18 maart 2024
Vanochtend begon zoals gewoonlijk. Ik liep haastig naar mijn werk toen ik ineens merkte dat ik mijn mobiele telefoon thuis had laten liggen. Meteen maakte ik rechtsomkeert en holde het appartementencomplex in, stapte de lift in op weg naar onze verdieping in Amsterdam-Oost. Maar op de achtste verdieping hield de lift er ineens mee op. Alles stond stil typisch, dacht ik nog, altijd als je haast hebt.
Ik wachtte gespannen in het kleine lifthokje tot de monteur zou komen. Plotseling hoorde ik stemmen in de gang. Eerst dacht ik nog dat ik het me verbeeldde, maar toen hoorde ik duidelijk de stem van mijn vrouw, Jantine. Ze sprak zacht en vrolijk met iemand. Lieveling, fluisterde hij naar haar die stem herkende ik meteen, het was Erik, mijn buurman van geloof ik veertig huisnummers verderop. Het deed pijn, ik kon het eerst niet geloven.
Ze stonden daar, nauwelijks een paar meter van me vandaan, blijkbaar niet wetend dat ik in de kapotte lift vastzat. Vanavond zie ik je weer, hoorde ik Jantine zachtjes zeggen. Kom na tienen, het huis is dan veilig. Erik vroeg haar geroutineerd naar haar man. Is hij weer nachtdienst? vroeg hij gevoelsmatig.
Ja, heel de week, hij vertrekt om kwart over negen en is pas bij het ochtendgloren weer thuis, hoorde ik haar glimlachen. We moeten wel opschieten, straks komt hij weer terug.
Ik voelde mijn wangen gloeien van woede. Wat goed geregeld allemaal, dacht ik. Hij hoeft niet eens naar buiten, woont gewoon hierboven. Nu snap ik waar al die late frisse neusjes halen goed voor waren. Niemand verdacht dat Erik van alles en nog wat uithaalde na tienen.
Terwijl ik nog probeerde te beseffen wat er gebeurde, hoorde ik Erik klagen over de lift: Waarom doet dat ding er zo lang over? Ze realiseerden zich pas na vier minuten dat de lift echt stuk was en vertrokken met de trap naar beneden.
De tijd drong, het leek wel uren te duren voordat de monteur eindelijk kwam om de deur open te breken. Toen ik eruit was, had ik mijn besluit echter al genomen. Die avond zou ik Erik een lesje leren.
Het was bijna tien uur toen Erik, zoals gewoonlijk, zijn jas aantrok. Liesje, zei hij, ik ga nog even een ommetje maken, even een luchtje scheppen.
Maar Erik, het regent buiten! zei ik, zogenaamd bezorgd.
Ach, ik neem wel een paraplu mee. Wandelen is goed voor mijn hart, toch?
Je weet het zeker, speelde ik het spel mee, maar het is echt hondenweer.
Maakt niet uit, ik ben zo terug, een uurtje maar.
Precies een half uur later kwam Erik al weer terug, maar zonder paraplu, zonder jas en zijn nette schoenen miste hij ook nog eens. Ik liet de voordeur expres op het kettinkje staan. Waar zijn je spullen? vroeg ik rustig.
Er kwamen een paar jongens op de straat af, ze hebben alles meegenomen, loog hij. Laat me nu alsjeblieft binnen, ik heb het koud.
Ik heb je koffers ingepakt, zei ik koeltjes. Ze staan bij de afvalcontainer. Doe Violine de groeten.
Violine? Wie? stotterde hij.
De buurvrouw. Van het achtste.
De deur ging dicht achter hem. Ik zette de televisie aan en voelde een bepaalde rust over me heen komen. Goed dat onze kinderen allang het huis uit zijn. Ze hoeven deze schande niet mee te maken.
Erik rende naar de afvalcontainer, vond zijn oude reistas en trok zijn spullen aan. Hij waggelde op zijn pantoffels richting uitgang. Zijn mobiel lag echter bij zijn minnares thuis. Hij besloot terug te gaan om mijn telefoon te vragen, maar raakte opnieuw opgesloten toevallig weer op de achtste verdieping, want de elektriciteit viel uit in het hele gebouw.
Toen de stroom eindelijk terugkeerde, was ik al naar mijn werk. Erik had geen huissleutels bij zich, want het was mijn appartement. Met tegenzin nam hij voorzichtig de trap naar beneden. Op de achtste verdieping kwam hij Violine tegen, eveneens bepakt met een koffer in haar hand, ook wachtend op de lift.
Heb jij soms mijn telefoon? vroeg Erik.
Ja… en ook je spullen, fluisterde Violine zenuwachtig.
Ze namen samen de lift. Buiten kwamen hun wegen uit elkaar te liggen toen ieder eigen taxi pakte.
Achteraf realiseerde ik me dat ik sterker ben dan ik dacht en dat eerlijkheid altijd het langst duurt, vooral wanneer vertrouwen wordt geschaad. Niemand is verplicht te blijven bij iemand die je hart niet respecteert. Dat werd me vandaag pijnlijk duidelijk.
