Alles, Fenna, tussen ons is het voorbij! Ik wil een echte familie, kinderen. Jij kunt mij die niet geven. Ik heb zo lang gewacht, geduld gehad. Ik heb een zoon nodig. De scheidingspapieren zijn al ingediend! Je hebt drie dagen om je spullen te pakken. Bel als je weg bent. Ik trek voorlopig bij mijn moeder in. Schiet op, ik moet het huis klaarmaken voor het kind en zijn moeder. Ja! Niet schrikken, mijn nieuwe verloofde is in verwachting! Drie dagen, dat is alles wat je krijgt!
Fenna zweeg. Wat kon ze nog zeggen?
Zwanger worden lukte niet. Sander had al vijf jaar gewacht. In die jaren drie keer geprobeerd, telkens zonder geluk.
De dokters waar Fenna is geweest, zeiden dat ze gezond was. Waarom lukte het dan niet?
Fenna leidde altijd een netjes bestaan. Ze at gezond, sportte, rookte niet.
Deze keer werd ze op werk plotseling niet goed; de ambulance kwam direct, maar alles ging in een razend tempo mis…
…De deur sloeg dicht achter Sander en Fenna bleef machteloos op de bank zitten.
Ze kon zich er niet toe zetten haar spullen te pakken. Waar moest ze überhaupt naartoe?
Na haar studie woonde ze bij haar tante in Delft, maar haar tante was overleden en haar neef had het huis al verkocht. Terug naar het dorp, naar omas oude huis in Giethoorn? Een appartement in Rotterdam huren? En wat moest ze met haar werk doen?
Te veel vragen, te weinig tijd…
…Vroeg in de ochtend werd de stilte verbrokende deur ging open en haar schoonmoeder kwam binnen.
Je bent al wakker? Mooi. Ik ben even gekomen om te controleren of je niet meer meeneemt dan van jou is.
De oude boxers van uw zoon hoef ik echt niet. Wilt u dat ik mijn spullen ga opnoemen?
Kijk eens hoe brutaal! Vroeger was je altijd vriendelijk, beleefd, zo stil. Nu zie je wat ervan komt. Ik zei het Sander al na de eerste keer: jij zou nooit een kind kunnen krijgen.
Bent u daarvoor gekomen? Blijf dan alsjeblieft stil zitten en hou me in de gaten.
Waar stop jij dat servies?
Dat is van mij. Het komt uit de erfenis van mijn tante, een dierbare herinnering.
Nu blijft het hier leeg zonder dat servies.
Dat kan me niet schelen. Maar u krijgt in elk geval een kleinzoon.
Neem alleen mee wat echt van jou is!
Mijn laptop, de koffiemachine en de magnetron zijn cadeaus van mijn collegas. Mijn auto kocht ik nog voor het huwelijk en Sander heeft zn eigen.
Jij hebt alles, behalve kinderen…!
Dat is niet uw zaak. Met mij is niets mis, misschien was dit gewoon het plan van God.
Je lijkt nergens spijt van te hebben! Of deed je het misschien expres?
U praat onzin. Het is zwaar genoeg voor mij.
Fenna keek om zich heen; haar spullen waren zo goed als weg. Haar borstel, make-up, haar pantoffels
Iets belangrijks ontbrak. Haar schoonmoeder leidde haar af.
Toen herinnerde ze zich het oude porseleinen katjede enige plek met haar geheimpje erin. Niemand wist ervan, zelfs Sander niet. In het katje zat een setje oorringen en een ring, geen grote waarde, maar van haar oma gekregenonschatbare herinneringen. Sander vond het rommel, alles wat volgens hem overbodig was, belandde op het balkon. Fenna opende snel de deur…
Wat doe je daar? Spullen gepakt? Wegwezen nu! hoorde ze opnieuw de scherpe stem van haar schoonmoeder. Neem afscheid van het huis, deze plek zal nooit meer voor jou zijn.
Eindelijk, het katje was er nog, alles zat erin. Nu kon ze gaan.
Hier zijn de sleutels, vaarwel. Hopelijk zien we elkaar nooit meer.
Fenna reed naar kantoor. Ze was nog ziekgemeld, maar ze wilde haar verlof vastleggen.
We leven met je mee, Fenna, maar hoe moeten we het hier drie weken zonder jou redden? Blijf alsjeblieft bereikbaar. Zonder jouw advies lopen onze projecten spaak.
Het komt goed, ik zal mijn best doen. Bedankt voor alles.
Kunnen we iets voor je doen?
Nee, dank u.
Ik regel meteen je vakantiegeld en een bonus.
Dat komt heel goed uit, bedankt.
Fenna ging niet eens op zoek naar een appartement; ze reed rechtstreeks naar Giethoorn, het dorp waar haar jeugd lag. Niemand wachtte op haar. Haar oma was drie jaar geleden overleden, haar moeder had ze nooit gekendze stierf bij Fennas geboorte.
