Sven bracht zijn verloofde Marjolein mee naar een dorpje in Friesland, waar hij vroeger zelf had gewoond. Hij had van zijn oma een huisje geërfd dat nu op hen wachtte.
Kies maar, Marjolein, zei Sven liefdevol, of we blijven hier wonen, of we gaan naar de stad en huren daar een appartement.
De keuze was snel gemaakt. In de stad had Sven eigenlijk niets. Hij woonde er met zijn zus Annelies, samen met haar oudste zoon, opgepropt in een klein kamertje.
Annelies was nooit echt blij met haar broer over de vloer. Eén keer per maand, als Sven zn salaris afstond voor het wonen bij haar, kon ze een beetje glimlachen, maar meestal zocht ze ruzie om de kleinste dingen.
Bovendien moesten er altijd klusjes gedaan worden: elk weekend de vloerkleden uitkloppen, de dekens luchten, met de neefjes en nichtjes een wandeling makenen dat waren er drie: een van één, drie en zes jaar oud.
De man van Annelies studeerde dan in Groningen, of zat met zijn vrienden in het café, of bracht tijd door bij zijn ouders. Nooit thuis.
Marjolein wist er alles van. Ze wist ook dat Sven, ondanks zijn goede baan, altijd blut was omdat alles naar zijn zus ging.
Toen hij met Marjolein begon te daten, hield hij eindelijk wat geld voor zichzelf over. Annelies pikte dat niet en dreigde hem uit huis te zetten. Sven moest zelfs nog twee weken bij haar blijven werken voordat hij vertrok.
Zo liep hij uiteindelijk, met zijn spullen, naar Marjolein in haar studentenkamertje
Het Friese dorp verwelkomde hen warm. Ze hadden er weliswaar geen familie, maar Sven kende veel mensen; zijn jeugd hier was niet vergeten.
Svens moeder woonde in Zeeland, en Marjoleins ouders nog verder weg, in Limburg. Op hulp hoefden ze niet te rekenen.
De jonge tortelduifjes trouwden in het stadhuis en richtten samen hun nieuwe leven in. Marjolein vond werk als peuterleidster in het lokale kinderdagverblijf. Sven werkte bij de houtzagerij.
De oude buurvrouw schonk hen een geit, omdat ze er zelf niet meer voor kon zorgen.
De geit kregen ze haast cadeau; alleen elke dag een halve liter melk voor de buurvrouw werd afgesproken. Daarna kwamen er kippen en wat schapen bij.
Geld was er niet in overvloed, maar hun kleine boerderijtje hielp. Marjolein verdiende bij door kleding te naaien. Samen kwamen ze rond met hun zoontje Klaas van drie. De moeilijkste jaren waren achter de rug…
Maar toen, uit het niets, stond Annelies op de stoep.
Ze was nooit meer op bezoek geweest sinds Sven het huis uit was. Nu waren haar kinderen ouder. Haar man bleef zoals altijd bij zijn ouders, want hij moest uitrusten.
Ik heb hier ook gewoond, hè! riep ze. Toen kwam ik altijd bij oma in de vakanties.
Lang ben je hier niet gebleven, grinnikte Sven. Na één week zonder ouders wilde je alweer naar huis. Mij lieten ze altijd zes weken achter.
Wat moest ik hier dan doen? Saaaai! Nu heb ik tenminste een reden: ik ga lekker naar het strand! Maar de kinderen laat ik hier bij jullie achter in het dorp.
Wie gaat er dan op ze letten? antwoordde Sven verbaasd. Wij werken gewoon. Soms ben ik zelfs meerdere dagen weg.
Ach joh, het is hier toch een dorpje, wat kan er gebeuren? Ze zorgen wel voor zichzelf!
Alsjeblieft, blijf zelf. Marjolein zal het nooit goed vinden.
Waarom moet je haar vragen? Jij bent toch mijn broer? Dan beslis je dat gewoon!
En jouw man, wat doet die eigenlijk? Gaat hij mee naar het strand?
Welnee, hij zit lekker thuis. Heeft eindelijk rust van ons.
Samen leven, maar elkaar vooral ontlopen hè
Terwijl de broer en zus spraken, waren Annelies kinderen overal aan het klieren.
Plots klonk er herrie van buiten. Sven keek uit het raam en schrok.
De kinderen hadden het varkentje uit de stal gelaten. Dat rende nu ze gillend achterna, door heel de moestuin.
Met moeite kreeg Sven het beest weer op zn plek. De bedjes waren vertrapt. Niet veel later volgden de geit en haar lammetjesen de helft van de kool kon je afschrijven.
Sven mopperde, Marjolein maakte zich zorgen, maar de kinderen holden alweer naar buiten.
Het zijn toch kinderen! Laat ze lekker spelen met die geitjes, dat hoort bij het boerenleven, riep Annelies.
Onze Klaas doet dat niet hoor, zei Sven.
Komt vast nog wel. Hij moet nog leren.
Hij wéét dat het niet mag, klonk het streng.
Opnieuw klonk rumoer buiten. De kinderen waren bij de kippen gaan kijken.
De kippen waren prachtigallerlei soorten die gekleurde eieren legden. Maar toen ze het hok openmaakten, stormde de haan er boos op af.
Wat is dit voor dorp?! Niemand let hier op het erf! brieste Annelies.
Niet de haan is het probleem; jouw kinderen moeten gewoon leren opletten.
Laat jouw vrouw maar vrij nemen. Als er wat gebeurt, is het jullie schuld!
Ik zou ze maar weghouden bij de hond. Die van de buren is niet vriendelijk. s Ochtends en s avonds loopt er een bullebak van een stier los, en de ganzen van de andere buren zijn feller dan onze haan. Ga s avonds vooral niet naar buiten.
Zeg je dat expres, om me bang te maken?
Ik waarschuw je alleen maar.
En precies op dat moment bracht de buurman haar oudste zoon thuishij had achter de schuur geprobeerd te roken.
Weet je niet dat alles kurkdroog is? Weken geen regen gehad! Wat als er brand uitbrak? foeterde hij. Wie zijn jullie eigenlijk?
Nee, Annelies, ik zit niet te wachten op deze ellende. Ga alsjeblieft met je kinderen naar het strand en probeer de haaien niet te laten schrikken.
Jullie zijn allemaal raar hier! Ik heb jou nog geholpen toen je arm was je woonde bij mij!
Een jaartje, omdat ik niet anders kon. En mijn hele salaris ging naar jou, weet je nog?
We vertrekken. Ik breng jullie naar opa en oma, zei Annelies tegen de kinderen.
Maar mama, mogen we niet bij jou blijven?
Nee!
De volgende ochtend vertrok Annelies. Sven en Marjolein haalden opgelucht adem, maar dachten nog lang na over haar onverwachte bezoek.
Soms vergeet je, tussen alle verwachtingen en verplichtingen, wat echt belangrijk is: respect voor elkaar en oprecht luisteren naar elkaars grenzen. Want alleen dan voelt een huis, waar dan ook, echt als thuis.
