Dagboek van Harm Hoe Anneke moeder werd dankzij haar warme hart…
Vandaag was een bijzondere dag. Ik kwam thuis en zag dat er een doos bij onze voordeur stond, hier in onze flat in Utrecht. Nieuwsgierig liep ik erheen, en toen ik de doos opendeed, keek ik recht in de angstige oogjes van een hondje en een kat die dicht tegen elkaar aan gekropen zaten. Ze trilden van spanning.
Wie zijn jullie nou? mompelde ik, eigenlijk meer tegen mezelf dan tegen de dieren.
Op dat moment ging de deur van de buren open. Daar stond buurvrouw Riet, grijs haar in een knot, altijd een glimlach op haar gezicht.
Ach Anneke, goedenavond. Je gelooft het niet, maar de oude mevrouw Marian van de tweede verdieping is vorige week overleden. Haar nicht heeft haar huisdieren maar niet kunnen plaatsen.
Ze heeft het aan iedereen gevraagd, maar niemand kan of wil. Ik heb al een kat, en die duld geen indringers. Bij anderen speelt allergie. Misschien kunnen jij en Pieter ze nemen? Jullie hebben geen kinderen, zijn jong en hebben een goed inkomen, vertelde Riet, zoals alleen zij dat kan.
We hadden niet echt plannen voor huisdieren, laat staan twee tegelijk zei Anneke aarzelend.
Niet uit elkaar halen, hoor. Het zijn maatjes, altijd samen. Zelfs slapen deden ze op dezelfde deken. Marian liet de hond uit, de kat liep zelf naar buiten. Het zijn makkelijke dieren, bleef Riet aandringen, bijna smekend.
En stel dat we dat niet doen? Anneke keek haar aarzelend aan, bang voor het antwoord.
Nou er wordt gemompeld dat ze misschien worden ingeslapen. Kijk, de doos is al klaargezet. Het huis is bijna verkocht, maar niemand wil deze lieverds overnemen, zuchtte Riet.
Op dat moment kwam onze buurman Bas het trappenhuis binnen. Hij keek naar ons en knikte naar de doos. Willen jullie het niet proberen? Ze zijn rustig, niet veel eisen, en al wat ouder. Ze blijven niet eeuwig. Echt zonde als er niks voor hen wordt gedaan
Ik keek Anneke aan. Zij haalde diep adem. Goed. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen dat ze naar het asiel of erger moeten. Hoe heten ze eigenlijk? Wij wonen hier ook pas twee jaar, we kennen niet iedereen.
Bas zijn gezicht klaarde op. Hij zette de doos in onze hal en zei: De hond heet Bram, de kat heet Joost. Heel erg bedankt Hij legde een briefje van vijftig euro en een oude riem op het kastje. Voor de eerste benodigdheden. Jullie zijn echt geweldig
Anneke sloot de deur, legde haar jas weg en ging op de grond bij de doos zitten.
Nou jongens, straks schrikt Pieter zich rot als hij thuiskomt Maar hij is een goed mens. Hij zal het wel begrijpen, fluisterde ze tot hen.
Maak je geen zorgen, jullie zijn veilig nu. In laten slapen, dat nooit!
Joost leek het te begrijpen; voorzichtig klauterde hij uit de doos en begon de woonkamer te verkennen. Bram bleef wat langer zitten, hield Anneke in de gaten en draaide zijn kopje mee met iedere beweging van haar en Joost.
In de keuken keek Anneke in de koelkast. Uiteraard geen dierenvoer. Dus kookte ze wat rijst met stukjes kip erin haar hart zat op de juiste plek.
Tot haar blijdschap kwam Joost even later nieuwsgierig binnen, liep naar de brede schaal en proefde voorzichtig. Anneke riep Bram op haar knieën naar zich toe. Eerst aarzelde hij, maar toen hij zag hoe Joost at, schoven zijn poten langzaam richting de keuken. Met droevige ogen keek hij haar aan alsof hij zich afvroeg of hij welkom was.
Toen kwam Pieter thuis van zijn werk. Hij was inderdaad verbaasd. Samen besloten we dat we toch maar rond zouden vragen of iemand met een groot huis deze beestjes zou willen nemen, maar eerst zouden we voor ze gaan zorgen.
Anneke en ik zijn inmiddels vier jaar getrouwd. Twee jaar geleden kochten we ons eerste echte huis. We zijn gelukkig, alleen het ontbreken van kinderen drukt nog soms op ons geluk.
Jij vond het huis altijd zo schoon, je wilde nooit dieren, zei ik verbaasd.
