Ingebeeld Vriendin
Rond Ymke hing al drie dagen een kluit leerlingen. Het meisje had op de hele basisschool een reputatie opgebouwd als waarzegster en eerste klas psycholoog. Iedereen wilde een graantje meepikken van haar wijsheid. Ze loerden op haar bij de wcs, ploften bij haar aan tafel in de kantine, en leidden haar om met stroopwafels, schriftjes met huiswerk, en andere geschenken, die zij om onverklaarbare reden steevast afwees.
Ik vind Pieter uit groep 7b echt leuk. Denk je dat wij ooit samen een gezinnetje kunnen beginnen? vroeg klasgenootje Lonneke met een zucht vol verlangen.
Niet doen. Pieter lijkt aardig, maar hij peutert altijd in zn neus en eet stiekem zn snotjes op. Aan eten geen gebrek dus, maar verder komt er weinig van terecht. Zul je zien, daar zit je dan later tussen de snottebellen, sprak Ymke, terwijl ze op een krentenbol kauwde en haar thee slurpte.
Bah! Vies! Maar wat vind je dan van Thijs? Hij haalt tienen op school en leert gitaar spelen! kirde Lonneke, alweer dromerig.
Thijs pest katten. Bindt een blikje aan hun staart en jaagt ze door de straat. Wordt vast wat hardvochtig, en als het meezit, pakt hij er een biertje bij.
Hoe weet jij dat nou?
Heb je ooit een nuchtere gitarist gezien? En meisje, laat die jongens nog even links liggen. Besteed je tijd liever aan rekenen. En stop met nagels bijten, straks krijg je nog wormen.
Niemand wil met mij spelen. Iedereen noemt me dik en ik mag nooit mee, mopperde Patrick uit groep 6 en duwde per ongeluk verliefde Lonneke zo hard opzij dat ze langs de bank schoof.
Woensdag begint de inschrijving voor judo. Je kunt je opgeven bij meester Willem. Afvallen doe je er misschien niet van, maar ze houden wel op met je uitschelden. En gooit jij je toekomstige vrouw voortaan niet meer van je af.
Ymke stond op en bracht haar dienblad naar de spoelkeuken.
Ymke, denk je dat ik dit jaar beter mijn rijbewijs kan halen of toch volgend jaar? vroeg de aardrijkskundejuf, zogenaamd nonchalant bij het afdruiprek.
Mevrouw de Vries, om een rijbewijs te halen heb je een auto nodig. U rijdt nog in de oude Opel Kadett van uw vader. Snapt u het verschil?
Ja denk ik
Ymke rolde met haar ogen, waste haar handen en vervolgde:
Verkoop die bak, koop van de opbrengst een degelijke fiets en een kek sportbroekje. Over twee maanden brengen ze je vast vanzelf naar school. Of neem een hypotheek, de rente is gunstig en op je 35e bij je ouders wonen is nou niet bepaald stoer. Zeg ik gewoon als ervaringsdeskundige.
Met verbaasde blikken werd Ymke nagekeken toen ze haar richting het lokaal handvaardigheid begaf.
In die veertig minuten waren haar klasgenoten nog druk in de weer met een centimeter en een borduurnaald, terwijl Ymke al een oude broek had gerepareerd, een rok ingenomen, en een stel sloffen gehaakt cadeau voor de zwangere juf handvaardigheid, met de wijze raad dat een zwangere warme voeten nodig heeft. Binnen een halfuur was de juf vertrokken naar de drogist voor een zwangerschapstest. De volgende dag stond er voor de hele klas een verrukkelijk chocoladetaartje klaar als dank aan Ymke.
Thuis deed Ymke ook eigenaardig. Ze wees haar moeder vermanend af op de supermarktgehaktballetjes en rolde zelf verse bitterballen. s Avonds verving ze Youtube door De Drie Musketiers en fluisterde steeds met een onzichtbare gesprekspartner. Haar vader wierp haar vragende blikken toe vanachter de laptop, waarop Ymke probeerde zijn houding te verbeteren (Ga rechtop zitten, en stop met op die louche sites surfen. Sla desnoods eens het tapijt uit!).
Over de school raasden geruchten, de leraren sloegen alarm en er werd een gesprek met de schoolpsycholoog georganiseerd. Midden op de dag zat het hele docententeam, inclusief de directeur, in spanning in een klein lokaaltje.
Ymke, lieverd, wordt je gepest op school? begon de psycholoog met hippe baard en designerbril.
