Twee maanden lang heb ik een 56-jarige dame uit eten genomen. Maar zodra ik voorstelde bij mij thuis te komen, viel het nette masker ineens af.
Vijf jaar terug ben ik zonder poespas gescheiden en best tevreden geraakt met mijn vrijgezellenbestaan. Tot ik me realiseerde dat het toch wat triestig werd om elke dag in mn eentje thuis te komen.
Ik ben 56 jaar, kerngezond en kwiek. Dus ik schreef me in op een datingsite, op zoek naar een leuke vrouw voor de langere termijn. Verrassing: binnen de eerste week ontmoette ik iemand die oprecht interessant leek.
Haar profiel was lekker simpel:
Gerda, 56 jaar, weduwe, zoekt fatsoenlijke man voor serieuze relatie.
De foto liet een vriendelijke vrouw zien, niets gemaakt, met sympathieke ogen. We gingen vlot aan de praat. Meteen aangegeven dat ik niet op virtueel gedraal zat te wachten, maar liever een echte vrouw wilde leren kennen. Samen boodschappen doen, een weekendje weg, dat werk. Ze was het eens en we spraken af elkaar zaterdag in het centrum van Utrecht te ontmoeten.
Het eerste afspraakje verliep vlekkeloos. We wandelden lang door de stad het was perfect lenteweer. Gerda vertelde enthousiast over haar werk en kleinkinderen, ik knikte aandachtig. Wat ik vooral waardeerde was dat ze prettig rustig was en niet aan een stuk doorratelde. Daarna nodigde ik haar uit bij een bruin café. Natuurlijk betaalde ik, want zo ben ik opgevoed: als een man uitnodigt, laat je als vrouw je portemonnee in je tas.
Ons ‘chocolaatjes-en-bloemetjes-tijdperk’ begon. Ik kocht trouw de chocola én bloemen, maar de gezelligheid deelden we samen. Elke vrijdag én zaterdag was het raak: film, cabaret, theater, altijd gevolgd door een borrel of etentje. Ik ben niet gierig, maar als ik uitreken wat die eerste twee maanden aan euros hebben gekost, voel ik mijn pinpas in mijn broekzak sidderen.
We bezochten toneelstukken, daarna steevast uit eten. En dan weer een kunsttentoonstelling, dan weer een lunch op een terras in de Betuwe.
Ik deed mn best galant te zijn dacht dat we elkaar steeds beter leerden kennen. Zij glimlachte lief, haakte haar arm in die van mij en zei:
Pieter, jij bent zon leuke, beleefde vent. Ik vermaak me altijd met jou.
Ik geef toe: daar groeit je ego van.
Vreemde voortekenen bij Pathé
Terugkijkend was het eigenlijk overduidelijk.
Ze heeft me nooit, maar dan ook echt nooit, bij haar thuis gevraagd. Geen kopje thee, zelfs niet kom even langs, ik heb versgebakken cake. Altijd een smoesje: Ach, het rommelt hier te veel, of Mn kleindochter logeert, of Ik ben op na zon lange werkweek, gaan we naar een café? Ik dacht eerst nog dat ze gewoon bescheiden was. Tenslotte: als je jaren alleen bent, is het wennen weer een man in huis te hebben. Dus ik kan best geduld hebben.
Ook haar praatjes over de leeftijd waren opvallend. Ging het over theateravonden, uitjes, stedentrips? Dan was ze tien jaar jonger en barste van de plannen. Zullen we naar de sauna? Pretparkje? Maar werd het gesprek wat dichterbij, aanrakerig? Dan transformeerde ze rechtstreeks in een afstandelijke oma.
In de bios, op de achterste rij, legde ik voorzichtig een hand op haar knie. Gewoon vriendschappelijk. Gerda schoof die hand strikt maar netjes weg.
Pieter, de mensen hier letten op.
Gerda, het is donker. Niemand die wat ziet.
Doet er niet toe, het hoort gewoon niet. We zijn geen puberende middelbare scholieren.
Ik schreef het toe aan een degelijke opvoeding. Misschien is ze gewoon preuts, denk je dan. Je kent haar grenzen en je stapt er niet overheen. Maar het begon toch te wringen. Ik bedoel: we zijn geen zestien meer en er zijn grenzen aan hoe lang je kinderlijk verstoppertje kan blijven spelen.
Ze kon intussen urenlang klagen over haar kwaaltjes. Tja, op deze leeftijd sputtert bij iedereen wat rugpijn, bloeddruk. Maar Gerda wist het om te toveren tot een waar cabaretalbum: drie gangen lang hoor je over haar cholesterol, haar rug, haar pillendoos.