Ik dacht altijd dat we zelf een kindje zouden krijgen. En nu stonden daar deze dieren. In laten slapen, dat houd ik niet uit Sorry, ik kon het niet laten De tranen schoten haar in de ogen.
Ach, ik hou zelf ook van dieren. Laten we goed voor ze zorgen. Misschien wil een collega ze wel, zei ik en sloeg een arm om haar heen.
Vanaf dat moment veranderde er veel in ons huis. De dieren pasten zich wonderwel snel aan. Blijkbaar was hun oude huis precies boven het onze, dus ze voelden zich helemaal thuis.
Wat knap dat jullie zo snel wennen, jongens, glimlachte Anneke, die ze net zo verwelkomde alsof ze er altijd al waren geweest.
Ze liet Bram drie keer per dag uit, Joost klom graag via het raam naar buiten voor een avontuurlijke ontdekking in de binnentuin, precies zoals hij gewend was.
Buurvrouw Riet was blij dat de dieren goed terecht waren gekomen. Ze bracht soms een soepbot voor Bram of een restje van haar zelfgemaakte stamppot voor Joost.
s Avonds genoten wij intens van het schouwspel van Joost die speelde met een balletje wol en Bram die vredig lag te dommelen in zijn nieuwe mandje.
De twee sliepen, zoals altijd, samen. Ze waren onafscheidelijk en we beseften dat we ze nooit hadden mogen scheiden.
Na enkele maanden begrepen Anneke en ik dat we onze dieren helemaal niet meer wilden afstaan. Ze hoorden inmiddels zo bij ons, het idee van afscheid nemen deed pijn.
In het weekend kwam Annekes moeder langs. Ook zij was inmiddels gehecht geraakt aan onze nieuwe huisgenoten.
Ik had Joost wel willen nemen, maar ik woon op driehoog en hij is echt gewend aan tuin en buiten, zei ze glimlachend.
Anneke hield echter voet bij stuk. Nee mam, als wij eens weg zijn, kan jij op Bram en Joost passen. Dan hoef je ze niet permanent, maar kunnen ze wel lekker bij jou zijn. En jij je favoriete bloemen water geven.
Toen de zomer kwam, gingen Anneke en ik voor het eerst weer naar de kust van Zeeland. Anneke belde haar moeder bijna iedere dag. Die verzekerde ons telkens weer dat alles goed ging met de dieren.
Ze eten goed, slapen samen en we wandelen elke dag. Maak je maar geen zorgen!
Toen we thuiskwamen, was het hartverwarmend om te zien hoe Bram kwispelend naar ons toe rende en Joost zich direct tegen mijn benen aanwreef, hard spinnend.
Kijk nou, onze viervoeters zijn nog blijer ons terug te zien dan wij hen! lachte ik.
Anneke aaide Bram uitgebreid en begon direct met het avondeten voor het hele gezelschap.
Ze stond zelfs steeds vroeger op om met Bram in het ochtendzonnetje te wandelen en de dieren na de wandeling te voeren.
En een paar maanden later vertelde Anneke me in spanning dat ze zwanger was. Het mooiste nieuws in jaren; ons geluk kon niet op.
Moeder had tranen in haar ogen. Zie je nou, die dieren zijn niet voor niets op jullie pad gekomen, Anneke. Het leven geeft iets terug aan wie goed doet.
Anneke lachte. Misschien zit er toch waarheid in die oude spreuken. Ik ben al best voorbereid op het moederschap: zorgen, schoonmaken, voeden, liefde geven die dieren zijn als kinderen!
Wil je dat ik ze alvast in huis haal als de baby komt, zodat jij het niet te druk hebt? stelde haar moeder voor.
Nee mam, we redden het samen wel. Maar je mag straks graag komen wandelen met de kinderwagen, terwijl Bram en Joost bij ons blijven. Zo hoort het!
We omhelsden elkaar.
Alles verliep goed en na negen maanden werd onze zoon geboren. Pieter en ik waren zo gelukkig, net als de hele familie.
Bram, inmiddels behoorlijk op leeftijd, blafte nauwelijks. Joost, even vredig, sliep veel buiten in de zon of klom op de oude kastanjeboom in de binnentuin.
We waren compleet, samen met onze twee huisdieren een echte familie.
Volgens buurvrouw Riet, die het verhaal inmiddels door de hele straat vertelde, werd Anneke moeder dankzij haar warme hart. Zij bracht het als een waargebeurd verhaal, een bewijs dat het universum altijd gul teruggeeft aan een oprecht mens.
En ik? Ik geloof, na alles wat ik heb meegemaakt, dat als je goed doet, het leven je rijkelijk beloont soms gewoon met een kwispelstaart of een spinnende kat die je hart verwarmt.