Wat mij steekt is vooral dat de gemeente miljoenen in het schoolgebouw steekt en we vervolgens alleen een versleten springbok en twee meter touw voor de gymzaal krijgen.
Iedereen keek meteen naar de directeur, die opeens dringend uit het open raam moest verdwijnen.
Heb je dan helemaal geen vriendinnen?
Vriendschap is maar een vaag begrip, antwoordde Ymke terwijl ze met een vlecht speelde. Vandaag speel je tikkertje op het schoolplein, morgen sta je in hun keuken de vaat te doen terwijl zij hun belastingaangifte invullen.
Belastingaangifte? Afwas? Wie steekt zulke dingen in je hoofd?
Mijn vriendin.
Kijk, daar zit nou precies het probleem! Kun je haar erbij halen?
Ze is er al, zei Ymke doodgemoedereerd, en iedereen voelde zijn hartslag omhoog schieten.
We zien haar niet. Hoe heet ze?
Johanna Hendrika.
Hoe oud is ze dan wel niet?!
Zeventig.
En wat zegt ze dan allemaal tegen jou?
Dat je je tanden vanaf het tandvlees moet poetsen, dat die schijnbaar agressieve hond op het plein gewoon bang is en honger heeft, en dat je familie niet mag vergeten. En dat u de laatste vijf jaar uw onroerendgoedbelasting verkeerd hebt berekend. Even langs het Kadaster: ze rekenen nu op basis van de WOZ, maar u hebt op kadastrale waarde meegerekend.
De psycholoog krabbelde alles driftig op, en dat laatste onderstreepte hij zelfs twee keer.
Tot overmaat van ramp werd er via de luidspreker de ouders opgetrommeld, die op dat moment op hun werk zaten.
Wacht even! riep haar vader in de telefoon, buiten adem Maar zo heette mijn moeder! Zij is tien jaar geleden overleden!
Het hele lokaal vulde zich met gezucht en zacht gegiechel.
Precies, tien jaar geleden overleden, maar niemand komt meer langs. Haar grafje raakt al helemaal overwoekerd, het hek hangt erbij als een natte krant, bromde Ymke beteuterd.
Ja ja, ik wil wel, maar druk, hè mompelde haar vader schuldbewust.
Daarmee was de sessie voorbij.
De volgende dag vertrok de familie naar de begraafplaats. Ymke had oma nooit gekend, ze hoorde alleen soms iets tussen neus en lippen van haar vader. Het graf vonden ze niet meteen terug; het was haast een grasveld geworden, waar ooit het park lag.
Ymke zette een bos gele tulpen in een afgesneden melkfles neer. Vader repareerde het hekje, moeder plukte wat onkruid.
Pap, oma zegt dat je best een goed mens bent, maar dat je alleen maar aan het werk bent en online, en zo geen tijd meer hebt, zelfs niet voor mij.
Vader kleurde vuurrood en knikte peinzend.
Zeg maar, we gaan ons best doen, zei hij, hij aaide Ymke over haar krullen, en toen de vervaagde foto op de steen.
Nu is het goed, ze zal niet meer langskomen. Maar ik zal haar missen. Ze is heel lief, heel vrolijk en behoorlijk slim.
Klopt allemaal. Oma zag dwars door iedereen heen. Zegt ze nog iets?
Dat jouw komkommerdieet nergens op slaat, dat je gewoon naar de sportschool moet als je wil afvallen. En dat een spaarrekening in Amerikaanse dollars openen niet zon briljant idee was je moet de zaken gewoon even goed uitrekenen van tevoren. En over dat goedkope zandcement dat je besteld had voor de fundering van het tuinhuisjeVader lachte door zijn tranen heen. De zon brak door de wolken en even leek het oude hekwerk glinsterend van de dauw weer nieuw. Ymke legde haar hand op de koude steen en glimlachte.
Op weg terug bedacht ze dat ze misschien niet alles van iedereen hoefde te weten, en dat haar vriendin best even rust mocht houden. In het gras huppelde een kitten achter een vlinder aan. Ymke stak haar hand uit en het diertje sprong zonder aarzelen op haar schoot.
Kijk eens, Johanna Hendrika heeft misschien nóg iets nagelaten zei ze.
Haar moeder kneep haar hand zachtjes. Wie weet komt ze soms gewoon op bezoek als je haar mist.
Ymke en haar ouders reden in de middagzon naar huis, de geur van verse bloemen nog in hun handen, hun harten wat lichter dan voorheen. En ergens, tussen het ruisen van de bomen, klonk het zachte gelach van een wijze oude vriendin, die tevreden toekeek en eindelijk gerust kon gaan rusten.
