Om zes uur s ochtends werd ik ruw uit bed gegooid door mijn man. In eerste instantie dacht ik dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was, maar toen het de volgende dag weer gebeurde, wist ik dat er meer aan de hand was. Dit alles begon na ons bezoek aan zijn moeder in een dorpje op het platteland.
We waren pas een half jaar getrouwd, maar na deze gebeurtenissen wist ik het zeker: ik zou de scheiding aanvragen. De ware reden waarom mijn man zo met mij omging, deed me versteld staan. Ik zal het je uitleggen.
Ik ben opgegroeid in Amsterdam en heb nooit de noodzaak gehad om vroeg op te staan. Tegenwoordig werk ik voor een internationaal bedrijf, waardoor mijn werktijden vaak laat in de avond of s nachts vallen; wanneer wij dag hebben, is het bij mijn collegas nacht. Daardoor werk ik vaak tot laat.
Mijn man, Jeroen, komt uit een klein dorp in Friesland. Daar zijn ze gewend om vroeg op te staan, en ondanks zijn verhuizing naar de stad heeft hij die gewoonte behouden: om zes uur uit bed voor een stevig ontbijt met eieren en koffie.
Ontbijt is bij mij altijd om zeven uur, zei hij al de eerste keer dat we elkaar ontmoetten.
Ik lachte er toen om, dacht dat het geen enkel probleem zou zijn. Zeker na nachtwerk gunde ik mezelf wel een middagdutje.
De eerste zes maanden van ons huwelijk gingen eigenlijk heel redelijk. Ik probeerde rekening te houden met zijn gewoontes als ik er aan dacht, en we konden samen goed overleggen. Alles leek soepel te verlopen in onze relatie.
Maar dat veranderde na het bezoek aan zijn moeder. Mijn schoonmoeder woont in een klein Fries dorpje, in een oud maar aangenaam huis. Aanvankelijk dacht ik: dit wordt gezellig huiselijkheid, appeltaart, s avonds gezellig bijkletsen aan tafel. De realiteit bleek echter heel anders.
Al na een paar uur merkte ik dat het idyllische plaatje niet klopte. Mijn schoonmoeder greep elke gelegenheid aan om mij te bekritiseren.
De werkelijke problemen begonnen de volgende ochtend.
Ze moet gewekt worden zoals wij dat doen, zei mijn schoonmoeder tijdens het ontbijt, terwijl ik nog sliep. Later hoorde ik dat Jeroen besloten had haar raad op te volgen en mij volgens de Friese traditie vroeg uit bed te halen.
De eerste keer dat ik hardhandig uit bed werd getrokken, was ik volledig van slag.
Wat doe je nou?! vroeg ik boos en verbaasd.
Je hoort de wekker toch niet als je zo diep slaapt. Mam zegt dat dit de beste manier is om wakker te worden, zei hij doodleuk.
Ik werk nachtdiensten! Ik heb mijn slaap hard nodig om normaal te functioneren!
Dat hoort zo bij ons in de familie, zei Jeroen alsof daarmee alles was gezegd.
De volgende ochtend herhaalde het zich. Het voelde echt alsof Jeroen en zijn moeder mij expres wilden treiteren.
Ik begreep niet hoe iemand met wie ik mijn leven wilde delen, zo snel kon veranderen onder invloed van zijn moeder.
Terug in Amsterdam was Jeroen een totaal andere man geworden. Hij zei constant: Mam weet wat goed is. Zijn koppigheid liet mij inzien dat we te verschillend waren.
Nu ben ik bezig met de scheidingspapieren. Mijn geduld is simpelweg op.
Wat zouden jullie in mijn plaats gedaan hebben? Of ben ik misschien toch wat te overhaast geweest in mijn besluit?
