– Mam, dit is mijn vriendin Fenna… – Dirk probeerde het achteloos te zeggen, maar zijn nervositeit was duidelijk hoorbaar. – En wij willen uhm nou ja eigenlijk dat dus
– Tja Wat jij wilt, dat weet ik al lang, – zei zijn moeder, terwijl ze Fenna aandachtig opnam. – Maar vraag is: wil Fenna dat ook? Fenna, ken je mijn zoon eigenlijk wel goed?
– Oh, ik ken hem door en door, – antwoordde Fenna zonder te blozen.
– Wat zeg je? – verbijsterd sprak moeder haar plots met u aan. – Gebruiken meiden zulke uitdrukkingen tegenwoordig?
– Wat is daar mis mee? In het Nederlands zeggen we toch gewoon ik ken hem van binnen en van buiten. Maar laten we vooral het over u hebben, niet over Dirk. We moeten tenslotte uitzoeken of wij wel klikken.
– Hoe bedoel je? – vroeg moeder verbijsterd.
– Nou ja, straks zitten wij samen nachtenlang te wachten tot Dirk thuiskomt van het uitgaan. En kunnen we samen luisteren naar zijn dronken gesnurk.
– Hoor eens, ik snap het niet… – moeders wist even niet hoe ze het gesprek moest overnemen. – Jullie slapen straks toch apart Mag ik hopen?
– Maar u ligt toch zeker wakker bij de deur. Zo doen moeders dat nu eenmaal.
– Wat is dit voor gesprek? – Dirk volgde het met stijgende verbazing. – Waar hebben jullie het in vredesnaam over?
– Zwijg even! – riepen zijn moeder en Fenna tegelijk.
– Maar goed, mevrouw De Vries, ik vroeg me af: slaat u eigenlijk wel eens? Dirk wil daar nooit eerlijk over zijn.
– Slaan? – moeders ogen werden groot. – Vrouwen toch niet?
– Wel hoor, sommige vrouwen delen flink uit, – grinnikte Fenna. – Hun man of zoon ontkomt niet aan een pak slaag.
– Och jemig – zei moeder terwijl ze haar gezicht met haar handen bedekte. – Wat een taalgebruik Wat een toestanden…
– Ach kom nou, – Fenna keek haar samenzweerderig aan. – Toegeven, u heeft toch ooit uw man of Dirk willen meppen?
– Nou… – moeder leek even te willen toegeven, maar bedacht zich. – Nee. Echt nooit.
– Uw inzet om netjes te blijven waardeer ik, – grijnsde Fenna, – maar geloof ik niet. Hoe kun je moeder van zon jongen zijn en hem nog nooit willen slaan? Heeft u hem vroeger nooit met een pollepel gecorrigeerd?
– Uiteraard niet! – zei moeder deze keer eerlijk.
– Ach – probeerde Dirk weer in te brengen, maar meteen klonk het weer:
– Zwijg!
– Eigenlijk had hij het wel verdiend, mevrouw De Vries – zei Fenna terwijl zij zacht over Dirks achterwerk streek. Dat achterste zoekt zelf altijd avontuur, dat had u best wat harder mogen aanpakken. Maar verder, uw Dirk is een goeie vent. Hij is nog wel in het gareel te krijgen. Zullen we thee drinken, mevrouw De Vries? Thee geeft altijd de beste gesprekken. Ik heb ook een lekker appeltaartje meegenomen
Later op de avond, toen vader thuis kwam van kantoor, kondigde mevrouw De Vries bij Dirk aan:
– Lieverd! Onze Dirk gaat eindelijk trouwen!
– Je meent het! – riep vader opgelucht en blij.
– Doe even rustig. Ik ben er nog niet helemaal uit, – bromde Dirk.
– Nee jongen, – zei moeder met een strenge ondertoon. – Deze keer trouw je écht. En als je weigert, adopteer ik Fenna als dochter.
– Maar mam, ze is geen wees, – grapte Dirk. – Ze heeft gewoon ouders.
– Nou en, – besloot moeder streng. – Dan breng ik jóu gewoon terug naar het ziekenhuis, en zeg dat ze me de verkeerde zoon hebben gegeven En je vader zal mij steunen.
– Zo nodig zweer ik het, – knikte vader, terwijl hij zijn vuist lachend hief naar Dirk
Die avond leerde Dirk: eerlijk en open thuis over gevoel en toekomst praten, schept niet alleen helderheid, maar brengt mensen ook dichter bij elkaar met een vleugje humor en een goede appeltaart.
