Het kind werd precies om middernacht geboren. Op dat moment sprong de digitale klok op de kraamafdeling, met een flits van groen licht, van 23:59 naar 00:00.
De arts en de verloskundige wisselden een korte blik, terwijl de dienstdoende kinderarts haastig het stil liggende blauwe lichaampje oppakte en op de commode legde. Snel greep hij naar de afzuiger: de baby ademde niet.
De kraamvrouw, Marjolein van Dijk, draaide haar hoofd lichtjes en keek onbewogen naar de handelingen van de arts.
Misschien is hij dood? Hij huilt niet spookte het door haar verwrongen, door pijn benevelde hoofd.
Uiteindelijk kwam er een zacht, bijna onhoorbaar piepje uit de baby, dat snel krachtiger werd en overging in een luide huil, die de stilte doorbrak van het slapende ziekenhuis.
De arts, verloskundige en kinderarts stonden zwijgend en geconcentreerd om het kindje heen, starend naar zijn kleine lijfje.
Deze jongen was bijzonder. Zijn wervelkolom boog vanaf de schouderbladen op zon vreemde manier dat het twee bijna symmetrische, langwerpige bulten vormde, zich uitstrekkend tot halverwege de borstkas.
Hoe kan dit? herhaalde de verbaasde kinderarts. Dit heb ik werkelijk nog nooit gezien Onmogelijk Onvoorstelbaar
Toen Marjolein de volgende ochtend door de arts werd ingelicht over de bijzonderheid van haar zoon, trok ze met afschuw haar mooie lippen samen.
Dus hij is ook nog mismaakt Tjongejonge
Nee hoor Doe ermee wat je wilt, maar ik hoef geen mismaakt kind Ik wilde er überhaupt geen, gezond of niet Geef me het papier, ik teken afstand
En zo verliet ze het ziekenhuis, licht en onverschillig, zonder enige last, terwijl haar zoon daarachter bleefonbewust dat de meest dierbare hem had verlaten.
In het kindertehuis kreeg hij de naam Jurre Meeuwsen. Ja, gewoon Jurre, zo en niet anders. De verzorgsters trokken hem altijd wijde, te grote hemdjes aan, om zijn aandoening te verhullen.
Maar zelfs al had hij de meest perfecte gestalte gehad, zou Jurre toch anders zijn geweest dan de andere kinderen, die krijsten, vochten en probeerden hun speelgoed te delen of juist te bemachtigen.
In zijn helderblauwe ogen lag een volwassen ernst, omlijst door lange, zwarte wimpers.
Vaak keek hij uit het raam, luisterend naar iets vanbinnenverwoed zoekend naar iets wat hij niet kon vangen of benoemen.
Op een dag, toen een stoet van peuters, haperend over hun eigen benen, op weg was naar een activiteit, gebeurde het.
Jurre hoorde HET.
Uit de niet geheel gesloten deur van het kantoor van de directrice klonk muziek. Dit was geen kinderliedje, geen deuntje waarbij de kinderen leerden marcheren als soldaatjes, zwaaiend met hun kleine armpjes en hun wiebelige beentjes.
Nee, deze muziek was als de wind. Een warme wind, die je zachtjes optilt en wiegt alsof je zweeft.
Er waren geen woorden, maar er was een ziel in deze noten, een levende ziel die Jurre omhelsde en hem dingen influisterde die niemand hoefde te wetenbehalve hijzelf.
Hij bleef midden in de gang staan, veroorzakend dat de rij uiteenstoof, en wiegde zich op het ritme van de muziek, onverschillig voor botsende kinderen of het geroep van de leidsters.
Plots viel alles op zijn plaats: dát was het, het flintertje waar hij naar zocht te midden van het geschreeuw, het geruis en gezoemzijn Muziek.
Lianne en Bart Jansen bezochten alle kindertehuizen in de buurt. Door een aangeboren afwijking kon Lianne geen kinderen krijgen.
Ze besloten dus een kindje te adopteren.
Ouders-cursussen waren afgerond, de papieren waren in orde, maar er lag nu een KEUZE voor hen.
Hoe zag hun kind eruit?
Je kiest immers niet voor een biologisch kindje houdt van wie je krijgt. Maar bij adopteren
Ze hadden hun kind nog niet gevonden tussen al die kinderen, die hunkerden naar warmte.
Hand in hand liepen ze naar het hek van het tehuis. In de zandbak speelden kleine kinderen, meisjes reden poppenwagen, er klonk gelach en geroep.
Maar één jongetje, in een veel te grote jas, stond stil en luisterde geboeid naar het getjilp van een musje op een tak.
Precies op dat moment ging Liannes telefoon.
Mozart Lianne hield van klassieke muziek.
En Jurre die schrok op, zijn ogen glansden als felle lampen, en hij begon mee te deinen, feilloos op de maat van de muziek.
Lianne en Bart bleven stil staan, hun aandacht niet op de telefoon, maar op de jongenhun kindgericht.
Dit was hem: hun zoon. Zijn ziel schitterde in zijn ogen.
Ja, ik weet dat dit een ziek jongetje is, een gehandicapt kind, zei Lianne geduldig tegen de directrice, die haar dringend een ander, gezond kindje aanbood.
Revalidatie? Natuurlijk Maar kinderen kies je niet uit, niet écht. Ik kies hem. Wat het ook kost.
Mama?
Jurre liet het pianoklavier los en legde zijn hoofd op Liannes hand.
Waarom ben ik anders? Waarom lijk ik niet op de rest?
Lianne streelde zacht zijn misvormde ruggetje. Weet je, jongen, we zijn allemaal verschillend, van binnen én van buiten. Jij, ik, papa
Jouw rug daar zitten jouw vleugeltjes, net als bij een engel, ze zijn gewoon nog niet geopend, maar dat zal gebeuren, echt.
Ze sloot haar zoon in haar armen, kuste hem op zijn warme kruin, en ging naast hem op de pianokruk zitten.
Samen speelden ze; en Jurre speelde zoals zelfs een volwassen, ervaren muzikant niet altijd kan spelen.
En werkelijkachter hem ontvouwden zich vleugels, zichtbaar alleen voor Mama, Papa en zijn beschermengel, die glimlachend achter hem stond terwijl de muziek stroomde als een brede rivier.
Zo werd Jurre gewiegd in geluk.
En de les blijft: niet het uiterlijk of het lijf maakt het kind of de mens, maar de klank van de ziel en wie zijn vleugels durft te ontvouwen, die vindt zijn eigen luchten zijn geluk.
