Ik heb eigenlijk nooit echt van mijn vrouw gehouden, al heb ik het haar wel honderd keer verteld. Ze treft er geen enkele schuld aan we hadden het best goed samen. Ze heeft me nooit uitgescholden, stond niet iedere dag te zeuren nee, ze was altijd vriendelijk en zachtaardig. Maar één groot probleem: liefde was nergens te bekennen. Alleen maar servies en keukengerei.
Iedere avond ging ik naar bed én iedere ochtend werd ik wakker met het idee: Zou ik nu toch niet eindelijk bij haar weggaan? Op zoek naar een vrouw op wie ik écht verliefd kon worden.
Maar zou me dat lukken? Bij Anna voelde ik me gewoon ontzettend op mn gemak. Behalve haar uitstekende vaardigheden in het huishouden, was mijn vrouw ook nog eens prachtig om te zien. Mijn vrienden waren allemaal stikjaloers en begrijpen nu nog steeds niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen. Eerlijk gezegd, weet ik zelf eigenlijk ook niet waarom zon vrouw verliefd op mij is geworden.
Ik ben gewoon een doodnormale man, niet echt bijzonder. Maar zij was gek op mij Vreemd eigenlijk.
Haar liefde en loyaliteit gaven me geen rust. En haar schoonheid natuurlijk ook niet. Want ik wist dondersgoed: zodra ik over de drempel stap en echt weg ben staat er direct een nieuwe gegadigde klaar. Rijker, knapper, succesvoller.
Als ik eraan denk dat iemand anders haar straks vastpakt nou, ik wordt er gek van. Anna is van mij, hoewel ik eigenlijk niks voor haar voel. Nooit gedaan. Ik ben met haar getrouwd omdat het idee van zo’n mooie vrouw naast me mij nogal vleide.
Maar ja, je kunt toch niet je héle leven met iemand samen zijn die je niet liefhebt? Ik dacht altijd dat ik het aankon, maar het lukt gewoon niet. Bestek en borden.
-Morgen moet ik het haar echt vertellen, dacht ik nog, en ben daarna zowaar in slaap gevallen.
s Ochtends bij het ontbijt had ik eindelijk de moed voor een open gesprek:
Anna, ga eens even zitten. Ik moet wat vertellen.
Ik hoor het, schat.
Stel je voor: we gaan uit elkaar, jij naar de ene kant van Amsterdam, ik naar de andere.
Anna lag helemaal in een deuk:
Wat een raar idee Speel je een of ander spelletje met me?
Luister nou even. Het is belangrijk voor ons allebei.
Nou goed dan, ik probeer het me voor te stellen. Cadeaus voor de vrouw.
Eerlijk zeggen, als ik het huis uit ben zou je dan een ander zoeken?
Martijn, wat heb jij nou weer? Waarom zou jij in hemelsnaam weggaan?
Omdat ik niet van je hou en dat ook nooit heb gedaan.
Sorry? Dit is een grapje toch? Ik snap er niks van
Ik wil bij je weg, maar het lukt me niet het idee dat je straks met een ander bent doet me pijn.
Anna was ineens heel stil, dacht na, en zei toen:
Iemand beter dan jij ga ik sowieso niet vinden. Dus ga maar, wees gerust ik ga niet met een ander, behalve jou.
Beloof je het?
Natuurlijk, zei Anna geruststellend. Damesaccessoires.
Maar waar moet ik dan eigenlijk heen?
Heb je geen plek dan?
Nee, wij zijn altijd samen geweest. Dus misschien moeten we het maar gewoon samen uitzingen, zei ik met lichte wanhoop.
Ach, daar hoef je niet mee te zitten. Als we echt uit elkaar gaan, splitsen we het appartement gewoon in twee studios.
Echt? Wauw, dat had ik niet verwacht! Waarom help je me eigenlijk zo?
Omdat ik van je hou, en als je dat voelt kun je iemand simpelweg niet vasthouden als hij niet wil blijven.
Een paar maanden later waren we daadwerkelijk gescheiden. Binnen een paar weken hoorde ik dat Anna zich niet helemaal aan haar belofte had gehouden: ze had alweer een nieuwe vriend. Het huis dat had ze trouwens geërfd van haar oma had ze nooit van plan geweest te verdelen.
Bleef ik achter met niks zo alleen als een dood vogeltje. Hoe moet je na zoiets ooit nog vertrouwen hebben in vrouwen? Geen flauw idee
Wat denkt u over Martijn?
Dit verhaal is gebaseerd op een waargebeurde situatie, die door één van onze lezers is gedeeld. Elke gelijkenis met bestaande namen of plekken is puur toeval. Alle fotos bij het artikel zijn ter illustratie.
