Mijn man houdt er absoluut niet van betrapt te worden in een of andere grappige situatie, want hij vindt natuurlijk dat hij stoer moet overkomen. Daarom gluurde ik stiekem om het hoekje van de badkamerdeur, genoot van wat ik zag en kroop toen gauw weg achter de muur. Ik wist al: ik zou straks niet kunnen stoppen met giechelen.
“Als je een lieve poes bent zeg miauw!
Als je de allerbeste poes bent zeg miauw!
Als je mijn favoriete poes bent zeg miauw!”
Mijn man zong zachtjes terwijl hij onze kat, Brammetje, aan het wassen was. Normaal gesproken verzette Brammetje zich verschrikkelijk: krabben, bijten, miauwen. Maar nu… misschien genoot hij van de zang, of was hij gewoon in shock.
“We gaan je rugje wassen zeg miauw…
We wassen je pootjes schoon zeg miauw…
We wassen je staartje zeg miauw…”
Miauw, piepte Brammetje zachtjes.
Achter de muur lag ik dubbel van het lachen Nog steeds jammer dat ik dit meesterwerk niet heb gefilmd, hoewel ik eerlijk gezegd met dat bewijs waarschijnlijk de volgende dag uit huis werd gezet.
“Wat is er, vind je het niet leuk? Zal ik iets anders voor je zingen?”
Miauw.
Dirk viel even stil en zong toen heel zachtjes door, schuimend met de shampoo over Brammetje:
“De regen tekent weer druppels op het natte raam,
jouw droevige silhouet, Madonna…”
De tranen rolden over mijn wangen van het lachen.
Tegelijkertijd besefte ik opeens dat mijn man nog nooit voor mij had gezongen. Hij is niet echt een romanticus, maar hij heeft andere goede eigenschappen. Maar voor de kat daar werd serenade na serenade opgevoerd. Misschien zou ik beledigd moeten zijn, ware het niet dat het zó komisch was.
Ondertussen miauwde Madonna eh, Brammetje weer zielig, en begon Dirk met “Daar in dat kleine café aan de haven”.
Nu begon ik serieus bang te worden dat mijn schuilplek ontdekt zou worden. Het was tijd om weg te kruipen naar de woonkamer, zeker nu het badritueel bijna voorbij was en Dirk de kat al wilde gaan afdrogen. Ik had mezelf bijna weer onder controle… maar toen:
“Drrrr-drrrr televisie,
Drrrr-drrrr televisie,
Drrrr-drrrr televisie…”
Ik kon me niet meer inhouden en zong luidkeels:
“En twee figuurtjes erbinnenin!”
Terwijl ik al giechelend terug naar de bank strompelde.
Geen idee wat daar in de badkamer nog verder gezongen werd; ik had geen kracht meer over, ik lag helemaal dubbel.
Een paar minuten later kwamen twee niet-zo-blije macho’s binnen Dirk met nat haar en Brammetje in een boze poezelhouding. Ze wierpen me een gekwetste blik toe, waarna ik snel mijn gezicht in een kussen verborg en verstopt verder schudde van het lachen.
Met veel waardigheid paradeerden mijn man en onze trotse poes richting de keuken. Wat een voorstelling, en dat gewoon op een doodnormale woensdagavond in Utrecht.