En nu, vreemd genoeg, kon Fenna zelf geen kinderen krijgen…
Na een uur rijden, parkeerde ze de auto bij het huis. De appelboom stond nog in bloei, tulpen wiegden in de wind.
De laatste keer met Sander hadden ze hier in de herfst barbecue gehad, samen gelachen, genoten.
Ze liep het erf op, haalde de sleutel uit het vogelhuisje en stapte binnen. Stilte. Op tafel stonden vuile kopjes en schotels. Waarom had ze vorige keer niet alles opgeruimd?
Maar ze had opgeruimd! Er was sindsdien iemand geweest…
Twee mokken, borden, lege sapverpakkingen, flessen van Sander’s favoriete prosecco. Dit was allemaal zeker niet van de herfst.
Dus, Sander was hier geweest. Maar met wie?
Niet belangrijk nu…
Sleutel van het huis had enkel Fenna, blijkbaar had Sander een duplicaat gemaakt. Tijd voor nieuwe sloten.
Een nieuw leven, eerst alles schoonmaken, daarna een heerlijk warm bad.
Fenna wilde al het stof, het verleden van zich afspoelen.
Toen Fenna net uit bad wilde stappen, werd er op de deur geklopt, toen op het raam.
Wie is daar?!
Is alles goed met u?
Ja… antwoordde Fenna, enigszins geschrokken.
Een onbekende man stond op het erf.
Sorry, ik wilde u niet laten schrikken. Ik ben de tijdelijke buurman, heb een hele dag opgelet of het goed met u ging. Ik zag rook uit de schoorsteen, maar u liet niets van zich horen. Dacht, misschien is er wat mis
Dank u, alles is oké.
Bent u familie van Sander? Hij was hier laatst nog met zijn vrouw… Bent u zijn zus?
Nee, ex-vrouw. Bijna ex, alles is nog in gang gezet.
En het huis?
Dat is van mij.
Ah, ik woon hier tijdelijk. Door omstandigheden, een vriend liet mij hier logeren. Bij mij ook scheiding, morgen is alles officieel. Als ik verder niets voor u kan doen, loop ik door. Hulp nodig? Ik ben Joost.
Ik ben Fenna. Zou u misschien het slot kunnen vervangen?
Natuurlijk. U zegt wanneer, ik doe het.
Zo snel mogelijk. Ik koop morgen een nieuw slot.
Laat mij maar even kijken, dan koop ik het meteen. U weet nooit of het past, en ik moet toch naar de stad.
Prima.
Twee weken gingen voorbij. Nog één week verlof en het was tijd om terug naar de stad te keren. Fenna was aan het huis gehecht geraakt, wilde eigenlijk niet meer terug naar Rotterdam. Sander had niets laten horen, enkel een bericht met de definitieve scheidingsdatum. Misschien was dat wel beter zo.
Op een zaterdagmorgen, Fenna stond vroeg op. Joost had haar uitgenodigd om mee te wandelen naar het meer.
Nieuwe verhoudingen waren niet haar plan, maar een wandeling zei niets. Ze hadden plezier en lunchten samen. Bij thuiskomst stond Sanders auto voor het huis. Net aangekomen blijkbaar. De portier ging open, Sander stapte uit en hielp een zwangere vrouw uit.
Fenna en Joost liepen naar het hekje. Sander probeerde de deur open te makentevergeefs.
Wat is dit?
En wat doen jullie hier? Waarom breek je in in andermans huis?
Sander stond stil, overvallen door de situatie.
Dit is óns huis! piepte de zwangere dame.
Oh ja? Wie heeft je dat wijsgemaakt, Sander? Dit is míjn huis. Graag je spullen pakken en wegwezen.
Sander, wie is dat?! Is dat je ex? Zet haar eruit! riep de zwangere, hysterisch.
Fenna en Joost schoten in de lach. Sander zette snel zn vriendin terug in de auto en ze reden weg.
Het wordt nog wat met die twee
Maar zij zal hem wél een kind geven. Ik kon het niet. Drie keer mislukt Sorry.
Bij mij liep het stuk omdat mijn vrouw geen kind wilde…
Vier jaar na de scheiding. Fenna loopt in de Albert Heijn in Utrecht en botst tegen haar oude schoonmoeder.
Fenna? Ik herkende je bijna niet meer. Al weken spied ik, dacht: is zij het nou? Maar… Ben je zwanger?
Ja, Fenna legde een hand op haar grote buik.
Met Sander gaat het beroerd. De baby is zwak, dokters zeggen: iets met zijn kant. Zijn vrouw is weggelopen, het kind bij ons gedumpt. Ben je alleen opgegroeid, neem je nu zelf een kind?
Nee, ik ben niet alleen. Ik heb een gezin. Sorry, ik moet gaan, ze wachten op mij.
Zo zo Sorry van alles…
Veel geduld gewenst…
Fenna liep weg, arm in arm met Joost, die met zijn vrije hand een klein meisje vasthieldeen meisje dat op haar sprekend leek…
