Het kantoor gonste van de gebruikelijke roddels en grapjes. De manager, mevrouw Janssen, kwam binnen samen met een onopvallend meisje.
Dames, mag ik jullie voorstellen aan Mientje. Zij komt Kostas vervangen, die nu promotie heeft gekregen. Ik denk dat jullie het vast goed met haar kunnen vinden. Met die woorden verdween mevrouw Janssen weer richting haar kantoor.
Mientje ging op Kostas oude plek zitten, haalde een sierlijke mok tevoorschijn en zette tevens een klein fotolijstje met een mannenportret erop. Ze begon direct met werken, alsof ze er al jaren zat.
Toen de lunchbel klonk, verlieten alle collegas bijna synchroon hun tafels en vertrokken naar de broodjeszaak om de hoek, behalve Marije. Haar nieuwsgierigheid over het mysterieuze portret op Mientjes bureau vrat aan haar. Wie was die knappe man met die smetteloos witte tanden en guitige glimlach?
Een acteur? Of een popster? vroeg Marije zich af, terwijl ze stiekem een foto van het lijstje maakte voordat ze zichzelf een broodje kroket ging halen.
Aan tafel kwamen de vragen al snel:
We zijn zo benieuwd, Mientje! Hoe heb je hem ontmoet?
Mientje lachte. Nou, nu vraag je wat hoor. Bereid je voor op een bijzonder verhaal.
Flashback naar drie jaar geleden. Mientje werkte toen bij een groot bedrijf de logistiek had weer eens drie linkerhanden en stuurde verkeerd bestelde goederen naar het bedrijf van haar toekomstige echtgenoot. Uiteraard mocht zij, als vastgestelde regelneef, de bende gaan oplossen.
Iedereen liet zich altijd foppen door haar uiterlijk: onopvallend, geen likje make-up, tikkeltje saaie kleren. Een typisch grijs muisje. Maar zodra het op onderhandelen aankwam veranderde ze in een charmante Hollandse python glimlachend en soepel wist ze altijd haar zin door te drijven. Haar baas stuurde haar met een gerust hart op pad.
De receptioniste mompelde: Kamer 312, bij Serge de Groot.
Mientje stiefelde zonder kloppen binnen. Na een korte introductie stak ze van wal: Serge, sorry voor het ongemak, een logistiek misverstand. Laten we het regelen.
Serge keek haar verbluft aan. Het was alsof hij haar kende uit een droom: haar rossige haren, haar oprechte groene ogen, haar nuchtere praten. Hij had haar al eens in zijn hoofd ontmoet, dacht hij stiekem.
Voordat Mientje haar gebruikelijke onderhandelingstrucs kon inzetten, zei Serge plots: Geen probleem, Marieke. We laten het erbij. Kan gebeuren, als het maar niet terugkomt!
Ze knikte, nam afscheid en vertrok. Twee dagen later stond Serge bij de uitgang op haar te wachten. Uit alle collegas kwam Mientje als laatste naar buiten.
Mientje! riep hij terwijl hij vrolijk zwaaide, We hebben elkaar onlangs gesproken!
Dag Serge, jazeker, antwoordde ze droogjes.
Ik heb twee kaartjes voor het theater vanavond Mijn moeder is ziek, jammer genoeg, zou je mee willen?
Mientje dacht: slimme zet, meneer de Groot. Ze zei toe en Serge stond twee uur later keurig voor haar flat.
Toen Mientje naar beneden kwam stond hij met open mond: een totaal andere vrouw. Zwart jurkje, slanke benen, hakjes, een make-upje dat de Nederlandse Vogue niet zou misstaan. Hij herkende haar bijna niet.
Ze zaten naast elkaar in de schouwburg, Serge gluurde af en toe opzij en merkte dat hij met een kennertje te maken had, die de toneelstukken beter kende dan alle recensenten bij elkaar.
