Dagboeknotitie: Het Grote Scheidingsfeest
Vier jaar. Zo lang hebben Maarten en ik geprobeerd om gelukkig getrouwd te zijn. We gaven alles, speelden het spelletje van de eeuwige liefde, maar het lukte niet om echt wortel te schieten in het tuintje van het gezinsgeluk. Het scheidingsverzoek hing al een tijdje dreigend boven ons hoofd.
Dus je gaat gewoon scheiden en dat is het? vroeg mijn vriendin Annemiek, terwijl we samen pizza aten op het terras van die nieuwe Italiaanse zaak aan de gracht. Het was haar idee om stress weg te eten met focaccia en pizza met ananas voor haar, zeevruchten voor mij.
Ja, dat is eigenlijk alles. We hebben het besproken, zo is het beter voor ons allebei, antwoordde ik, mijn vork draaiend in de kaas.
Ja nee, maar ik bedoel niet dat je gaat scheiden, maar het hele evenement! Je kunt toch niet gewoon uit elkaar gaan zonder een soort knalfeest? Zet er een dikke punt achter, zou ik zeggen!
Ik zuchtte. De laatste tijd ben ik al zenuwachtig genoeg, Annemiek, het hoeft er niet dikker bovenop, hoor.
Je hoeft niet overstuur te raken, lieverd! Maar overweeg het eens. Jullie bruiloft was de mooiste die ik ooit heb meegemaakt, ik ben nu nog steeds bezig de leningen voor het taartstuk af te lossen. Annemiek gniffelde. Waarom zou je het einde niet net zo uitbundig vieren? Groot feest, autos, hapjes, misschien een symbolisch vlammetje voor een verbrand bruggetje? Ik zou best willen komen!
Kan dat dan? vroeg ik terwijl ik zenuwachtig aan mijn pizza plukte.
Het moet!
Waar haal ik het geld vandaan? Straks ga ik dekbedovertrekken doormidden knippen om alles netjes te verdelen.
Ik ken wel iemand die het voor een zak aardappels regelt. De rest haal je er makkelijk uit met cadeaus. Maar eerst: denk aan een fatsoenlijk afscheidsfeestje. Iets huiselijks, iets gezelligs en zedig; als goede afsluiter van het getrouwde leven.
Je bedoelt: plannen om met de meiden uit eten te gaan, en dan blijkt dat iedereen kinderen heeft of met manlief thuisblijft?
Het ideale scenario!
De volgende dag gingen Annemiek en ik samen naar de organisator: ze heet Yvet, een oude schoolvriendin van Annemiek. We troffen haar in een pannenkoekencafé naast het station achter de kassa, multitaskend met bestellingen.
Kun je helpen? vroeg Annemiek, waarna ze vlot het hele verhaal uitlegde.
Appeltje-eitje jongens! Zie het al helemaal voor me, zei Yvet terwijl ze haar ogen ten hemel sloeg. De bruid, Maartje, helemaal in het zwart, zweert nooit meer te trouwen. Maarten, in zn meest gênante joggingbroek, roept zijn luidste nee van het jaar. Vervolgens gaan we met zn allen naar de juwelier om de ringen in te leveren, draaien drie keer om een bruggetje, zingen smartlappen en nemen afscheid. Ik denk er nog over na. Bestelling zestien, klaar!
Tot mijn verbazing juichte Maarten het idee alleen maar toe; onze ouders daarentegen waren niet enthousiast. Tegenwoordig moet alles met toeters en bellen. In onze tijd zweeg je na de scheiding en bleef je elkaar stiekem haten tot aan je pensioen, bromden ze. We geven er geen euro aan uit.
Een week later stond alles klaar. Volgens Yvets draaiboek begon het spektakel in het trappenhuis. De bruidegom moest al zingend en met kleine proeven de flat verlaten, telkens aangemoedigd, bestookt met quizvragen of een beetje omgekocht met gevulde koeken, alles om hem zo snel mogelijk buiten te krijgen. Twaalf verdiepingen telt mijn flat; gelukkig mocht Maarten de lift nemen mét verhuisdozen en zijn getuige erbij gepropt.
Via Yvets oom, een forensisch fotograaf bij de politie, was zelfs een officiële fotograaf geregeld. Elke stap werd vastgelegd. Negen mensen kregen aan het eind zelfs serieuze waarschuwingen wegens baldadig gedrag.
Op naar het stadhuis! riep Yvet plechtig beneden in de hal.
Volgens de nieuwe traditie stapten Maarten en ik samen in een oude Volvo straks zouden we in twee verschillende taxis naar huis gaan. De rest kreeg strippenkaarten en muntjes voor de tram, plus de auto van de fotografende politieman, waar onderweg hilarische quizzen en vriendschappelijke ondervragingen gehouden werden. Bij het stadhuis grappenmakend allemaal Ik ben vrij! gezongen.
Toen het stempeltje was gezet en het huwelijk officieel afgesloten, rolde het gezelschap naar buiten. Yvet haalde een grote vogelkooi tevoorschijn en stelde lachend voor een paar duiven te vangen. Liedjes galmden door de straat, er werd gelachen en geproost op de vrijheid van de jonggescheidenen. De mannen klopten Maarten op de schouder en wensten hem een lang, gelukkig leven zonder vrouw. Hun vrouwen vingen in de strijd het scheidingsboeket op, in elkaar gezet van verzamelde betaalbewijzen van energierekeningen.
