Waarom ben je eigenlijk naar mij toe gekomen, mam? Je hebt je hele leven alleen Marieke geholpen ga nu vooral ook bij háár om hulp vragen! zei mijn zoon. Roderik nodigde me niet eens uit om binnen te komen, hij sprak met me terwijl ik op de drempel stond, zijn woorden waren afstandelijk, zijn blik koud.
Zoon, ga je je eigen moeder echt niet binnenlaten? ik kon mijn emoties niet onderdrukken en moest huilen. Roderik wilde de deur in mijn gezicht dichtdoen, maar toen klonk de stem van mijn schoondochter.
Roderik, met wie sta je daar te praten? vroeg Annelies terwijl ze de gang in kwam lopen.
Oh, mama? klonk ze verbaasd. Wat staat u daar toch in de kou, komt u snel binnen!
Roderik gebaarde ongeïnteresseerd en liep weg, maar ik voelde een warme opluchting omdat Annelies mij uitnodigde binnen te komen. Ik trok haastig mijn schoenen uit, want ik had een serieus gesprek gepland.
Ja, ik geef toe dat ik mijn zoon tekort heb gedaan. Nu besef ik pas echt hoe zeer. Ik heb twee kinderen: mijn zoon Roderik en mijn dochter Marieke. Maar het is zo gelopen dat ik mijn hele leven mijn dochter heb geholpen, en mijn zoon eigenlijk vergat.
Ik dacht altijd dat hij mijn hulp niet nodig had, omdat hij alles zelf wel kon. Maar nu begrijp ik dat dit niet zo was: hij heeft alles bereikt wat hij heeft, deels om zich tegenover mij te bewijzen. Hij wilde laten zien dat hij het zonder mijn hulp of mijn geld kon redden.
Geld heb ik genoeg verdiend ik werk al meer dan twintig jaar in het buitenland maar ik hielp altijd alleen Marieke financieel. En nu heb ik daar enorm veel spijt van. Marieke waardeerde het nooit, en in de moeilijkste periode van mijn leven liet ze me gewoon links liggen.
Ik vertrok naar Duitsland toen mijn zoon achttien was en mijn dochter zestien. Mijn moeder paste op hen, mijn man had ons allang verlaten. We waren zo arm dat werken in het buitenland de enige mogelijkheid tot verbetering leek.
De eerste euros die ik in Keulen verdiende, besteedde ik meteen aan het huis: ik liet water en verwarming aanleggen, daar was mijn moeder zó blij mee.
Na een paar jaar kondigde Marieke plots aan dat ze wilde trouwen. Ik vond het veel te vroeg ze was negentien maar hield haar niet tegen. Ze trouwde met een jongen uit ons dorpje bij Zwolle, en ze kwamen bij ons in huis wonen. Roderik en mijn schoonzoon konden niet met elkaar overweg, dus Roderik vond zelf een leuk meisje, Annelies, en trok bij haar in een appartementje in Utrecht, gekregen via de gemeente omdat zij opgegroeid was in een kindertehuis.
Marieke maakte het meteen duidelijk: Mam, ik ben degene die thuis is gebleven, dus al het geld van jou komt naar mij.
Roderik zei nooit iets over geld, en daarmee was het voor mij geregeld: elke euro die ik in Duitsland verdiende, stuurde ik naar Marieke, en zij gaf het uit zoals ze zelf wilde. Roderik zocht het zelf maar uit.
Toen overleed mijn moeder. Niet lang daarna maakte Marieke bekend dat ze ging scheiden. Ze was altijd eigenzinnig geweest: als ze iets in haar hoofd had, hield niemand haar tegen.
En wat ga je nu doen? vroeg ik haar.
Met jou mee naar Duitsland, zei ze, alsof het de normaalste zaak was.
Dus gingen we samen. Maar Marieke wilde niet hard werken. Ze poetste huizen, en alles wat ze daarmee verdiende, ging direct op aan huur en boodschappen.
Ik werkte als verzorgende, kreeg kost en inwoning. Marieke vond dat ik mijn hele salaris, duizend euro per maand, aan haar moest geven. Ze had een plan: een huis kopen in Duitsland. Thuis wilde ze niet terug naartoe, dus overtuigde ze me om het oude familiehuis bij Zwolle te verkopen. Met het spaargeld en de opbrengst daarvan kwamen we nog steeds niet uit, dus wilde ze een lening afsluiten. Toen leerde ze ineens een nieuwe man kennen, trouwde, en dankzij hem konden ze een klein flatje kopen.
Ik dacht nooit echt aan de toekomst, maar had dat misschien juist wél moeten doen. Want nu ben ik ziek, kan ik niet meer werken. Ik vroeg of ik voorlopig bij mijn dochter kon blijven, zoals we altijd hadden afgesproken, maar ze zei dat ze te klein behuisd waren en dat ik eerst maar moest opknappen en weer aan de slag moest gaan.
Ik luisterde niet naar haar en keerde terug naar Nederland. Alleen: mijn huis had ik dus niet meer. In het dorp was nog wel een groot stuk grond, bijna een hectare, maar ja, die moest verkocht worden of er moest nieuw gebouwd worden, maar met welk geld?
Dus besloot ik Roderik op te zoeken. Ik wilde hem vragen mij te helpen die grond te verkopen. Maar hij was zo gekrenkt dat hij nauwelijks met mij wilde praten. Maar Annelies? Zij liet me niet alleen binnen, maar vond meteen een oplossing.
Mama, Roderik en ik zijn juist op zoek naar een stuk grond om een huis te bouwen. Als u het goedvindt, dan starten we daar onze bouw, en als het huis eenmaal klaar is, woont u lekker bij ons, stelde Annelies voor.
Roderik bromde in het begin, maar het idee van zijn vrouw vond hij wel wat. Aan het einde van de avond was hij vergeten dat hij boos op me was.
Annelies zorgde goed voor me: ze zette een bord eten voor me neer, maakte een logeerbed klaar en stelde voor om morgen naar de huisarts te gaan voor onderzoek.
Waarom doe je dit allemaal voor mij? vroeg ik haar.
Omdat ik nooit een moeder heb gehad, en nu heb ik er eindelijk één, lachte ze.
Zo zie je maar: mijn eigen dochter liet me vallen, maar mijn schoondochter nam me juist op in haar hart.