Na afloop vroeg Serge galant: Nog zin in een hapje eten? Maar Mientje wuifde het vriendelijk weg: Ik heb morgen zware onderhandelingen, misschien een andere keer.
Serge bracht haar netjes thuis. Eind van de week stonden ze voor het eerst samen appeltaart te eten op een stadsbankje.
Enkele maanden later, net na werktijd, vroeg Serge: Mijn moeder wil je graag leren kennen. Heb je zin in een kopje thee?
Graag zelfs! lachte Mientje.
Bij Serge thuis werden ze ontvangen door zijn moeder, Corrie de Groot, met dampende thee, koekjes en zelfgemaakte abrikozenvlaai. Het gesprek verliep zo soepel als een fietstochtje door de polder. Mientje vertelde Corrie over haar opas rabarberjamrecept en haar moeder die geschiedenisles gaf op de plaatselijke MAVO. Over haar vader, die testpiloot was geweest en verongelukt.
Serge bracht haar die avond naar huis. Mijn moeder is dol op je, geloof ik, zei hij tevreden.
Na een jaar was het zover: een bescheiden bruiloft, met haring, bitterballen en tulpen. Sindsdien waren ze onafscheidelijk.
Mientje stopte met vertellen. De meiden aan tafel keken haar aan stiekem jaloers. Alleen Marije dacht: tja, die grijze muis? Wat ziet hij nou in haar? Zij altijd prachtig in de make-up, benen tot aan het plafond – kreeg alleen maar mannen die binnen een week getrouwd bleken, of met haar direct het bed in wilden duiken.
Toen de pauze voorbij was, liep iedereen terug naar kantoor. Marije fluisterde tegen haar buurvrouw:
Kijk nou, dat is dus echt háár man! Geloof je het? Ik niet. Ze verzint dat gewoon allemaal. Die vent valt toch niet op zon saaie!
Aan het eind van de dag verliet iedereen het kantoor. Mientje kwam als laatste, en ja hooraantrekkelijke man stapte uit een Tesla en zwaaide vrolijk:
Mien, ik ben er! riep hij.
Marije keek hen na: niet te geloven. Waarom zij niet? Zij was toch veel leuker?
De collegas keken het stel aan. Iedereen dacht iets anders. Maar altijd als je zon koppel ziet, denk je: Wat ziet hij toch in haar? Misschien heeft hij gewoon gevonden wat hij zocht. Schoonheid is leuk voor het flirten en de praatjes, maar trouwen? Dat doen mannen doorgaans toch met iemand anders. Waarom? Ja, dat mag je hen uitleggenMisschien, dacht Marije toen ze hen samen zag lopen armen losjes om elkaar, breed lachend, heel gewoon en daardoor ineens heel bijzonder misschien gaat liefde niet over opsmuk of over de buitenkant waar iedereen altijd zo zijn best voor doet. Misschien begint echte liefde juist met gezien worden zoals je bent: met al je grijze tinten, je stille kracht, je zachte humor die niemand anders opmerkt.
Serge drukte een kus op Mientjes rode haren, alsof het het kostbaarste was wat hij ooit vastgehouden had. Mientje keek om, glimlachte even richting de ramen van het kantoor, en ineens leek ze allesbehalve onopvallend ze straalde als de lentezon na een lange winter.
De collegas gingen zwijgend naar huis, elk met hun gedachten. Op haar fiets, wachtend voor het stoplicht, merkte Marije dat haar schouders ontspanden. In de reflectie van een winkelruit zag ze haar eigen gezicht. Zonder dat ze het doorhad, gleed er een glimlach over haar lippen. Misschien, dacht ze, was het tijd om haar eigen verhaal net zo moedig te leven als Mientje dat van haar.
En zo werd het kantoor van alledaagse roddels een klein beetje stiller, maar een stuk rijker aan dromen die toch misschien gewoon uit kunnen komen zelfs voor de muisjes onder ons.
