Op mijn oude dag herinnerden mijn kinderen zich ineens dat ze nog een moeder hadden, maar ik zal nooit vergeten hoe ze mij destijds lieten vallen.
Toen mijn man vertrok voor een veel jongere vrouw, kozen de kinderen zijn kant hij was tenslotte een gerespecteerde directeur van een groot bedrijf in Amsterdam. Jarenlang gaven ze niets om mij, en bleef ik helemaal alleen achter. Pas recent, toen mijn ex-man overleed, werd duidelijk dat al zijn bezittingen naar zijn nieuwe, jonge echtgenote waren gegaan.
En opeens kwamen de kinderen weer in beeld. Nu komen ze geregeld langs, maar ik doorzie hun bedoelingen… Onlangs begon mijn dochter, Mirthe, voorzichtig te hinten: Mam, het is misschien eens tijd om aan de toekomst te denken, aan een testament. Geen van beiden weet welke verrassing ik voor hen in petto heb. Na mijn overlijden zullen ze het pas ontdekken.
De jaren gingen voorbij en ik voelde me steeds verder van de wereld verwijderd. Mijn kinderen keken altijd naar me alsof ik een vreemde was, alsof we twee verschillende talen spraken.
Na de scheiding werd het contact alleen maar minder. Ze kozen voor hun vader, die altijd aanzien en status had als directeur van een bekende onderneming. En eerlijk is eerlijk bij hem viel er natuurlijk meer te halen. Ik bleef over als verlaten vrouw, als afgedankte moeder.
Mijn kinderen waren mij snel vergeten; via kennissen hoorde ik hoe ze samen met hun vader en zijn nieuwe vrouw vakanties naar zonnige bestemmingen maakten, uit eten gingen in chique Amsterdamsche restaurants, plannen aan het maken waren voor de toekomst.
En ik? Ik zat in mijn stille appartement in Utrecht. Iedere keer dat ik over hun uitbundige leven hoorde, stak het als een mes.
Op een dag heb ik de knoop doorgehakt: ik moest voor mezelf gaan leven. Ik vertrok naar het buitenland voor werk. Eindelijk voelde ik me na al die jaren weer vrij.
Toen ik terugkwam had ik ruim genoeg gespaard om mijn leven een hele nieuwe wending te geven. Ik liet mijn woning grondig verbouwen, kocht nieuwe meubels, moderne apparatuur en zette geld opzij voor mijn oude dag.
Intussen kregen mijn kinderen zelf gezinnen. Ik hoorde dat alles goed ging: grote bruiloften, kinderen, feestdagen. Totdat plotseling dat ene telefoontje kwam mijn ex-man was gestorven aan een hartaanval. Zijn volledige vermogen liet hij na aan zijn jonge vrouw.
Mijn zoon Lars en dochter Mirthe stonden met lege handen. Hun frustratie maakte al snel plaats voor warme aandacht voor mij.
Ze kwamen ineens langs met geschenken: een doosje bonbons, een mandarijnennetje, een bos bloemen. Ze vroegen hoe het met me ging. Ik ontving hen met een glimlach, maar doorzag hun intenties terdege.
Nu ben ik 72 jaar, gezond, energiek en tevreden met mijn leven. Maar laatst begon mijn dochter me voorzichtig te polsen: Mam, het is misschien goed om eens aan een testament te denken. Een paar weken later kwam mijn kleindochter Jinte zij is net vorig jaar getrouwd spontaan op bezoek.
Oma, vind je het niet eenzaam zo in je eentje? vroeg ze oprecht.
Nee hoor, ik voel me hier best prettig, antwoordde ik.
Ze bekeek de ruime woonkamer. Het is toch zo’n groot huis voor jou alleen, oma. Vind je het niet zwaar om alles bij te houden? Misschien kunnen mijn man en ik wel bij je komen wonen. Gezellig én voordelig scheelt weer huur.
Ik glimlachte. Hun belangen waren duidelijk.
Wie heeft gezegd dat jullie niet hoeven te betalen? zei ik rustig. Jullie kunnen een mooie korting krijgen!
Jinte stond met haar mond vol tanden. Ze had vast gehoopt dat ik meteen zou zeggen: Kom maar, alles is voor jullie. Maar mijn plannen zijn anders.
Al enkele jaren geleden heb ik mijn testament laten opmaken bij de notaris, waarin zwart op wit staat dat mijn appartement na mijn overlijden verkocht wordt en de opbrengst in euros uiteraard naar het Nationaal Fonds Kinderhulp gaat.
Toen Mirthe hierachter kwam, was ze woedend. Ze belde, schreeuwde dat ik niet eerlijk was, dat ik mijn kleinkinderen hun toekomst ontzegde. Later kwam Lars op de proppen, die subtiel liet doorschemeren dat hij me wel in huis wilde nemen. Maar hun plotselinge liefde doet me niets meer.
Zou u uw kleindochter in huis nemen als u in mijn schoenen stond?
