Onze enige zoon verraste ons compleet toen hij vertelde dat hij wilde gaan trouwen en hij is pas 22 jaar oud. Toch besloten mijn man en ik om hem niet tegen te houden; tenslotte zijn wij zelf ook jong getrouwd. Mijn man was amper 22 en ik was pas 19 toen we in het huwelijksbootje stapten. Het leek wel voorbestemd. Bovendien mochten we zijn verloofde graag: Annelies zat samen met onze zoon in dezelfde studiegroep op de universiteit. Toen we inzagen dat het menens was, begon de voorbereiding voor het grote feest. Omdat Daan onze enige zoon is, vonden wij dat we écht uit moesten pakken met een bruiloft.
Zoals het hoort, zijn mijn man en ik samen op bezoek gegaan bij de ouders van Annelies, onze toekomstige schoondochter. We wisten eigenlijk nauwelijks iets van het meisje, alleen dat we haar af en toe bij onze zoon hadden gezien. Annelies had verteld dat ze met haar moeder op een boerderij buiten Zwolle woonde, niet ver van onze woonplaats Deventer vandaan. Dus gingen we op pad om officieel kennis te maken. Natuurlijk hadden we ons bezoek van tevoren aangekondigd.
Mijn man haalde een boeket tulpen, ik bakte een appeltaart, en samen gingen we vol spanning naar het platteland. Wat ons meteen opviel was het keurig onderhouden erf: alles spic en span.
Het huis zelf was oud, maar brandschoon en smaakvol ingericht. Onze toekomstige schoonzuster, Margriet, stond in de deuropening al op ons te wachten. Ze maakte meteen een goede indruk: een mooie, warme vrouw, met een vriendelijke lach. Margriet nam ons hartelijk mee naar binnen en had duidelijk haar best gedaan, want de tafel stond vol met heerlijke hapjes. Het werd een gezellige middag en Margriet bleek een fantastische gastvrouw. Maar over de bruiloft werden we het niet; ze vertelde meteen dat ze helaas geen geld had om aan het huwelijk bij te dragen. Je zag hoe ongemakkelijk Annelies zich voelde bij die woorden. Onze zoon was zichtbaar teleurgesteld; hij wilde de bruiloft vooral omdat hij wist hoeveel het voor Annelies zou betekenen.
Mijn man en ik besloten dat het huwelijk hoe dan ook door moest gaan. We beloofden Daan dat we het feest zouden bekostigen, en daarna zouden we wel zien wat de toekomst zou brengen.
Margriet mocht haar naaste familie en vrienden uitnodigen; het leek ons logisch dat gasten niet met lege handen zouden komen en hun envelopjes zouden helpen om de kosten van het restaurant te dekken. Eerst twijfelde Margriet of ze wel op ons aanbod in moest gaan, maar we wisten haar over te halen om samen de kinderen te steunen.
Op woensdag, vlak voor de bruiloft, werd er plotseling aangebeld. Margriet stond voor de deur. Verrast lieten we haar binnen en gingen samen aan de keukentafel zitten. Ze wist duidelijk niet goed hoe te beginnen, maar haalde toen een witte envelop uit haar tas gevuld met eurobiljetten. Het bleek dat Margriet zich zo bezwaard voelde, dat ze bij de bank een lening had afgesloten. We probeerden haar geld terug te laten brengen, want we wilden niet dat ze schulden zou maken; we hadden tenslotte met eigen ogen gezien hoe eenvoudig en bescheiden zij en Annelies leefden. Maar Margriet bleef erbij: de beslissing was al genomen.
Het werd een fantastisch bruiloftsfeest. Daan en Annelies straalden de hele dag. Tijdens het feest zagen mijn man en ik tot onze verrassing dat Margriet niet alleen een warme persoonlijkheid had, maar er ook prachtig uitzag: met haar nieuwe kapsel, subtiele make-up en een prachtige jurk straalde ze als nooit tevoren. En niet alleen wij zagen dat; ook mijn zwager, Hugo, viel haar op. Hugo is 46, al tien jaar gescheiden, en werkt ondertussen in België. Deze keer was hij speciaal voor zijn neefje naar Nederland gekomen.
De hele avond hield Hugo Margriet in het oog en na afloop bekende hij dat hij wat langer in Nederland bleef. Ik had zo mijn vermoedens waarom… En jawel: die volgende zondag reden we opnieuw naar de boerderij, nu om met Hugo ten huwelijk te gaan. Margriet en Hugo werden verliefd, trouwden en na een paar maanden nam Hugo haar mee naar zijn woning in Antwerpen.
Zo werd mijn schoonzuster opeens ook mijn familie. Margriet is een fantastisch mens en verdient alle geluk van de wereld.
