen de lunchbel ging, stonden alle vrouwen op als op commando en liepen naar beneden voor een zakenlunch. Alleen Merel bleef achter. Ze was nieuwsgierig wie die man op die foto nou eigenlijk was. De foto stond er zo prominent.
Op de foto keek een knappe man haar aan met een vriendelijke lach en een gebit om jaloers op te worden.
Wie zou dat toch zijn? mijmerde Merel. Een acteur? Een zanger misschien?
Ze klikte stiekem een kiekje met haar mobieltje en liep naar het restaurant, waar ze samen lunchten en al snel naar het nieuwe meisje luisterden.
Drie jaar geleden heb ik Sjouke leren kennen, echt op een gekke manier, je gelooft het niet, begon Machteld.
Vertel, vertel! riepen de meiden uit één mond.
En Machteld dacht terug. Een paar jaar eerder werkte ze bij een groot bedrijf. Door een fout bij de logistiek van haar of van de afdeling, dat wist niemand meer hadden ze per ongeluk het verkeerde pakket naar het bedrijf van haar toekomstige man gestuurd. Machteld was uitgekozen om het op te lossen.
Ze was slim en wist precies hoe ze moest onderhandelen, maar haar uiterlijk hielp haar niet mee: geen make-up, rode haren, frele vrouw, een grijze muis werd er weleens gefluisterd. Maar zodra de gesprekken begonnen, veranderde Machteld langzaam in een ware onderhandelaarster vriendelijk maar vasthoudend kreeg ze meestal wat ze wilde.
Haar baas stuurde haar met een knik en ze liep het kantoor binnen.
Kamer 312, meneer Egberts, zei de receptioniste.
Ze liep binnen, stelde zich voor.
Machteld, wij hebben jullie het verkeerde geleverd, er ging iets mis bij de logistiek.
En zo begon het gesprek. Sjouke keek haar verbaasd aan: was dit werkelijk de vrouw uit zijn dromen? Hij wist het zeker, hij had haar roodharige kop al eens eerder gezien in een droom!
Ze praatte eerlijk en zakelijk, haar groene ogen gefocust. Sjouke wilde bijna niet geloven dat ze bestond. Hij onderbrak plots het gesprek:
Machteld, laten we geen officiële klacht indienen. Ik vertrouw dat het niet opnieuw zal gebeuren.
Ze nam afscheid. Twee dagen later stond Sjouke opeens buiten te wachten.
Machteld! riep hij haar na. We hebben elkaar twee dagen geleden gesproken.
Goedenavond Sjouke, ik herinner het me, antwoordde zij rustig.
Ik heb twee kaartjes voor het theater, ga je toevallig mee? Mijn moeder is ziek, jokte Sjouke snel.
Oké, welk stuk en wanneer? vroeg ze zakelijk.
Vanavond, het is nog zeker twee uur. Als je je wilt omkleden, breng ik je.
Slim van hem, dacht Machteld en stemde toe.
Hij wachtte haar voor de deur op. Toen ze naar buiten kwam, stond daar een totaal andere Machteld in een klassiek zwart jurkje, subtiele hakken, licht opgemaakt. Sjouke herkende haar nauwelijks: wat een transformatie. In het theater zat hij naast haar, af en toe keek hij stiekem haar kant op. Ze was duidelijk een kenner van toneel.
Na afloop stelde hij voor samen te eten. Machteld sloeg dat vriendelijk af omdat er de volgende dag lastige onderhandelingen op het programma stonden. Sjouke bracht haar netjes thuis.
Aan het eind van de week vroeg hij haar opnieuw mee uit. Zo gingen ze regelmatig wandelen.
Twee maanden later, terwijl hij haar na werk ophaalde:
Mijn moeder wil je graag ontmoeten, vind je dat goed?
Graag, ik wilde haar ook graag leren kennen.
Ze werden door zijn moeder, mevrouw Verbrugge, ontvangen met open armen en genoten van appelsap, appeltaart en andere Hollandse lekkernijen. Machteld vertelde over het geheime recept voor Haagse bluf van haar oma, over haar vader die bij een ongeluk tijdens zijn werk was gestorven, over haar moeder, geschiedenislerares op het Lyceum.
Naderhand, toen Sjouke haar weer naar huis bracht, zei hij trots:
Mijn moeder was onder de indruk van je, ik ben blij.
Vanaf dat moment zagen ze elkaar dagelijks. Een jaar later gaven ze elkaar het jawoord.
Machteld was even stil. De dames in het kantoor luisterden vol aandacht en stiekem een beetje afgunstig. Alleen Merel dacht:
Wat ziet hij in haar? Zo bijzonder is ze toch niet, wat een grijze muis. Waarom hebben sommige vrouwen toch altijd geluk? Ik zie er goed uit, krijg altijd complimenten, maar houd alleen mannen met verkeerde bedoelingen over…
Toen de middag begon, gingen alle vrouwen tegelijk terug naar het kantoor. Merel tikte bij de koffieautomaat Anke aan:
Moet je kijken, dit is haar man. Geloof jij het? Ik niet. Dat verzint ze allemaal wel, zon knapperd valt toch niet op zon gewone vrouw?
s Avonds liep iedereen het kantoor uit. Machteld was de laatste; er stopte een auto. De man uit de foto stapte uit.
Machteld, hier ben ik! zwaaide hij.
Merel keek toe en dacht: Is het echt waar? Waarom zij en niet ik?
De collegas keken mee, ieder verzonken in haar eigen gedachten.
Het komt vaker voor dat mensen zich afvragen: wat ziet zon man in zon vrouw? Kennelijk heeft hij gevonden wat hij zocht. Niet alle mannen trouwen met de mooiste vrouw in de kamer. Soms gaat het om iets anders. Waarom? Misschien moeten we het hen zelf eens vragen.
Vandaag leerde ik voor mezelf dat je mensen nooit op hun uiterlijk moet beoordelen. Echte aantrekkingskracht zit toch echt dieper dan alleen maar een mooi plaatje.
