Weet je, laatst zat ik weer te kijken naar hoe Lodewijk in zijn schrift niet de rekensommen maakte, maar alweer een Spiderman tekende. Als ouders beseften we dat waarschijnlijk alleen de kat nog een zorgeloze en goedgevulde toekomst bij ons thuis tegemoet zou gaan. Echt, we hadden er tientallen bijlesdocenten doorheen gejaagd, maar geen enkele kon hem motiveren voor exacte vakken. Sterker nog, met elke nieuwe leraar verdween Lodewijk dieper de filosofische kant op. De wereld om hem heen? Pure drukte en gedoe, vond hij. Echte geluk is lui zijn, chocolade-eclairs eten en filmpjes kijken op zn mobiel.
Toen we er bijna de brui aan gaven, stuitte mijn man online op zon bizar advertentie: Te koop: halterstang, én ik breng uw kind liefde bij voor schoolvakken én sport. Eigen methode! Ik geef bijles in wiskunde, geschiedenis, Nederlands, Engels, biceps, triceps, benen, schouders, literatuur, borstspieren. Teun. Op zon wanhopig moment denk je niet meer zo kritisch na, dus mijn man belde het nummer. Na twee keer overgaan, hoorde hij een hijgende, lage stem, plus het ritmische geluid van ijzeren gewichten op de achtergrond.
Met Teun.
Eh, hallo, ik bel voor de advertentie.
De halterstang is weg, bromde Teun, en wilde al ophangen.
Nee, wacht, het gaat me om bijles! Voor mijn zoon, in wiskunde, Nederlands, literatuur…
Leeftijd, gewicht, vaardigheden?
De kortafheid van Teun was zowel geruststellend als een beetje angstaanjagend. Nu hoorde je opeens het fluiten van springtouwen door de telefoon, en zelfs het zweet leek je uit de speaker tegemoet te komen.
Negen jaar, vijfentwintig kilo, we beginnen net met rijtjes optellen en…
Hoeveel keer kan hij opdrukken?
Wat?
Opdrukken en optrekken, hoeveel? vroeg Teun.
Geen flauw idee. Vijf keer, misschien?
Kent hij het verschil tussen een voorvoegsel en een achtervoegsel?
Ehm… dat moet ik even aan mijn vrouw vragen.
Welke hulpmiddelen zijn er thuis?
Bedoel je een passer, geodriehoek, expander, kettlebells?
We hebben een houten lineaal.
Okay. Stuur je adres maar. Ik ben er binnen een uur! riep Teun nog, en daarna schreeuwde hij: Benen uit elkaar! Rug recht! Niet tegen jou, ik geef nu geschiedenisles, klonk het nog, en het gesprek was weg.
Mijn man stond daar even met zijn benen wijd en een kaarsrechte rug, voor hij naar Lodewijk liep. Toen we hem zeiden dat er een nieuwe bijlesleraar kwam, haalde Lodewijk nonchalant zn schouders op, zette de tv harder en vroeg om thee met een boterham. Echt, wetenschap boeit hem precies nul.
Even later stond Teun op de stoep: een enorme kerel gehuld in een nauwsluitend shirt dat naar kokosshampoo rook. Mijn vrouw deed open en kreeg zowat zelfvertrouwen issues van die spierbundel. Goede dag! Waar is jullie kampioen? bulderde hij. Mijn vrouw hakkelde en fluisterde nog tegen mijn man: Volgens mij is dit die rare Opel-rijder aan wie je beloofd had zijn ogen te laseren? Nee joh, klonk het diep uit de gang, Dat was vroeger, ik ben nu bijlesdocent. Teun Jansen, aangenaam.
Mijn man bood hulp aan met zn tas, maar toen hij de ijshockeytas oppakte, drukte het gewicht hem bijna door de vloer. De kat vloog in paniek dwars door twee kamers en een dichte deur. Wat zit er in godsnaam in die tas? hijgde mijn man terwijl hij het ding naar Lodewijks kamer sleepte. Studie- en trainingsmateriaal. Groep zes plus wat extras.
