Toen ze haar geliefde vertelde dat ze een kind verwachtte, zag Marloes alles duidelijk op het gezicht van Sjoerd. Je kon gewoon zien dat hij echt niet zat te wachten op gezinsuitbreiding, en trouwen stond al helemaal niet op zijn verlanglijstje
Marloes was nog geen achttien, toen ze tot over haar oren verliefd werd. Die jongen uit het West-Friese dorpje trok al jaren haar aandacht en samen struinden ze de hele lente door de weilanden, maakten wandelingen langs de sloot en keken naar die oneindige polderzonsondergangen.
Eigenlijk had Marloes plannen om naar het ROC in Haarlem te gaan, maar toen ontdekte ze tot haar schrik dat ze zwanger was. Paniek!
Wat zal mn moeder zeggen? Of mijn zus? En de mensen in het dorp?!
Het ging even niet zo lekker met haar.
Marloes besloot kordaat dat ze geen moeder zou worden. Huilend vertelde ze het haar moeder, waarna ze samen naar de stad reisden. Haar moeder hield haar niet tegen.
Het was al geen makkelijke situatie thuis; moeder was alleenstaand en Marloes jongere zusje vroeg ook de nodige aandacht. En nu kwam Marloes ook nog eens met zon verrassing
In Haarlem ging alles zoals gepland. Daarna verbrak Marloes elk contact met Sjoerd niet dat hij een poging deed het contact te herstellen.
Wat overbleef, was een bittere leegte. Studeren lukte haar niet, hulp van haar moeder was uitgesloten die was nog steeds boos. Dus moest ze maar snel een baan én een kamer vinden. Terugkeren naar het dorp was geen optie: de buren wisten toch alles beter.
Het lot, of misschien de Hollandse nuchterheid, bracht haar bij een prikbord vol werkadvertenties. Met keurige hand was daar onlangs op gezet: NANNY GEZOCHT driejarig jongetje, inwoning mogelijk. Precies wat ze zocht!
Marloes werd aangenomen bij de familie Van den Broek, docenten aan de universiteit. De kleine Daan, hun enige zoon, sloot haar meteen in zijn hart. Wanneer ze weleens terugging naar haar moeder en zusje in het dorp, vroeg Daan voortdurend naar haar.
Jaren verstreken en Marloes voelde zich helemaal thuis bij de familie. Ivo en Ingeborg van den Broek deelden alles, ook hun agenda’s en huishoudsloten, zo leek het, met Marloes. Zij nam beetje bij beetje alles in het huishouden op zich: wassen, strijken, poetsen, huiswerk uitleggen aan Daan, boodschappen doen, en koken dat je je vingers erbij aflikte.
Toen Daan ouder werd en geen nanny meer nodig had, bleef Marloes als huishoudelijke hulp werken. Haar loon was bescheiden, maar vanwege haar kamer en kost kon ze goed rondkomen. Ze vond hier rust, warmte en waardering.
Er was echter één maar. Onlangs had ze Martijn ontmoet, uit een ander appartementencomplex. Hun korte avonddaten werden iets serieuzers.
Na drie jaar was het wel duidelijk: Martijn wilde een gezin, maar Marloes wist dat ze geen kinderen meer kon krijgen. Ze hield het niet verborgen en jawel, ze werd weer verlaten. En weer bleef ze alleen achter.
Zo werd haar werk bij de familie Van den Broek het enige houvast. Ze zorgde voor Ingeborg en Ivo alsof het haar eigen ouders waren. Eigenlijk was ze gewoon een gezinslid geworden. Na haar tweede gebroken hart kwam er eindelijk wat rust.
Nog een paar kalme jaren gingen voorbij. Daan studeerde af, sprak vloeiend Engels en kreeg fantastische aanbiedingen. Hij koos voor een baan in het buitenland.
Maar Ingeborg werd ziek. Marloes verzorgde haar liefdevol, jarenlang, terwijl Ivo hard werkte om het huis draaiende te houden en Daan financieel te ondersteunen.
En toen brak het onvermijdelijke aan. Ingeborg fluisterde Marloes in haar laatste uur toe:
Laat Ivo niet in zn eentje zitten, beloof je dat?
Sindsdien hing er een grauwe schaduw in huis. Ivo werd stiller, at zijn avondeten zwijgend, turend in de erwtensoep als was het een glazen bol.
Marloes voelde zich steeds meer het vijfde wiel aan de wagen. Ze moest iets besluiten: weer iets nieuws zoeken (maar ja, zonder diploma…) of toch terug naar het dorp, waar de werkloosheid helaas net zo hard heerste als de wind.
Op een avond, na het eten, ging Marloes ineens recht voor Ivo staan.
Ik denk dat ik maar ga stoppen, Ivo, mompelde ze. Wat doe ik hier eigenlijk nog? Tijd om door te gaan. Dankjewel voor alles.
Ivo leek wakker te schrikken.
Wat? Wáárheen? Waarom? Wil iedereen mij soms verlaten? Gewoon zomaar?
Marloes slaakte een zucht, terwijl Ivo opstond. Hij pakte haar hand en kuste haar zachtjes, voor het eerst in al die jaren.
Luister eens, Marloes, zei hij. Je bent voor ons geen hulp, maar familie. Dus ik laat je niet zomaar gaan, snap je? Eigenlijk vroeg Ingeborg het je al op haar sterfbed. Blijf je? Laten we het gewoon houden zoals het is. Jij zorgt voor mij, ik voor jou.
Ze lachten en huilden tegelijk, staand bij het keukenraam. Maar na dat gesprek voelde alles wat lichter.
Het leven kabbelde verder. Marloes wachtte op Ivo wanneer hij thuiskwam, draaide de boel in huis, af en toe belde Daan op vanuit Wenen of Brussel.
Er verstreek een jaar. Nog een jaar.
Op een avond voor Marloes verjaardag zei Ivo: Marloes, je betekent zoveel voor mij. Misschien is het tijd om met elkaar te trouwen? Zelf vind ik niet dat we getrouwd hóeven te zijn, maar op papier is het gewoon beter geregeld. Jij bent een stuk jonger, en ik word ook geen achttien meer
Marloes was ontroerd maar besloot niets te doen voordat Daan het wist. Toen die langskwam, begon Ivo het gesprek nog eens. Daan glimlachte: hij hield van Marloes alsof ze zijn tweede moeder was. Op dat moment was hij succesvol, getrouwd en woonde hij prima in het buitenland.
En zo werd Marloes uiteindelijk mevrouw Van den Broek. Ze hielden van elkaar, minstens zoveel als menig Nederlands stel.
Marloes bleef haar man respectvol bij zijn voornaam en patroniem noemen, terwijl hij haar altijd warm ‘Marloes’ noemde zo vertrouwd als vroeger. Ze was nooit zo gelukkig geweest.
Ze bad elke ochtend voor zijn gezondheid en wenste hem het beste toe. Niemand die hen samen door het park zag wandelen, zou vermoeden hoezeer hun levens met elkaar verweven waren en hoeveel stille, warme liefde ze deelden.