Ik luisterde vriendelijk, meegaand stelde zelfs voor een goede huisarts voor haar te zoeken. Maar vertelde ik dat ik tweemaal per week baantjes trek in het zwembad, keek ze licht uit de hoogte en zei:
Wat bezielt je? Daar sloopt je alleen maar je motor van. Op onze leeftijd kun je beter lekker met een boek op de bank duiken. Dat gezwoeg in chloorwater is nergens voor nodig.
Maar ik had gewoon geen zin om als een gepensioneerde pannenkoek eindeloze middagen binnen te zitten. Ik wilde léven.
Het moment suprême en de preek over fatsoen
Gisteravond dacht ik: nu is het mooi geweest. Volgens mij ben je na twee maanden, en minstens twintig euros per avond verder, wel toe aan duidelijkheid.
We gingen uit eten, lekker Georgisch bij Chachacha, flesje Saperavi open, Genieten. Goede stemming: zij vertelde sappige verhalen over haar collegas, ik dacht: leuke vrouw, tijd voor een eerlijk gesprek.
Na het eten in de auto, buiten miezerde het typisch Hollands. Binnen was het behaaglijk; achtergrondmuziekje aan. Ik pak zachtjes haar hand deze keer en Gerda liet hem wonder boven wonder liggen.
Zeg, zullen we bij mij nog wat drinken? Koffie, wat muziek? Beetje natafelen?
Het effect was frappant: ze verstijfde, haar lach verdween, blik op standje beton.
Pieter, wat bedoel je hier precies mee?
Nou, niet zo ingewikkeld… Ik vind je echt leuk. Jij bent vrij, ik ben vrij. We daten nu al twee maanden. Het lijkt me logisch dat we nu eens iets verder gaan.
Toen volgde er een hoorcollege over leeftijd, fatsoen en diepere zingeving waardoor ik spontaan rugpijn kreeg:
Besef je wel wat je zegt? sprak ze geërgerd. Dat soort dingen is voor jongeren of mensen die nog kinderen willen. Waarom zouden wij daar nu nog mee bezig zijn? Alleen al het idee! Moet je voorstellen: wij, zonder kleren. Ik met mijn buikje, jij met je zwembandjes. We horen gewoon vrienden te zijn, elkaar helpen, gezellig honderd jaar worden met legpuzzels en alles spiritueel delen. Maar jij denkt alleen maar aan het dierlijke!
Ik voelde me echt verbijsterd. Was ik ineens een soort losgeslagen baviaan, alleen omdat ik na acht weken diepgang verder wilde dan handje vasthouden?
Gerda, kom op. Ik ga twee keer in de week naar de sportschool, ik ben nog best goed geconserveerd. Jij ook trouwens, hoor! Waarom zou je jezelf nu al afschrijven? Wie heeft bepaald dat vijftigplussers alleen nog mogen filosoferen over het leven?
Dat is cultuur! kapte ze fel af. Eerlijke, nette vrouwen van mijn leeftijd zijn gewoon oma, zorgen dat er stoofpeertjes op tafel komen. Als mijn kinderen wisten dat ik een man thuis had, zou ik me doodschamen!
Toen brak mijn molen door en zei ik rechtuit:
Dus een man voor een gezellig uitje was prima? Twee maanden aan theater, oesters, wijn, leuke uitjes geen centje pijn. Maar zodra ik normale intimiteit wil, is het ineens belachelijk en vies?
Ze liep rood aan meer van boosheid dan van schaamte.
Denk je nou echt dat ik verplicht ben om meteen met je het bed in te duiken omdat jij betaalt?
Doe maar niet zo overdreven, hield ik kalm. Ik heb geïnvesteerd in ons contact, met het idee dat elke relatie íets van groei doormaakt. Maar jij wilde gewoon gezelligheid, Netflix en gratis taxi.
Ze stoof uit de auto, sloeg de deur dicht. Ik bleef achter, keek hoe ze met opgeheven hoofd richting haar flat liep, en baalde vooral van mezelf.
Ik hou van goede gesprekken, mooie boeken, geschiedenis. Maar ik ben nog steeds een gewone man, met normale behoeftes. En ik ga niet ineens kuis leven omdat iemand anders zichzelf al heeft afgeschreven.
Nummer en profiel verwijderd. Even tijd nodig om bij te komen van deze klucht.
Toekomstplan: voortaan bij het eerste etentje gewoon even polsen hoe iemand tegenover wat lichamelijke toenadering staat. Begin ik preken over overjaard zijn en kleinkinderen zijn het leven te horen, dan reken ik ieder zn helft af en wens ik een fijne avond.
Wat denken jullie? Was ik werkelijk ongepast bezig of is het volkomen normaal om ook op deze leeftijd een volwassen relatie te willen? Waarom schrijven zulke vrouwen zich eigenlijk in, als ze vinden dat het leven voorbij is?