Lodewijk lag zoals gewoonlijk hangend op de bank, verdiept in zijn telefoon, tot Teun binnenstapte. Mijn man riep nog opzij!, maar het was al te laat. Teun bekeek zwijgend de kamer. Hebben jullie ergens een boormachine? vroeg hij. ‘Eh, waarom dan? Voor Nederlandse taaltraining hij haalde een optrekstang, een bokszak en een touw uit zijn tas. Ik haal wel wat bij de buren, zuchtte mijn man, doodop, maak maar kennis, dit is Lodewijk en tilde onze zoon van de bank, die naast Teun nauwelijks tot aan diens knie kwam.
Hoe kom je aan al die spieren? vroeg Lodewijk zonder groet.
Door netjes optellen, grijnsde Teun, en begon gewichten op elkaar te stapelen.
Nou, succes samen, mompelde mijn man en sprintte naar buiten.
Ben je sterker dan Spiderman?
Kan Spiderman tweehonderd kilo bankdrukken?
Lodewijk snapte het niet helemaal, maar voelde dat het antwoord nee was.
Ik hou niet van lessen, probeerde hij, dingen duidelijk te maken.
Laat die lessen lekker links liggen. Wij gaan sit-ups doen.
Teun plofte neer op de grond en begon keurig zijn oefeningen. Lodewijk keek toe, wachtend tot de reus zou instorten, maar in plaats daarvan voegde Teun alleen maar meer gewicht toe en wisselde telkens van oefening. Na buikspieren kwamen de dumbbells, dan de expander, en vervolgens opdrukoefeningen.
Dus, allemaal drie keer vijf-en-veertig-min-negenendertig herhalingen!
Hoeveel is dat?
Jij mag het zeggen.
Net op dat moment stormde mijn man binnen met een klopboormachine, maar toen hij Lodewijk zag opdrukken, bleek hij totaal overdonderd en vertrok weer fluisterend.
***
De volgende ochtend, half zes: telefoon. Terwijl de rest nog half in coma was, strompelde ik naar de gangklaar om even goed mopperend de indringer de huid vol te schelden. Maar toen ik Teuns massieve kale kop in de deuropening zag, besefte ik dat mijn woordenschat tekort zou schieten om zoiets te becommentariëren. Hij leek door de nacht alleen maar breder geworden, en zelfs zijn wallen onder de ogen leken biceps.
Vandaag geschiedenis en aardrijkskunde. Kleren: gymschoenen, shirtje, sportbroek. We gaan rennen door de stad, onderweg leren over het landschap én de geschiedenis van Haarlem.
Hij zit in groep zes, die heeft dat allemaal nog niet, zuchtte ik.
Er zijn ook gedichten in het programma. Doet u mee?
Eh, nee hoor, ik was best goed op school.
Wanneer ging het Beleg van Haarlem ook alweer precies?
Eh… ik moet zo mn zoon wakker maken.
Mijn man keerde na even terug: Hij wordt niet wakker.
Kleed hem vast aan, dan komt hij onderweg wel bij, antwoordde Teun droog.
***
Drie keer per week stond Teun voor de deur. Maandag: borst-triceps-schouders-wiskunde-Nederlands; woensdag: rug-biceps-literatuur-Engels, vrijdag: benen-aardrijkskunde-geschiedenis. Na drie weken liep Lodewijk zonder shirt de keuken in. Zijn vader, die zijn bierbuik spontaan met de waterkoker afschermde, zag tot zijn verbazing dat onze zoon al een sixpack ontwikkelde en ons ondertussen berispte over ons zittende leventje.
Pieter, ik weet niet of ik dit zo prettig vind…, zei mijn vrouw tijdens het eten. Weet je wat Lodewijk laatst voor zn verjaardag vroeg?
Ik weet het al: een Xbox. Heeft hij mij ook al gevraagd.
