Het is klaar, Lieke, tussen ons is het voorbij! Ik wil een échte familie, kinderen. Jij kunt me dat niet geven. Ik heb lang genoeg gewacht en geduld gehad. Ik wil een zoon. Ik heb de scheiding al aangevraagd! Je hebt drie dagen om je spullen te pakken. Bel me als je vertrekt. Ik ga tijdelijk bij mijn moeder wonen. Schiet op, ik moet het appartement klaar maken voor mijn nieuwe gezin. Ja! Kijk maar niet zo verbaasd, mijn toekomstige vrouw is zwanger. Drie dagen heb je!
Lieke zei niets. Wat kon ze nog antwoorden?
Kinderen kregen lukte haar niet. Maarten had al vijf jaar gewacht. Drie mislukte pogingen in die jaren.
Artsen, wie ze niet allemaal gezien had, zeiden steeds dat er niets mis met haar was. Waarom lukte het dan nooit?
Lieke leefde altijd gezond en verantwoordelijk.
Dit keer was ze op haar werk niet lekker geworden, direct kwam de ambulance, maar alles gebeurde razendsnel…
…De deur sloeg hard dicht achter Maarten, en Lieke zakte uitgeput op de bank.
Ze had totaal geen zin of energie om haar spullen te pakken. En waar moest ze eigenlijk heen?
Voor haar huwelijk woonde ze bij haar tante, maar die was overleden, en haar neef had het huis verkocht. Terug naar oma’s huis op het platteland? Een huurwoning zoeken? En wat dan met haar werk?
Zoveel vragen en ze moest snel beslissen…
…Vroeg in de ochtend ging de deur weer open: haar schoonmoeder stond ineens in de woonkamer.
Ben je wakker? Goed zo. Ik kom even checken dat je niks meeneemt wat niet van jou is.
De oude onderbroeken van Maarten hoef ik in ieder geval niet mee te nemen. Wil je ook die van mij nalopen?
Kijk haar nou, bijdehandje! Eerst zo lief en rustig, maar dit komt er dus van. Ik zei het na de eerste keer al tegen Maarten: zij kan geen kinderen krijgen.
Bent u daarvoor gekomen? Zwijg dan maar en kijk gewoon toe.
Waar ga je met dat servies naartoe?!
Dat is van mij. Geërfd van mijn tante, een herinnering.
Tja, nu zal het hier zonder hem moeten.
Dat kan me weinig schelen. Jullie krijgen een kleinzoon in ruil.
Pak alleen wat van jou is!
De laptop is van mij! De koffiemachine en magnetron ook, die kreeg ik van collega’s. Mijn auto had ik al voordat we trouwden. Uw zoon heeft zijn eigen wagen.
Je hebt alles, behalve kinderen baren!
Dat is niet uw zaak. Met mij is alles in orde, misschien heeft God het anders bedoeld.
Jij vindt het allemaal wel prima hè? Doe je het soms expres?
U zegt echt de raarste dingen. Ik kan er niet eens over nadenken, zo zwaar valt het mij.
Lieke keek nog één keer rond. Haar spullen waren bijna allemaal ingepakt. Tandenborstel, make-up, haar sloffen…
Iets belangrijks leek ze vergeten te zijn. Haar schoonmoeder bleef maar zeuren.
Toen herinnerde ze het zich het oude kattenbeeldje. Daarin zat namelijk haar geheimpje, waar niemand van wist, zelfs Maarten niet. Binnenin zaten omas oorbellen en ring. Geen grote waarde, maar herinneringen. Maarten vond het altijd rommel. Zal hij het hebben weggegooid? Alles wat hij niet wilde bewaarde hij steevast op het balkon. Lieke liep ernaartoe…
Wat moet je dáár nou weer? Spullen gepakt, en dan gá je! weer klonk die stem. Zeg het huis maar gedag. Iets beters ga je toch niet krijgen.
Gelukkig stond het beeldje daar nog, met alles erin. Nu kon ze vertrekken.
Hier zijn de sleutels, dag. Hopelijk hoef ik u nooit meer te zien.
Ze reed langs haar werk. Ze had nog ziekteverlof, maar vroeg gelijk vakantie aan.
We leven allemaal met je mee, maar hoe moeten we het hier zonder jou doen? Drie weken genoeg? Blijf tenminste bereikbaar, zonder jouw consulten loopt de helft van de projecten vast.
Komt goed. Het leidt me af, dank je.
Hulp nodig met iets?
Nee.
Ik regel de vakantietoeslag en bonus gelijk voor je.
Bedankt, dat kan ik goed gebruiken.
Lieke ging geen woning zoeken, ze reed gewoon terug naar het dorp, naar het huis van haar oma. Er wachtte niemand op haar; oma was drie jaar geleden overleden, haar moeder had ze nooit gekend. Haar moeder overleed bij de bevalling.
En nu kan Lieke zelf geen kind krijgen…
Een uur rijden later stond ze bij het huis. De appelboom, de tulpen.
