Het is alweer zoveel jaren geleden, maar ik herinner me die ochtend nog alsof het gisteren was. Marlinde had die dag haast om op tijd te zijn voor haar werk in het centrum van Rotterdam. Net voorbij het portiek van hun oude flatgebouw in Kralingen voelde ze plots aan haar tas en ontdekte tot haar schrik dat haar mobiele telefoon thuis op de keukentafel was blijven liggen. Ze zuchtte en besloot die alsnog te gaan halen. Toen ze in de lift stapte, leek er niets aan de hand, totdat de lift vlak bij de achtste verdieping plots tot stilstand kwam.
Daar zat Marlinde dan, opgesloten in een oude lift, luisterend naar het zachte gezoem van het mechaniek dat het plotseling had begeven. Ze hoorde haar hartstocht bonzen in de stilte, tot het werd onderbroken door stemmen in de gang: de stem van haar man Bastiaan was duidelijk hoorbaar. Hij sprak liefdevolle woorden tegen een andere vrouw, een vrouw die Marlinde vaag kende. Marloes, van de veertigste woning op hun verdieping.
Lieverd, Marloes, fluisterde Bastiaan teder, ik verlang zo naar de avond dat ik weer bij je kan zijn.
Vanavond zal het zover zijn, antwoordde Marloes, haar stem doordrenkt van verwachting. Kom na tienen zoals afgesproken.
Je man is weer met nachtshift? vroeg Bastiaan zacht.
De hele week, suste Marloes. Hij vertrekt om half tien en is pas tegen de ochtend terug. Maar hij komt snel thuis, dus we moeten ons haasten.
Bastiaan zuchtte ongeduldig. Waarom duurt het altijd zo lang met deze lift?
Pas na enkele minuten beseften ze dat de lift defect was en gingen ze morrend de trap af. Marlinde kon haar oren nauwelijks geloven. Eerst dacht ze nog: ik verbeeld het me, er praten wel vaker mensen in het gangetje. Maar toen Marloes Bastiaans naam noemde en zelfs de naam Marlinde viel, wist ze genoeg. Haar Bastiaan bedroog haar, uitgerekend met een buurvrouw van dezelfde verdieping.
Dus dáár haal jij steeds zo graag een frisse neus s avonds, dacht Marlinde bitter. Nu weet ik precies welk avondluchtje je bedoelt. Aan jou de wandeling van je leven, Bastiaan, die ga je niet snel vergeten.
De monteur kwam uiteindelijk en opende de liftdeuren, maar de geest van Marlinde was al gevuld met een listig plannetje.
Toen het bijna tien uur was, deed Bastiaan zoals gewoonlijk zijn jas aan en kondigde luchtig aan: Marlinde, ik ben nog even een uurtje wandelen.
Maar kijk dan naar buiten, Bas! Het hoost van de regen!
Een beetje regen deert mij niet, grinnikte hij. En bovendien is bewegen goed voor mijn hart ik neem wel een paraplu mee.
Toch zou ik het niet doen, Bas. Mijn gevoel zegt dat je beter binnen blijft vandaag.
Och, met jouw voorspellingen moet ik altijd lachen, Marlinde, zei Bastiaan, terwijl hij de deur achter zich dichttrok. Over een uurtje, hooguit anderhalf, ben ik terug.
Maar Bastiaan kwam al na een halfuur bibberend terug. Buiten op de hoek van de straat had iemand niemand wist wie Marloes man gebeld om te vertellen dat zijn vrouw vreemdging met een buurman. Teruggekomen aan de deur vond Bastiaan alleen een kier, het kettingtje er nog op.
Waar is je paraplu? En waarom heb je je lange jas en nette schoenen niet aan? vroeg Marlinde, koel als de Noordzee.
Ze hebben me op straat aangehouden! Heb alles moeten afgeven. Mag ik alsjeblieft naar binnen, ik heb het ijskoud.
Jouw spullen heb ik ingepakt, antwoordde Marlinde onverstoorbaar. Ze staan bij het vuilhok. Doe Marloes maar de groetjes van me.
Marloes? stamelde Bastiaan.
Ja, van de achtste verdieping. Ga maar, Bastiaan ik heb genoeg gezien.
Ze liet hem niet verder binnen en draaide zich om richting de televisie. Gelukkig, dacht Marlinde bij zichzelf toen ze zich op de bank nestelde, zijn onze kinderen volwassen en wonen ze niet meer thuis. Die hoeven deze schande niet mee te maken.
Bastiaan holde naar het vuilhok, vond een koffer, trok zijn jas aan en sjokte richting uitgang. Buiten wilde hij een taxi naar zijn moeder bellen, maar merkte toen dat zijn telefoon bij Marloes thuis lag. Met hangende schouders ging hij terug naar boven om Marlinde haar telefoon te vragen en prompt strandde hij zelf in de lift, precies op de achtste. Door een stroomstoring was het hele gebouw in duisternis gehuld.
Pas later, toen de stroom weer aanging, kon Bastiaan zich uit de lift bevrijden. Maar Marlinde was al naar haar werk vertrokken, en hij had geen sleutel van het huis dat op haar naam stond.
Terwijl Bastiaan met zijn koffer terug naar beneden liep om nu maar de trappen te nemen kwam hij op de achtste verdieping Marloes tegen. Ook zij had haar koffer bij zich, wachtend op de lift.
Heb jij mijn telefoon? vroeg Bastiaan.
Ja antwoordde Marloes schuchter. En jouw spullen ook nog.
Ze stapten samen in de lift, elk met hun eigen koffer vol herinneringen. Maar toen de taxis arriveerden, reden die hen allebei naar verschillende bestemmingen de een naar het verleden, de ander naar haar eigen toekomst.