Nee, een klimrek voor aan de muur en een blender voor smoothies. Ik denk niet dat die Teun echt een bijlesleraar is. Het zal wel weer zon sportfanaat zijn die ons kind alleen maar over de kop traint!
Ach, ze zijn toch bezig met wiskunde?
Zie jij ooit een boek bij hen in de buurt?
Calorietabel.
Precies! Je weet hoe het zit met die bodybuilders…
Wat dan? fronste Pieter.
Nou, niet de slimsten. Straks wordt onze zoon ook zo.
Misschien beter dom en sterk dan slap en nerdie?
Gewoon een normaal kind zou mooi zijn! Ik wil die lessen stoppen!
Precies op dat moment rinkelde de telefoon.
Zijn juf, zei mijn vrouw, en nam op. Hallo? Wat heeft hij gedaan? … Ja, ik kom eraan.
Wat nu weer?
Lodewijk heeft een vechtpartij veroorzaakt, zie je wel!
***
We stapten meteen in de taxi naar school, waar we direct naar het kantoor van de directeur moesten. De hele ruimte was gevuld met zenuwachtige ouders, boos kijkende kinderen, de intern begeleider en de groepsleerkracht. Het lawaai was zó erg dat in het muzieklokaal het piano zelfs ontstemde.
Dit is een school, geen sportschool! foeterde een moeder tegen Pieter.
Wat is er gebeurd?
De juf nam het woord.
Lodewijk dwong kinderen touwtje te springen in de pauze, en liet ze rekenen met breuken om de score bij te houden.
Wat deed hij?!
Om de beurt optrekken aan het klimrek, steeds meer herhalingen.
Stil nou! Dat vonden ze niet leuk. Lodewijk intimideerde ze.
Maar zíj begonnen! Ze wilden me slaan omdat ik ze verbeterde toen ze me uitscholden, protesteerde Lodewijk.
Hoe dan?
Ik legde uit hoe je in het Nederlands sufferd en opschepper vervoegt. Toen kwamen ze met hun vuisten, dus ik verdedigde mezelf. Zoals Teun altijd zegt: Als je te veel energie hebt, kun je beter extra herhalingen doen. In plaats van vechten kun je breuken uitleggen.
Hij zei dat als we hem nog één keer lastig vielen, hij worteltrekken zou leren! piepte een jongetje.
Zon holbewoner hoort niet tussen onze kinderen! gilde een boze moeder.
Wacht even, zei Pieter eindelijk, dus er is niet gevochten?
Alle beklaagde ouders schudden het hoofd.
Mijn zoon heeft dus gereageerd met rekenen en sport, niet met geweld?
Hij liet ze over de baan rennen en verplichtte zelf Tachtigers uit het hoofd te leren!
Zie je wel, straks wordt hij helemaal geen domme bodybuilder, zei Pieter tegen mijn vrouw, die begrijpelijk knikte.
Toen kwam de directrice zelf aan het woord.
U heeft een bijzondere zoon, zei ze tegen ons, ‘maar gezien alles wat ik hoor, moet hij toch echt een klas hoger.’
Net goed, opscheppers! sisten de andere ouders.
Naar groep zeven. Want Lodewijk loopt ver vooruit op de rest.
Het was even doodstil; de jaloezie was zowat tastbaar. Iedereen droop af, keurig de blik afwendend.
Buiten belde Pieter gelijk Teun: Luister, ze hebben ons naar groep zeven gezet. Krijgen meer vakken bij.
***
Een week later begon Lodewijk in groep zeven. Binnen een paar weken mocht hij meedoen aan een CrossFit-wedstrijd en begon hij met trainen voor zijn eerste kinderboekenolympiade. En een maand daarna ging de telefoon: een ouder van zijn voormalige klasgenoten vroeg of ze het nummer van Teun mochten hebben.
Langzaam ontstond een kinderclubje met deze rare mix van leren en sporten, waar je er juist uitgezet werd als je slechte cijfers haalde in plaats van slechte sportresultaten.
