Ik raakte zwanger toen ik zestien was, terwijl ik nog op de middelbare school zat. In ons kleine dorp veroorzaakte dat destijds een enorme opschudding. Mensen fluisterden achter mijn rug om en wezen me na; mijn ouders wisten zich geen raad van schaamte. Mijn vader kon me nauwelijks meer aankijken. ‘Het was misschien beter geweest als je er niet meer was dan deze schande!’, riep hij uit. ‘Je gaat naar oma, ik kan het niet langer aanzien.’ Zo vertrok ik naar het naburige dorp, waar mijn oma aan de rand in een oud huisje woonde. Het was er koud en kil, maar ik hield vol. De laatste maanden van de zwangerschap waren het zwaarste: er was niemand die me hielp of naar me omkeek. Toen de weeën begonnen, kwam de dokter van het dorp nog maar net op tijd. Maar ik hield me staande, bracht mijn zoon Thijs ter wereld en voedde hem op in dat bejaarde huis van oma.
Iedereen zei dat ik een man moest zoeken, maar daar had ik geen zin in. Ik werkte en leefde alleen nog voor mijn zoon. Toen Thijs ouder werd en naar de stad vertrok om te studeren, besloot ook ik mijn geluk te beproeven als huishoudelijke hulp in Italië. Eerder kon ik het dorp niet verlaten, ik wilde mijn kind niet achterlaten. Het werk over de grens leek een ware verademing na het zware dorpsleven. Ik verzorgde een oude Italiaanse dame, die me bijzonder goed behandelde. Ik verdiende genoeg, soms gaf signora me zomaar 100 of 200 extra als waardering. Dankzij dat geld kon ik na een paar jaar een kleine flat voor Thijs kopen, en hem van alles voorzien wat hij nodig had.
Toch veranderde geld Thijs erg. Hij kwam niet eens meer op bezoek bij zijn oma. Dat stak me wel, maar ik bleef hem maand na maand 500 sturen, de rest legde ik opzij voor mijn eigen stek. Terugkeren naar het krot van oma was geen optie meer. Jaren gingen voorbij. Toen Thijs ging trouwen, betaalde ik natuurlijk het huwelijk en hielp met alles wat nodig was. Ik dacht dat ik daarna eindelijk voor mezelf kon sparen. Maar na vijf jaar waren er niet twee, maar drie kinderen, het derde werd geboren tijdens de crisisperioden die toen uitbraken. Ik bleef financieel ondersteunen.
Toch lukte het me uiteindelijk een bedrag van 20.000 bijeen te sparen voor een eigen woning. Juist toen verkocht mijn vriendin een mooie eenkamerflat met een net interieur, en ik sprak met haar af om deze over te nemen.
Die zomer keerde ik terug naar Nederland om alles bij de notaris te regelen. Maar Thijs kwam toen met schokkend nieuws. ‘Mam, we hebben de flat verkocht en een huis gekocht. We hebben de eerste aanbetaling gedaan, nu heb ik jouw hulp nodig voor de tweede.’ ‘Wat bedoel je?’ vroeg ik. ‘Nog eens 18.000,’ zei hij. ‘Hoe kom je daar nu bij? Ik wil zelf een woning kopen.’ ‘Mam, we wonen nu met drie kinderen, je begrijpt toch wel dat dat veel te klein is? Ik rekende op jou.’ ‘Waarom heb je zelf niets gespaard? En waarom zeg je dit pas nu? Nee, zoek zelf maar uit, ik heb al afgesproken over mijn koop. Misschien kan ik je later een beetje helpen, maar niet het hele bedrag.’
‘Het maakt je zeker niets uit hoe je kleinkinderen wonen?’ vroeg hij fel. ‘Natuurlijk wel. Ik stuur jullie al jaren 500 per maand, daar hadden jullie van kunnen sparen. Dan hadden jullie het geld nu zelf.’ ‘Jij verdient binnen twee jaar een nieuw huis, waarom zou je dat nu al willen kopen? Je gaat toch wel weer terug naar Italië!’
‘En als er iets gebeurt, als ik plotseling moet terugkomen of ziek word, waar moet ik dan heen?’ ‘Dan ga je toch gewoon bij oma in het dorp wonen!’ riep hij. ‘Ga jij daar dan ook maar met je kinderen heen!’ kaatste ik terug.
Ik hield voet bij stuk en gaf hem het geld niet. Ik kan het me niet veroorloven alles te verliezen wat ik eindelijk voor mezelf heb opgebouwd. Thijs was diep beledigd en sprak niet meer met me. Ik hoorde dat hij overal geld moest lenen waar het maar mogelijk was. Maar moest ik hem opnieuw uit de brand helpen? Hoe lang gaat dat door?
Nu, jaren later, denk ik nog vaak aan die tijd terug, hoe alles veranderde en ik leerde dat je soms toch echt voor jezelf moet kiezen, zelfs als het je kind is.
