Gisteren zei mijn vriendin tegen mij:
Zaterdag komen de jongens langs. Kun jij misschien even naar je ouders?
Ik bleef stilstaan met een kopje koffie in mijn hand:
Erik, nu weer?
Ja joh. Een keer per maand doen we dit. Je weet het toch? antwoordde hij.
Ik wist het. Elke maand komen de vrienden bij ons om bordspellen te spelen en elke keer vraagt hij mij om een nachtje ons gezamenlijke appartement te verlaten. We wonen nu al twee jaar samen. Ik ben eenendertig, hij vierendertig. Al zijn vrienden zijn rond de dertig tot vijfendertig, allemaal met een vriendin of vrouw. Maar om de een of andere reden ben ik steeds degene die moet vertrekken wanneer ze samenkomen.
Ik vertrek dan naar mijn oma, mijn ouders of een vriendin, alsof ik een kind ben dat uit logeren wordt gestuurd terwijl de volwassenen plezier maken. En dat voelt best vernederend.
De eerste avond zonder vrouwen
Ruim anderhalf jaar geleden begon het. We waren net gaan samenwonen.
Erik zei:
Zaterdag komen mijn vrienden, we gaan bordspelletjes doen. Kun jij ergens heen gaan?
Ik was verbaasd:
Waarom? Het is toch ons huis?
Het wordt een jongensavond. Gewoon met de mannen, zonder vrouwen die storen.
Maar gaan de andere meiden ook weg?
Nee, maar die wonen niet samen. Wij wel voor jou is het dan ook niet prettig.
Ik dacht: Oké, laat ze eens lekker jongens onder elkaar zijn. Dus ik ging naar een vriendin.
Erik kwam vrolijk thuis:
Fijn dat je bent gegaan. We hebben het super gehad.
Na een maand opnieuw:
Zaterdag komen de jongens. Kun je naar je ouders?
Ik ging naar mijn ouders.
Weer een maand later naar oma.
En zo ging het door, anderhalf jaar lang: één keer per maand verliet ik ons huis voor hun avond zonder vrouwen.
Wat me raakt
Recent kwam ik erachter dat de andere vriendinnen helemaal niet hun huis verlaten als de jongens samenkomen.
Ik vroeg aan één van hen, Fleur, de vriendin van Max, een vriend van Erik:
Fleur, waar ga jij heen als ze hier hun spelletjesavond houden?
Ze keek me verbaasd aan en zei:
Nergens heen. Ik ben gewoon thuis, doe mijn eigen ding. Zij zitten in de woonkamer.
Ze vragen jou niet om weg te gaan?
Waarom? Het is ook mijn huis.
Ik sprak nog met twee andere vrouwen. Geen van hen verlaat het huis bij zo’n avond. Alleen ik.
Ik vroeg Erik:
Waarom moeten de anderen niet weg, maar vraag jij mij wel elke keer om ons huis te verlaten?
Hij dacht even na en zei:
Zij wonen ruim, hebben een appartement met twee of drie kamers. De vriendin zit boven of in een andere kamer, de jongens beneden. Voor jou is het hier niet prettig, het is maar één kamer.
Ik vind het best. Ik kan prima in mijn eentje een boek lezen met een koptelefoon op.
Nee, liever heb ik dat je weggaat. Dat is voor iedereen beter.
Iedereen. Niemand behalve mij dus. Voor hén is het prettiger als ik weg ben.
Wat me pijn doet: mijn huis moeten verlaten
Elke keer als ik mijn spullen pak, voel ik me als een vreemde in mijn eigen huis. Ik betaal de helft van de huur, het is ook mijn thuis, maar elke maand wordt me gevraagd ruimte te maken voor zijn mannenavond.
Als ik dan met een weekendtas bij mijn oma aankom, vraagt ze:
Weer ruzie gehad?
Nee oma, de jongens komen weer bij Erik.
Maar waarom ga je dan niet gewoon naar huis?
Het is beschamend om uit te leggen dat mijn vriend wil dat ik ga, zodat het voor hem makkelijker is.
Bij mijn ouders is het niet anders. Mijn moeder fronste laatst haar wenkbrauwen:
Je was gister toch ook al hier? Ben je nu alweer terug?
Erik heeft een mannenavond, antwoordde ik.
Ze zei niks, maar haar blik spreekt boekdelen.
Wat wringt: dubbele standaarden
Erik zegt altijd dat ik niet veeleisend ben. Dat hij geluk met me heeft, want andere vriendinnen willen graag naar restaurants, cadeaus, reizen.
Anderen gaan elke week samen uit eten, zegt hij. Jij vraagt daar niet om, zo fijn.
Ja, ik vraag niks. We gaan eens per maand naar een eetcafé. Twee jaar lang zijn we nooit samen op vakantie geweest.