De laatste keer was ze hier met Maarten, in het najaar, barbecuen in de tuin.
Ze parkeerde op het erf; de garagedeur kon ze vanuit het huis openen.
Binnen trof ze het huis in stilte aan, met vieze kopjes en borden op tafel. Waarom had ze het vorige keer niet opgeruimd?
Nee, ze hád opgeruimd! Iemand was hier geweest!
Twee mokken, borden, lege pakjes sap, flessen Maartens favoriete Prosecco. Dit kon nooit van vorig jaar herfst zijn.
Dus Maarten was hier geweest, met wie…?
Maakt niet meer uit.
Alleen zij had officieel een sleutel, maar natuurlijk kon Maarten een kopie hebben laten maken. Tijd om de sloten te vervangen.
Een frisse start, schoonmaken, daarna een warm bad.
Lieke besloot alles van zich af te spoelen.
Net toen ze uit bad wilde stappen, werd er geklopt. Eerst op de deur, toen op het raam.
Wie is daar?!
Is alles goed met u?!
Ja zei Lieke verbaasd.
Sorry hoor.
Lieke liep naar buiten, bij het hek stond een onbekende man.
Sorry dat ik u schrok. Ik ben uw tijdelijke buurman, lette vandaag wat op je. Ik zag dat je plots verdween en er rook uit de schoorsteen kwam. Dacht even: straks is er iets gebeurd…
Dank u, alles is in orde.
Bent u familie van Maarten? Hij was laatst hier, met zijn vrouw… Bent u de zus?
Nee, ik ben zijn ex. Nou ja, bijna, de scheiding loopt.
En het huis is ook van jou?
Ja.
Ik ben trouwens Jeroen. Om privéredenen woon ik hier tijdelijk, een vriend liet me in zijn huis. Scheiding ook bij mij, morgen ben ik officieel single. Sorry, als alles oké is loop ik door. Als je hulp nodig hebt, hoor ik het wel.
Ik ben Lieke. Wacht, kun jij een slot vervangen?
Ja tuurlijk. Zeg maar wanneer en ik regel het wel.
Zo snel mogelijk. Ik koop morgen een slot.
Laat mij het maar doen, dan koop ik het juiste, jij hoeft niet eens de stad in.
Prima.
Twee weken gingen voorbij. Nog een weekje verlof restte, al voelde het niet alsof ze terug naar de stad wilde. Maarten had niet meer gebeld of geappt; alleen een bericht met de datum van de scheiding. Eigenlijk was het wel zo goed. Ze hoefde hem niet meer te zien.
Zaterdag. Lieke was vroeg op, want Jeroen had haar uitgenodigd om naar het meer te wandelen.
Ze wilde zich niet op nieuwe relaties storten, maar samen wandelen was onschuldig, geen verplichtingen. Het was gezellig, en met een voldaan gevoel kwamen ze terug. Voor het huis van Lieke stond Maartens auto. Kennelijk net gearriveerd. De deur ging open, Maarten stapte uit en hielp een zwangere vrouw uit de auto.
Lieke en Jeroen kwamen net aan bij het hek. Maarten stond te klungelen met de deur, die niet meer openging.
Wat is dit nou weer?
Wat denkt u hier te doen? Gewoon het huis van een ander in?
Maarten keek geschrokken.
Dit is óns huis! riep de zwangere dame.
Oh, zegt Maarten dat? Kijk nog eens goed, dit huis is van mij. Alsjeblieft even wegwezen.
Maarten! Wie is zij?! Je ex?! Zet haar buiten! krijste de zwangere vrouw.
Lieke en Jeroen moesten lachen. Maarten zette zijn vriendin snel weer in de auto en reed weg.
Hij gaat nog wat beleven.
Ja, nu krijgt hij dan zijn kind. Ik kon dat niet. Drie keer geprobeerd, niks… Sorry.
Ach, wij zijn nu allebei vrij. Mijn ex wilde juist geen kinderen…
Vier jaar gingen voorbij. Op een dag, in de supermarkt, liep Lieke haar voormalige schoonmoeder tegen het lijf.
Lieke, ik herkende je bijna niet. Ik dacht: zou zij het nou zijn? Ben je zwanger?
Ja Lieke aaide over haar dikke buik.
Met Maarten loopt het slecht. De kleinzoon werd te vroeg geboren, iets mis in de familie. Zijn vrouw is weg, kind achterlatend. Jij hebt gewoon zelf een kindje, in je eentje?
Nee hoor. Ik heb een gezin, en ik moet nu gaan, ze wachten op mij.
O ja? Nou… vergeef me alsjeblieft wat er allemaal gebeurd is.
Geduld en sterkte.
De ex-schoonmoeder zag Lieke de winkel uitlopen. Aan haar zijde liep Jeroen, zijn arm om haar heen, en aan haar andere hand een klein meisje die sprekend op haar leek…