Potverdorie, wat een feest! Het lijkt wel of ze er al maanden op wachtten, hoorde ik iemand van een andere bruiloft tegen de bloemenmeisjes zeggen.
Nee, heb je niet gehoord? Ze gaan scheiden! verklaarde een van onze genodigden, trots op het originele idee.
Trouwens, na onze vrolijkheid hebben meerdere stellen hun eigen ceremonie uitgesteld. Je zou bijna denken dat we een trend starten.
Na het doorknippen van het slotje aan de brug symbolisch, natuurlijk werden de ringen bij Goudwisselkantoor ingewisseld. De opbrengst gebruikte Yvet om de halve rekening bij het restaurant te voldoen.
Binnen was het huiselijk druk. Een knusse portie stamppot, een toetje van pannenkoekentoren alles gesponsord door Pannenkoekenhuis nummer 8 waar Yvet werkt. Zelfs de taart was een grote stapel pannenkoeken, rijkelijk belegd.
Lijkt wel een begrafenis verzuchtte ik terwijl ik om me heen keek.
En dat klopt toch? We begraven vandaag het huwelijk! vond Yvet opgewekt. Vervolgens zette ze Chopin op. Maarten en ik werden uitgenodigd om één laatste dans te doen.
Toen we samen ronddraaiden midden op de dansvloer, fluisterde ik: Eigenlijk best leuk geregeld zo, vind je niet?
Maarten knikte. Dit is de eerste keer dat onze ouders het zo goed met elkaar kunnen vinden.
Tijdens het draaien zag ik mijn vader en Maartens vader elkaar omhelzen en, snikkend, een oud studentenlied zingen. Ze zijn jaren elkaars grootste rivalen geweest; wie had dat nou gedacht?
De cadeauhoek was overweldigend: eenpersoons beddengoed, kaartjes voor concerten, een setje dumbbells, keukenservies voor één en een bos kortingsbonnen. Aan het eind kregen we hotelsleutels van kamers aan twee uitersten van de stad, plus pannenkoekenkorting en een symbolisch buskaartje.
De avond sloot af met een vuurwerkje op het parkeerterreintje en een uitverkoop van de resteren pannenkoekentaart. Familie en vrienden gingen tevreden naar huis, naar hun eigen vrouwen en mannen Maarten en ik ieder een andere richting op.
Drie weken later was het fotoalbum af. Toevallig kwam Maarten even langs om zijn nagelknipper op te halen. Samen bekeken we de zwartwitfotos, iedere prent vol blije gezichten en geinige bewijzen van een ongewone dag.
Is best goed gelukt allemaal, zei ik gefascineerd.
Inderdaad, beaamde Maarten, ga je eigenlijk je achternaam weer veranderen?
Nee joh. Ik ben eraan gewend. En Van Kratten is toch niet veel beter dan Van Rijn?
Maarten lachte. Dat is ook waar. Nou, ik ga maar weer aan de wandel.
Wacht even! hield ik hem tegen.
Hij keek vragend.
Zullen we samen een hapje doen bij het pannenkoekenhuis? Onze kortingsbonnen zijn vandaag geldig het is toch zonde om ze ongebruikt te laten.
Goed idee, grinnikte Maarten. Weet je trouwens dat een pannenkoek in Nederland symbool staat voor vernieuwing en geluk? Misschien is dit wel ons tweede kansje Is dit dan een soort date?
Even aarzelde ik. Denk je dat dat slim is, na zon uitbundige scheiding? Ik hoorde dat er zelfs een item over ons was in het regionale nieuws!
Wie zal het zeggen? Maar wie houdt ons tegen? We zijn nu vrij en kunnen doen waar we zin in hebben. O ja, volgend weekend zijn de getuigen ook uit elkaar willen ze ook zon afscheidsfeest. Zin om samen te gaan?
Ik lachte. Misschien. Ik heb nog een pakketje beddengoed van die twee liggen… heb ik tenminste alvast een cadeau.We liepen samen het trappenhuis uit, waar het licht op de stoep viel en de stad nog een beetje nazoemde van ons afscheidsfeest. Voor het eerst sinds jaren voelde alles licht. Geen verwachtingen meer, geen verplichtingen alleen een avond met een bekende, in een vertrouwd pannenkoekenhuis.
Maarten gaf me een zachte por in mijn zij. Wedden dat ze ons straks herkent als dat stel van het afscheidsfeest?
Wedden dat ze ons de rekening laat splitsen? grijnsde ik.
We lachten, iets te hard misschien, maar niemand keek raar op.
Die avond aten we pannenkoeken, dronken bier, deelden verhalen over wat zou komen. We waren losser, luchtiger, misschien zelfs gelukkiger dan ooit tevoren. De toekomst was niet plots vol beloften wel vol mogelijkheden.
Toen we afscheid namen bij de tramhalte, hielden we even elkaars hand vast. Niet te lang, niet te kort precies genoeg voor een knikje, een blik vol herkenning.
Tot snel? vroeg Maarten.
Tot snel, zei ik.
Ik stapte in de tram en liet me meevoeren de nacht in, mijn hoofd licht van pannenkoeken en onverwacht vertrouwen. Morgen zou alles anders zijn dan vroeger, en precies goed zoals het was.