Andere stellen reizen elk half jaar, gaat hij verder. En jij klaagt nooit. Goed zo.
Ik klaag inderdaad niet, omdat ik weet dat er niet veel geld is, ook al verdient hij voldoende.
Maar als ik één keertje per maand vraag gewoon in mijn huis te mogen blijven dan ben ik veeleisend.
Je kan toch gewoon één nachtje per maand weggaan? zegt hij. Dat is toch niet zo moeilijk.
Het is niet moeilijk. Maar wel pijnlijk. Spullen pakken, je eigen thuis verlaten, bij familie logeren alleen omdat hij een avond zonder vrouw wil.
Ik vraag geen dure diners, ik eis geen vakanties. Maar het recht om in mijn eigen huis te blijven, dat is blijkbaar teveel gevraagd.
Wat zijn moeder zei: gezonde verstand
Laatst hoorde zijn moeder over deze situatie en zei ze:
Waarom ga jij weg? Het is toch ook jouw huis. Blijf gewoon, leer zijn vrienden kennen.
Ik legde uit:
Ze willen een avond zonder vrouwen, het voelt ongemakkelijk.
Ze schudde het hoofd:
Je hoort toch juist bij zijn leven? Als hij je verbergt voor zijn vrienden, is dat vreemd.
Ze heeft gelijk. Twee jaar samen, en nog ken ik zijn vrienden nauwelijks. Elke keer als ze binnenkomen, vertrek ik meteen.
En eerlijk gezegd, ik ben niet zo op mn gemak bij nieuwe mensen. Ik ben eerder schuw en vind het makkelijker om gewoon te vertrekken dan erbij te zitten. Misschien ben ik ook een beetje bang dat ze zullen denken: Waarom gaat zij weg? Zet Erik haar aan de deur?
Wat ik ontdekte: hij wordt zelf ook niet uitgenodigd
Laatst hoorde ik nog iets. Als Erik een keertje afzegt door werk of ziekte komen zijn vrienden toch bij elkaar, zonder hem en ze nodigen hem niet uit.
Hebben ze zonder jou afgesproken? vroeg ik.
Ja, ik had afgezegd, dus ze gingen maar zonder mij.
Maar ze vroegen je niet alsnog?
Nee, vast vergeten.
Vergeten. Of misschien niet zoveel met hem.
Drie van zijn vrienden zijn zelfs recent getrouwd. Erik was nergens voor uitgenodigd.
Waarom werd jij niet uitgenodigd op het huwelijk van Max? vroeg ik.
Weet ik niet. Zal wel met het budget te maken hebben.
Of misschien is hij niet zon goede vriend als hij denkt.
Hij nodigt ze elke maand uit en jaagt mij de deur uit ervoor. Maar zij nodigen hem niet eens uit voor belangrijke momenten.
Wat ik besef: ik durf niet te eisen
De laatste week vroeg ik me steeds af: waarom vraag ik nooit om samen uit eten te gaan? Waarom stem ik in met maandelijks mijn huis verlaten?
Omdat ik bang ben. Bang dat als ik iets ga eisen, hij misschien vertrekt.
Erik prijst me altijd om het feit dat ik niet moeilijk doe, en ik ben bang dat beeld te verstoren. Bang om als veeleisend gezien te worden.
Dus ga ik maar. Voor zijn comfort. Uit angst hem kwijt te raken.
Maar hoe langer het duurt, hoe duidelijker ik voel: ik raak vooral mezelf steeds meer kwijt.
Waar ik nu sta: de keuze
Zaterdag is het weer zo ver: een avond zonder vrouwen. Erik hintte al:
Jij gaat toch weer naar je ouders?
Ik zei niks. Twijfelend: ga ik of blijf ik?
Als ik ga, is alles weer zoals altijd. Ik leg mijn eigen grenzen weer naast me neer.
Als ik blijf, wordt het ruzie. Erik zal zeggen: Je verpest de avond, je bent ineens zo moeilijk geworden.
En ik weet niet wat zwaarder weegt: mezelf opnieuw opzijzetten of blijven en me schuldig voelen.
Eén ding weet ik nu zeker: dit kan niet eeuwig zo doorgaan.
Vrouwen, vroegen jullie mannen je wel eens om weg te gaan als zijn vrienden kwamen? Hoe ging je daarmee om?
Mannen, vertel eens: waarom zijn die mannenavonden zó belangrijk dat je je vriendin uit haar eigen huis laat vertrekken?
Vrouwen, werd je ooit geprezen omdat je niet veeleisend was? Waar leidde dat toe?
Mannen, als je vrienden je niet uitnodigen voor hun bruiloften, maar jij hen telkens wel bij jou thuis ontvangt kun je dat nog echte vriendschap noemen?
Misschien heb ik te lang mezelf weggecijferd. Tijd om dat niet meer te doen.
